II SA/Ol 273/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Asesor WSA Katarzyna Matczak Asesor WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant Ewa Rychcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi H. D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia "[...]" Komendant Miejski Policji nałożył na H. D. karę pieniężną w kwocie 3000 zł. W uzasadnieniu podano, iż w dniu 20 maja 2004r. na postoju Taxi dokonano kontroli pojazdu, stwierdzając iż kierujący nim H. D. wykonywał przewóz osób pomimo cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego. Wskazano, iż o fakcie wykonywania przewozów świadczą fiskalne raporty dobowe, dołączone do akt sprawy. Podano, iż w tych okolicznościach został naruszony art. 6 ust. l ustawy o transporcie drogowym, a w związku z tym wydano przedmiotową decyzję. Od decyzji tej odwołał się H. D., wnosząc o cofnięcie wydanej decyzji, gdyż czuje się pokrzywdzony nałożoną karą. Podał, iż był już wcześniej kontrolowany przez funkcjonariuszy policji, którzy stwierdzili iż posiada wystarczające dokumenty, gdyż licencja została mu wydana z datą ważności do 2052r. Podał, iż wszedł w konflikt z urzędnikami Wydziału Komunikacji w O. i w jego ocenie w sprawie zastosowano wiele matactw. Podniósł także, iż doręczono mu dwie decyzji dotyczące nałożenia kary - odpis decyzji będącej przedmiotem odwołania, a także fotokopię decyzji, doręczoną mu w dniu 31 grudnia 2004r., zaś każda z nich różni się treścią i osobą ją wydającą. Do decyzji dołączył pisma kierowane do prezydenta miasta. Decyzją z dnia "[...]" Komendant Wojewódzki Policji utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu wskazano, iż jest faktem bezspornym iż w dniu 20 maja 2004r. H. D. wykonywał transport drogowy taksówką, o czym świadczą fiskalne raporty dobowe. Ustalono także, iż licencja na wykonywanie transportu została mu cofnięta decyzją z dnia 8 marca 2004r., która stała się ostateczna z dniem 23 marca 2004r. Zgodnie zaś z art. 6 ust. l ustawy o transporcie drogowym wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga uzyskania licencji, zaś cofnięcie takiej licencji przez właściwy organ skutkuje jej brakiem. Podano, iż zgodnie z Załącznikiem do ustawy o transporcie drogowym takie naruszenie podlega karze w wysokości 3000 zł. Wskazano przy tym, iż dołączona do odwołania korespondencja z prezydentem miasta potwierdza jedynie fakt niedopełnienia ustawowych obowiązków przez odwołującego się. Natomiast odnosząc się do kwestii doręczenia dwóch decyzji wyjaśniono, iż pierwotnie doręczono stronie jedynie kserokopię decyzji. W związku z tym rozpatrując poprzednie odwołanie umorzono postępowanie odwoławcze wskazując na nieskuteczne doręczenie decyzji. Jednakże decyzja z dnia "[...]" została doręczona prawidłowo, a argumenty podnoszone przez stronę w odwołaniu nie dają podstaw do jej cofnięcia. Na tę decyzję skargę wniósł H. D. Zarzucił, iż zostały wydane dwie decyzje o tych samych numerach różniące się treścią i osobami je wystawiającymi. Podał, iż nikt go nie przesłuchiwał przed wydaniem decyzji nakładającej karę 3000 zł, zaś w jego ocenie cała sprawa jest wynikiem konfliktu pomiędzy skarżącym a urzędnikami z Wydziału Komunikacji, którzy dopuścili się wielu matactw. Podniósł, iż wydana decyzja jest krzywdząca dla niego i jego 7-osobowej rodzinnym, gdyż została wydana bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazano, iż w toku postępowania sporządzono protokół, który skarżący podpisał składając oświadczenie, iż nie ma uwag z wyjątkiem zastrzeżeń do urzędników wydziału komunikacji. Wyjaśniono, iż organy policji nie dokonują oceny prawomocnych orzeczeń o cofnięciu koncesji, lecz zobowiązane są je wykonywać w toku czynności służbowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 5 ust. l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004r. Nr 204 poz. 2088 ze zm.) podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Dotyczy to także wykonywania transportu drogowego taksówką (art. 6 ust. l powołanej ustawy). Stosownie zaś do art. 92 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów ustawy podlega karze pieniężnej, której wysokość określa Załącznik do ustawy. Wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji podlega karze w wysokości 3000 zł (Lp. I l. l .4. Załącznika). W świetle powyższych przepisów nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji ma charakter obligatoryjny. W wypadku zatem stwierdzenia, iż osoba wykonująca transport nie posiada stosownej licencji organ nie może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, ani też wymierzyć jej w innej wysokości niż to wynika z Załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W niniejszej sprawie okoliczność, iż skarżący w dniu 20 maja 2004r. wykonywał transport drogowy taksówką jest potwierdzona protokołem, podpisanym przez skarżącego. Ponadto sam skarżący w zasadzie nie kwestionuje faktu, iż transport taki wykonywał, a jedynie podważa twierdzenie, iż czynił to bez stosownej licencji. Przy czym strona powołuje się na okoliczność, iż licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką z dnia 11 lipca 2002r. została mu wydana z datą ważności do 11 lipca 2052r. Jednakże w aktach sprawy znajduje się decyzja Prezydenta Miasta z dnia 8 marca 2004r. orzekająca o cofnięciu przedmiotowej licencji oraz informacja Dyrektora Wydziału Komunikacji w Urzędzie Miasta w O., iż decyzja ta stała się ostateczna w dniu 23 marca 2004r. Zatem w dniu wykonywania transportu taksówką skarżący nie legitymował się licencją na tego rodzaju przewóz. Wprawdzie strona powołuje się na fakt, iż w kwestii cofnięcia mu licencji prowadził korespondencję z prezydentem miasta, lecz dołączone przez niego pisma datowane są na okres już po dniu, w którym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna, a zatem nie mogły mieć wpływu na byt prawny tej decyzji. Organ prawidłowo zatem wymierzył karę pieniężną. Przy czym z uwagi na obligatoryjny charakter wyżej powołanych przepisów nie mógł uwzględnić powoływanych przez stronę okoliczności związanych z jego sytuacją rodzinną i finansową. Nie można także podzielić stanowiska, iż w niniejszej sprawie zostały wydane dwie decyzje. Wprawdzie stronie doręczono najpierw decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia l września 2004r., lecz została ona doręczona w formie fotokopii, a nieskuteczność takiej formy doręczenia została potwierdzona decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 24 stycznia 2005r. Zgodnie bowiem z poglądem wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 1997r. (Sygn. akt FPK 13/97, opublik. ONSA z 1998r. Nr l póz. 7) strona jest uprawniona do otrzymania dokumentu z własnoręcznym podpisem osoby reprezentującej organ. Taki wymóg spełnia zatem jedynie decyzja doręczona stronie w dniu 9 lutego 2005r., a zatem tylko ta decyzja została skutecznie wprowadzona do obrotu prawnego. Odnosząc się natomiast do kwestii braku postępowania wyjaśniającego wskazać należy, iż organ ustalił istotne dla wydania decyzji okoliczności, a mianowicie fakt wykonywania przewozu oraz brak stosownej licencji. Wprawdzie zgodnie z art. 10 § l Kodeksu postępowania administracyjnego organ miał obowiązek przed wydaniem decyzji umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, lecz uchybienie to w ocenie Sądu nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem wszystkie zebrane w sprawie dowody były znane skarżącemu. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) skargę oddalił.