II SA/Ol 270/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że rozkazem personalnym nr "[...]" z dnia "[...]" Komendant Powiatowy w A zwolnił R.K. ze służby w Policji z dniem 31 grudnia 2008 r., na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Komendant jednocześnie stwierdził, iż zwolniony policjant jest uprawniony do świadczeń określonych w art. 114 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz z art. 117 ust. 2 w/w ustawy, oraz do wypłaty nagrody rocznej za służbę w 2007 r. za okres 12 miesięcy zgodnie z art. 110 ust. 1 i 2 powołanej ustawy. Zgodnie z art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 200- r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) wyżej wymienionej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji wskazano między innymi, iż orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej Nr "[...]" z dnia 13 grudnia 2006 r. wymieniony R.K. został uznany całkowicie niezdolnym do służby w Policji. Ponadto podano, że Komendant Powiatowy Policji w B pismem z dnia 20 grudnia 2006 r. zawiadomił wyżej wymienionego policjanta o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, tj. w zaistniałym przypadku orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby. Pismem tym pouczono też stronę o przysługujących jej prawach, w tym o prawie do czynnego udziału w postępowaniu, prawie do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do całości zgromadzonych materiałów i możliwości zapoznania się z nimi w siedzibie organu. W uzasadnieniu rozkazu przytoczono także fakty z przebiegu postępowania, m.in. wydanie w dniu 19 stycznia 2007 r. przez Komendanta Powiatowego Policji w B rozkazu personalnego o zwolnieniu policjanta ze służby z dniem 28 lutego 2007 r., który to rozkaz został następnie uchylony przez organ odwoławczy. Opisano także zgłaszanie przez stronę w postępowaniu szeregu wniosków i żądań, mających na celu dążenie do tego - jak podała strona - aby "wykazać i przedstawić organowi, iż nie ma zdolności prawnej do udziału w postępowaniu z powodu leczenia psychiatrycznego". Organ podał, iż po powołaniu w postępowaniu biegłego sądowego lekarza psychiatry celem ustalenia zdolności policjanta do udziału w czynnościach, zgłaszane wnioski i postawa strony w postępowaniu zmierzały w istocie do podważenia zasadności działania organu w tym zakresie, natomiast niepodejmowanie przez stronę wezwań do udziału w czynnościach biegłego uniemożliwiło wydanie opinii. W uzasadnieniu decyzji podano również, iż policjant występował w sprawie z wnioskami zmierzającymi do wyłączenia Komendanta Powiatowego Policji w B od prowadzenia postępowania i orzekania w tymże postępowaniu. Odnosząc się do tej kwestii stwierdzono, że w zgłaszane przez stronę wnioski, stanowisko piastuna, a także zamiar obalenia wszelkich obecnych, jak i przyszłych zarzutów strony, legły u podstaw wydania postanowienia Nr "[...]" Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 29 listopada 2007 r. o wyłączeniu piastuna wymienionego organu od udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym i wyznaczeniu do prowadzenia tego postępowania osoby pełniącej funkcję Komendanta Powiatowego Policji w A. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadniono w decyzji interesem Policji wyrażającym się tym, że zaistniały przesłanki obligatoryjnego zwolnienia ze służby funkcjonariusza, który tej służby faktycznie nie pełni od ponad roku, w wyniku czego wykonywanie zadań na jego stanowisku musiało zostać powierzone innym policjantom, co w konsekwencji dezorganizuje normalny tok funkcjonowania jednostki i wymaga pilnego uzupełnienia kadrowego na stanowisku służbowym zajmowanym przez wymienionego funkcjonariusza. Ponadto organ w uzasadnieniu podkreślił, że nadanie takiego trybu wykonania decyzji wynika z faktu, iż st. asp. R.K. nie spełnia wymogów określonych w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji i nie może wykonywać obowiązków policjanta. Podano również, iż decyzję próbowano doręczyć stronie już od dnia 19 grudnia 2008 r., ale ostatecznie doręczenie nastąpiło w dniu 2 stycznia 2008 r. