II SA/Ol 260/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014r. sprawy ze skargi Z. R. na niewykonanie przez Burmistrza wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia "[...]", w sprawie o sygn. akt II "[...]" postanawia 1. odrzucić skargę, 2. przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz radcy prawnego A. T. kwotę 240zł (dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należny podatek VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. W skardze z dnia 10 marca 2014 r., złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie za pośrednictwem organu, na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Ol 98/13 w przedmiocie udzielenia informacji publicznej – wydania dokumentów dotyczących najmu lokalu Z. R. wniósł o wymierzenie grzywny Burmistrzowi "[...]". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podkreślając, że przydzielenie lokalu innej rodzinie nastąpiło na podstawie wniosków komisji zawartych w protokole z dnia "[...]", o czy skarżący został poinformowany przy piśmie z dnia "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza każdorazowo analiza jej dopuszczalności. Innymi słowy, sąd zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Jedną z przyczyn niedopuszczalności skargi zachodzi wówczas, gdy sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). O istnieniu stanu sprawy w toku (lis pendens), bądź powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) decyduje tożsamość stron postępowania oraz tożsamość przedmiotu sprawy. Przepis art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. odwołuje się do dwóch zasad, wywodzących się jeszcze z prawa rzymskiego. Pierwsza z nich, zasada lis pendens stanowi, że nie można wszcząć postępowania, jeżeli sprawa w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi stronami już się toczy, natomiast druga, res iudicata, że nie można wszczynać postępowania sądowego, jeżeli sprawa w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami została prawomocnie zakończona. Istotą obu zasad jest to, że w tej samej sprawie miedzy tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu, w toku postępowania w tej samej materii, z czym związana jest niemożność ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd (postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 marca 2013 r., w sprawie o sygn. akt II SAB/Go 6/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, w ocenie sądu, niniejsza skarga Z. R. jest tożsama ze skargą Z. R. na niewykonanie wyroku tutejszego sądu wydanego dnia 9 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Ol 98/13, która została oznaczona sygn. akt II SA/Ol 226/14. Nie budzi wątpliwości sądu, iż pomiędzy przywołanymi skargami zachodzi zarówno tożsamość podmiotowa, jak i tożsamość przedmiotowa. W sprawie o sygn. akt II SA/Ol 226/14, wyrokiem z dnia 9 września 2014 r. sąd oddalił skargę Z. R. na niewykonanie przez Burmistrza "[...]" wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 stycznia 2014 r. w sprawie II SAB/Ol 98/13. Wyżej wymieniona sprawa objęta skargą Z. R. jest w toku, na dzień wydania niniejszego rozstrzygnięcia nie została prawomocnie zakończona, a skoro tak niedopuszczalne jest merytoryczne rozpoznanie kolejnej skargi tożsamej podmiotowo i przedmiotowo. Z tych wszystkich względów sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 w związku z art. 154 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a.