II SA/Ol 269/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na decyzję Starosty B. z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie doprowadzenia zgodności powierzchni działek do stanu sprzed modernizacji postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia "[...]" (nr "[...]") Starosta B., na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej jako: k.p.a.), art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 1, art. 24a ust.10 w zw. z art. 6a ust. 1 pkt 2 lit. b i art. 7d pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2101) oraz § 45 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 1034), po rozpatrzeniu wniosku W. K. o doprowadzenie do zgodności powierzchni działek o nr ewid.: "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]" do stanu sprzed modernizacji ewidencji gruntów i budynków w obrębie "[...]" G. gm. B., orzekł o odrzuceniu wniosku. W decyzji tej pouczono stronę o trybie i terminie wniesienia odwołania do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w O. Strona skorzystała z przysługującego jej uprawnienia poprzez złożenie w terminie odwołania, po rozpatrzeniu którego decyzją z dnia "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w O. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu 3 kwietnia 2018 r. W. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę, m.in. na decyzję z dnia "[...]", zarzucając jej naruszenie mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. polegające na nieprzedstawieniu pełnej analizy dokumentów, art. 35 k.p.a. polegające na przewlekłym prowadzeniu sprawy oraz § 37, § 38 i § 39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r. Skarżąca wniosła o zwrot ziemi, którą utraciła (0,56 ha) wskutek modernizacji ewidencji gruntów, poprzez doprowadzenie do zgodności powierzchni należących do niej działek do stanu sprzed odnowienia ewidencji gruntów i budynków w obrębie G., zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania oraz kwoty 15.000 zł. Wskazała, że na skutek modernizacji istniejącej ewidencji gruntów i budynków doszło do uszczuplenia jej własności poprzez zmniejszenie powierzchni posiadanych działek o 0,56 ha. Skarga powyższa została przekazana przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w O., który poinformował, że prowadził postępowania odwoławcze od decyzji Starosty B. z dnia "[...]" oraz z dnia "[...]" i decyzjami z dnia "[...]" oraz z dnia "[...]" uchylił zaskarżone decyzje Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Starosta B., wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniesiono, iż skarżąca zaskarżyła nieprawomocną decyzję organu I instancji z dnia "[...]", przy czym wcześniej złożyła odwołanie od tej decyzji, zaś organ II instancji decyzją z dnia "[...]" uchylił decyzję pierwszoinstancyjną w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Jednocześnie wskazano, że na dzień złożenia skargi organ I instancji nie wydał jeszcze decyzji administracyjnej, bowiem w celu ponownego rozpatrzenia sprawy dokonano powtórnego pomiaru punktów granicznych i na tej podstawie zostanie sporządzony nowy operat techniczny i wydana decyzja. Zatem wniesiona skarga jest niezasadna i przedwczesna, gdyż nie zostało zakończone postępowanie przed organem I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, bowiem dotyczy działalności organów administracji publicznej, skargę wniesie uprawniony podmiot po wyczerpaniu środków zaskarżenia oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Powyższe oznacza, iż zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają jedynie rozstrzygnięcia ostateczne, to znaczy takie, od których nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być więc co do zasady, w przypadku decyzji wydawanych na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzja wydana przez organ II instancji, która ostatecznie rozstrzyga sprawę. Strona musi bowiem wyczerpać przed wniesieniem skargi środki zaskarżenia przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym - art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Przepisy te uwzględniają obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę dwuinstancyjności postępowania - art. 15 k.p.a., zgodnie z którą organ II instancji rozstrzyga sprawę załatwioną przez organ I instancji na nowo w jej całokształcie. W związku z tym, skarga pośrednio dotyczy też decyzji wydanej w I instancji, ale przedmiotem zaskarżenia może być tylko działanie organu II instancji. W niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna, gdyż jej przedmiotem strona uczyniła decyzję organu I instancji. Przedmiotem skargi jest bowiem decyzja Starosty B. z dnia "[...]" (nr "[...]"), którą orzeczono o odrzuceniu wniosku w sprawie doprowadzenia do zgodności powierzchni działek o nr ewid.: "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]" do stanu sprzed modernizacji ewidencji gruntów i budynków w obrębie "[...]" G. gm. B. Decyzja ta została wydana przez organ pierwszoinstancyjny i wobec tego decyzja ta nie posiada przymiotu decyzji ostatecznej, na którą służy skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwym organem do rozpatrzenia odwołania od takiej decyzji jest, stosownie do art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. Dopiero od decyzji wydanej przez ten organ służy skarga do sądu administracyjnego. Pouczenie o możliwości wniesienia odwołania zostało zawarte w skarżonej decyzji i jak wynika z odpowiedzi na skargę skarżąca wniosła takie odwołanie. Pomimo uwzględnienia jej odwołania przez organ nadzoru geodezyjnego i kartograficznego, wymieniona złożyła także skargę do sądu administracyjnego na decyzję organu I instancji. Z zasady określonej w art. 52 § 1 p.p.s.a., jak wskazano wyżej wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki, jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie - art. 52 § 2 p.p.s.a. Wobec powyższego, z uwagi na okoliczność, iż niniejsza skarga dotyczy decyzji wydanej jako decyzja pierwszoinstancyjna, od której służyło odwołanie, należy stwierdzić, iż skarga ta nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Skargę można bowiem wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia jakie służyły stronie, zaś w tej sprawie skarżąca przedmiotem skargi uczyniła decyzję organu I instancji, zaś stosownie do wyżej przytoczonych przepisów prawa przedmiotem takiej kontroli Sądu może być jedynie decyzja ostateczna. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł o odrzuceniu skargi.