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożył R.K. wskazując, iż w dniu 2 stycznia 2008 r. otrzymał rozkaz personalny nr "[...]" zwalniający go ze służby z dniem 31 grudnia 2007 r. Wymieniony podał, iż podstawą prawną jego zwolnienia było uznanie go przez komisję lekarską za całkowicie niezdolnego do służby z uwagi na choroby związane ze służbą. R.K. nie zgodził się z powyższym i dodał, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wskazał także, iż rozkaz wchodzi w życie nie wcześniej niż termin jego ogłoszenia stronie. Decyzją z dnia "[...]" Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz. W uzasadnieniu podał, iż całkowita niezdolności policjanta do służby w Policji jest podstawą do zwolnienia go ze służby stosownie do art. 41 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy o Policji. Wskazał również iż dokumentacja zebrana w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji w pełni dowodzi, że organ I instancji należycie wywiązał się z obowiązku wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, udzielania niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, obowiązku zapewnienia stronie możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, a także zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowania. Organ ponadto podniósł, iż wraz z aktami sprawy organ I instancji przesłał otrzymany w dniu 31 grudnia 2007 r. wniosek strony z dnia 21 grudnia 2007 r. o zakończenie postępowania. We wniosku tym strona w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wystąpiła o niezwłoczne zakończenie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, przy czym zasugerowała tu zwolnienie z dniem 3 stycznia 2008 r., nie uzasadniając w żaden sposób powodów zwolnienia w tym terminie. W uzasadnieniu wniosku skierowanego do Komendanta Powiatowego Policji w A strona potwierdziła znany jej z pisma Komendanta Powiatowego Policji w B z dnia 20 grudnia 2006 r. fakt trwania postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w związku z wydaniem przez komisję lekarską MSWiA orzeczenia o całkowitej niezdolności do służby. Organ odwoławczy przyjął też, że zasadnie organ I instancji nadał w tej sprawie rygor natychmiastowej wykonalności i trafnie wskazał przesłanki nadania tego rygoru. Tym samym decyzja stała się natychmiast wykonalna z dniem jej wydania, a nie z dniem jej doręczenia stronie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł R.K. W uzasadnieniu wskazał, iż od 2002 r. przełożeni stosowali wobec niego mobbing. Wszczęto wobec niego kilkanaście postępowań administracyjnych i dyscyplinarnych w celu pogorszenia sytuacji w służbie. Wskazał również, iż został usunięty ze studiów w Wyższej Szkole Policji. Wszystkie sprawy powadzone przeciwko jego osobie i z niekorzyścią dla niego zostały przez niego wygrane w sądach administracyjnych, co potwierdzają załączone do skargi wyroki. Ponadto skarżący podał, iż komisja lekarska wbrew wszelkim zasadom orzekła o jego całkowitej niezdolności do służby. Skarżący podniósł też, iż starał się ze wszelkich sił powstrzymać organ przed wydaniem niekorzystnej dla niego decyzji i w tym celu groził piastunowi organu, że ujawni kompromitujące go fakty z jego życia prywatnego, których ujawnienie udaremni mu dalszy awans w służbie. To jego postępowanie spowodowało, że od dnia zaprzestania służby do dnia zwolnienia go z niej upłynęło 21 miesięcy, co jest niespotykane, a czynności w sprawie zwolnienia go zostały podjęte dopiero wówczas, gdy przełożony, wtedy Komendant Powiatowy Policji w B awansował na stanowisko zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji. Dodał, że wniosek o wyłączenie tego policjanta od rozstrzygania w sprawie został zrealizowany po wielu miesiącach w stosunku do jego następcy prawnego i sprawę R. K. rozpoznał Komendant Powiatowy Policji w A. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 110 Kodeksu Postępowania Administracyjnego poprzez uznanie przez organ I instancji, iż doręczenie zaskarżonej decyzji w dniu 2 stycznia 2008 r. mogło wywołać skutki prawne od dnia 31 grudnia 2007 r. Powołując się na orzecznictwo sądów i doktrynę podał, że od dnia wydania decyzji do chwili jej doręczenia akt ten nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Zdaniem skarżącego organ II instancji nie uwzględniając tego faktu, naruszył tym samym konstytucyjną zasadę zakazu retroakcji. Zdaniem skarżącego doszło również, do naruszenia art. 25 kpa w związku z art. 24 § 3 kpa poprzez odmowę wyłączenia konkretnego przełożonego, który obecnie zajmuje stanowisko zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji, a zrealizowanie tegoż wniosku dowodowego w stosunku do jego sukcesora na tymże stanowisku, czyli następnego Komendanta Powiatowego Policji. Skarżący podkreślił, iż w aktach sprawy znajdują się wnioski dowodowe o przesłuchanie go w charakterze strony celem podania okoliczności, które jednoznacznie wskazują na konieczność wyłączenia ówczesnego, konkretnego Komendanta Powiatowego Policji w B, które nigdy nie zostały zrealizowane. Zdaniem skarżącego za fikcję należy uznać twierdzenie, że z-ca KWP nadzorujący komendy powiatowe Policji nie ma wpływu na sposób załatwiania spraw personalnych w tychże komendach tylko dlatego, że w dokumentacji nie ma jego podpisów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazano, iż postanowieniem nr "[...]" z dnia 29 listopada 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 24 § 3 kpa oraz art. 26 § 1 kpa, wyłączył mł. insp. S.O.- Komendanta Powiatowego Policji w B od udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia funkcjonariusza R. K. ze służby w Policji oraz wyznaczył do prowadzenia postępowania administracyjnego podinsp. W.B. - Komendanta Powiatowego Policji w A. W uzasadnieniu Komendant podkreślił, iż w trakcie postępowania zostały uprawdopodobnione okoliczności, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności osoby zajmującej stanowisko podległe Komendantowi Wojewódzkiemu Policji. Organ dodał, że podstawą decyzji o zwolnieniu jest art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r., z uwagi na fakt, iż orzeczeniem nr "[...]" z dnia 13 grudnia 2006 r. Okręgowa Komisja Lekarska orzekła iż skarżący jest całkowicie niezdolny do służby w Policji. Zgodnie z zasadami określonymi rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.) jest to orzeczenie ostateczne, i podnoszone w skardze zarzuty w tej materii są bezzasadne. Nadmieniono również, że zwolnienie policjanta trwale niezdolnego do służby jest obligatoryjne i winno nastąpić niezwłocznie. Pomiędzy orzeczeniem komisji lekarskiej a zwolnieniem, skarżący znajdował się w rocznym okresie ochronnym na podstawie art. 43 ust. l ustawy o Policji. Stąd też organ administracji niezwłocznie po ustaniu przeszkody podjął działania do zwolnienia go ze służby i w tym przypadku strona nie ma możliwości "negocjowania" terminu zwolnienia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 25 kpa w zw. z art. 24 § 3 kpa, dotyczącego odmowy wyłączenia obecnego zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji -insp. S.M. (poprzednio Komendanta Powiatowego Policji w B), organ wskazał, iż w efekcie zgłaszania przez stronę licznych wniosków, odnośnie wyłączenia Komendanta Powiatowego Policji w B na podstawie stanowiska samego piastuna podanego organu, a także w celu odsunięcia wszelkich zarzutów strony z tego tytułu, organ administracji wydał postanowienie nr "[...]" z dnia 29 listopada 2007 r. o wyłączeniu piastuna wymienionego organu od udziału w przedmiotowym postępowaniu i wyznaczeniu do prowadzenia tego postępowania osoby pełniącej funkcję Komendanta Powiatowego Policji w A, natomiast zarzut skarżącego odnośnie odmowy wyłączenia obecnego z-cy Komendanta Wojewódzkiego Policji insp. S.M. jest absurdalny, ponieważ zgodnie z art. 6 a ust. 2 pkt l ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w stosunku do Komendanta Powiatowego Policji jest Komendant Wojewódzki Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 i 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą (przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny (określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do jej i uchylenia. Wskazać należy, iż podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.), stosownie do którego policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Przypomnieć również należy, że przepis art. 41 ustawy o Policji stanowi zamknięty katalog przyczyn, których zaistnienie uniemożliwia policjantowi pozostanie w służbie. Jedną z nich jest wskazana wyżej trwała niezdolność do służby, przy czym chodzi tu o niezdolność wynikającą ze względów zdrowotnych. Z tego też powodu ustawodawca przekazał orzekanie w przedmiocie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji komisjom lekarskim podległym ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (art. 26 ustawy). Właściwość i tryb postępowania tychże komisji zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 roku w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.). Przepisy rozporządzenia w sposób szczegółowy regulują materię poszczególnych schorzeń i ich wpływu na zdolność do służby. Ponadto przepisy te odnoszą się również do trybu odwoławczego w przypadku zakwestionowania orzeczenia przez stronę (§ 26 - § 31 rozporządzenia). Natomiast zasady orzekania o zdolności do służby określają przede wszystkim § 1 i § 13 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Zgodnie z § 13 ust. 1 orzeczenie komisji lekarskiej powinno zawierać następujące określenia: "zdolny do służby" (pkt 1), "zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" (pkt 4), "trwale" (pkt 2) lub "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" (pkt 3), a ponadto "całkowicie niezdolny do służby" (pkt 5). O całkowitej niezdolności do służby orzeka się wówczas, jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które nie pozwalają na pełnienie służby. A zatem jeżeli nie ma pozytywnych prognoz co do stanu zdrowia, gdyż stwierdzone u badanego schorzenia nie pozwalają w ogóle na pełnienie służby, to policjanta uznaje się za całkowicie niezdolnego do służby, zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 5 powołanego rozporządzenia. Całkowita niezdolność do służby dowodzi braku niezbędnej sprawności fizycznej i psychicznej oraz wyklucza - w ogóle, a nie tylko okresowo - możliwość pełnienia służby w danej formacji uzbrojonej (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2006 r.. sygn. akt I OSK 1338/05, Lex 275451). Stwierdzenie przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby stanowi więc podstawę do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Podkreślić również należy, iż orzeczenia komisji lekarskich są wiążące dla organów rozstrzygających o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie powołanego przepisu ustawy o Policji. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że orzeczeniem z dnia 13 grudnia 2006 roku skład Okręgowej Komisji Lekarskiej uznał skarżącego za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. W tej sytuacji przełożony skarżącego zobligowany był do podjęcia działań zmierzających do wykonania obowiązku wynikającego z powołanego wyżej art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Przepis ten nie pozostawia bowiem organom policji swobody w podejmowaniu decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby, lecz nakłada obowiązek zwolnienia ze służby policjanta, w stosunku do którego właściwa komisja lekarska orzekła o trwałej niezdolności do służby. Organ miał jednocześnie na uwadze treść przepisu art. 43 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 oraz art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 4 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Sąd nie dopatrzył się uchybień ze strony organu w zakresie ustalenia daty zwolnienia skarżącego ze służby. Z tego obowiązku organ się wywiązał ustalając w sposób dokładny i rzetelny upływ czasu od faktycznego zaprzestania pełnienia służby przez skarżącego. Nie sposób zatem mówić w rozpoznawanej sprawie o naruszeniu przez organ przepisów prawa materialnego, które mogłoby stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego. Wskazać należy, iż przesłanki zwolnienia policjanta ze służby zostały szczegółowo uregulowane w ustawie o Policji. Jednocześnie postępowanie kończące się wydaniem decyzji o zwolnieniu ze służby poddane zostało rygorom postępowania administracyjnego, ze wszelkimi obowiązkami nakładanymi na organ przez przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej kpa. Z akt sprawy wynika, iż stronie zapewniono możliwość czynnego udziału w całym postępowaniu. Skarżący, korzystając ze swoich uprawnień, składał w toku postępowania szereg pism. W ocenie Sądu, nie sposób zgodzić się z prezentowanym w skardze twierdzeniem skarżącego o naruszeniu art. 110 kpa, poprzez uznanie przez organy obu instancji, iż doręczenie zaskarżonej decyzji w dniu 2 stycznia 2008 r. mogło wywołać skutki prawne od dnia 31 grudnia 2007 r. Podkreślić należy, iż rozkazowi personalnemu nr "[...]" został na podstawie art. 108 § 1 kpa nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W tym miejscu przypomnieć należy, iż decyzja organu I instancji nie ulega wykonaniu przed terminem do wniesienia odwołania, zaś wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie tej decyzji (art. 130 § 1 i § 2 kpa). Decyzja nieostateczna może jednak podlegać wykonaniu albo z mocy szczególnego przepisu ustawowego albo wskutek oświadczenia woli organu administracji publicznej wyrażonego w postaci nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w oparciu o przepis art. 108 k.p.a. Nie ulega wątpliwości, iż rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji ma charakter decyzji administracyjnej. Do powyższego rozkazu ma zatem w pełni zastosowanie art. 108 k.p.a. Stosownie do § 1 tego przepisu rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny ważny interes strony. Ustalenie zaistnienia przesłanek nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności należy do organu administracji publicznej. Organ ten zobowiązany jest poczynić w tym zakresie niezbędne ustalenia w każdej sprawie i na każdym etapie postępowania, w tym rozpatrując odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej w części dotyczącej przedmiotowego rygoru. Tego typu wnikliwe ustalenia i rozważania na tle każdej indywidualnej sprawy są niezbędne ze względu na użyte w art. 108 § 1 k.p.a. zwroty niedookreślone, między innymi "inny interes społeczny" oraz "wyjątkowo ważny interes strony". W orzecznictwie i doktrynie nie wypracowano trwałych i stałych definicji tych pojęć. Ich treść należy ustalać w każdej sprawie z osobna. Przepis art. 108 k.p.a. stanowi, że decyzji "może być nadany" omawiany rygor, a wobec tego organ w ramach tzw. uznania administracyjnego, ale nie dowolnie, w zależności od okoliczności sprawy, rozstrzyga w kwestii natychmiastowego wdrożenia decyzji w życie. W rozpoznawanej sprawie Komendant Powiatowy Policji w A uzasadnił rygor natychmiastowej wykonalności powołując się na interes Policji. Wskazano, iż R.K. pozostając w służbie w Policji, nie pełnił tej służby od ponad roku przed wydaniem rozkazu personalnego, co w konsekwencji doprowadziło do konieczności wykonywania przez innych funkcjonariuszy Policji zadań na zajmowanym przez stronę stanowisku służbowym, powodując tym samym dezorganizację normalnego toku funkcjonowania jednostki organizacyjnej, w której każde stanowisko posiada ściśle określony zakres obowiązków, Podano również, iż wobec zaistnienia przesłanki do obligatoryjnego rozwiązania stosunku służbowego ze skarżącym, a także w związku z koniecznością pilnego uzupełnienia kadrowego na stanowisku, na którym R.K. dotychczas pełnił służbę, interes społeczny wymagał nadania niniejszej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Biorąc pod uwagę przepisy i zasady dotyczące nadawania rygoru natychmiastowej wykonalności należy przyjąć, że organy obu instancji nie przekroczyły swoich kompetencji, prawidłowo zastosowały obowiązujące w przepisach reguły postępowania i należycie uzasadniły konieczność nadania rygoru. Podkreślić również należy, iż zgodnie z orzecznictwem regulacja materialnoprawna ustania stosunku służbowego, która normuje utratę statusu funkcjonariusza publicznego (jakim jeż także policjant) ma pierwszeństwo przed regulacją procesową w zakresie wykonalności decyzji administracyjnej. Ustanie stosunku służbowego następuje z dniem określonym w decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby niezależnie od tego, czy w tym dniu decyzja stała się decyzją ostateczną. Nie ma zatem zastosowania art. 130 § 1 kpa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2006 r. , sygn. akt I OSK 941/05). Wobec powyższego rozkaz personalny nr "[...]" obowiązywał od dnia 18 grudnia 2007 r., a nie jak przyjmował skarżący od dnia jego doręczenia. Odnosząc się do kwestii obrazy art. 25 kpa w związku z art. 24 § 3 kpa poprzez odmowę wyłączenia konkretnego przełożonego od rozpoznawania sprawy R.K. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego. Podkreślić należy, iż postanowieniem z dnia 29 listopada 2007 r., nr "[...]" insp. S.M. został wyłączony od prowadzenia postępowania w sprawie skarżącego oraz wyznaczono do prowadzenia tego postępowania Komendanta Powiatowego Policji w A. Sprawę w II instancji rozpoznawał wprawdzie Komendant Wojewódzki Policji , ale w osobie insp. K.S., co do którego skarżący w toku całego postępowania nie składał zastrzeżeń, a podkreślić należy, że wniosek o wyłączenie dotyczyć musi konkretnej osoby, w stosunku do której istnieją wątpliwości co do braku jej bezstronności. Mając powyższe rozważania na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.