II SA/Ol 274/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Sędzia WSA Protokolant Marzenna Glabas Hanna Raszkowska Tadeusz Lipiński (spr.) Ewa Rychcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie dodatku aktywizacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. [pic] Powołując się na art. 48 ust l pkt 2 i ust 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), Starosta, decyzją z 13 stycznia 2005 r. ( "[...]") orzekł o utracie przez S. G. prawa do dodatku aktywizacyjnego z dniem 31 grudnia 2004 r., stwierdzając, iż ustało podjęte przez niego zatrudnienie. Od decyzji tej S. G. wniósł odwołanie, z treści którego wynika, iż pracował jeszcze 31 grudnia 2004 r. Stwierdził mianowicie, iż w dniu 31 grudnia 2004 r. nie miał możliwości zarejestrowania się w urzędzie pracy ponieważ pracował do godziny 15°° a urząd ten był czynny do 14°°. Zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia 28 lutego 2005 r. ("[...]"). W jej uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, iż S. G. na podstawie umowy zlecenia był zatrudniony na okres od dnia 6 grudnia 2004 r. do dnia 30 grudnia 2004 r. W związku z ustaniem wykonywania pracy w dniu 30 grudnia 2004 r., z dniem 31 grudnia 2004 r. utracił prawo do dodatku aktywizacyjnego, który zgodnie z art. 48 ust l pkt 2 w/w ustawy przysługuje bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku, jeżeli z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. S. G. w dniu 31 grudnia 2004 r. nie zarejestrował się jako osoba bezrobotna pomimo, iż w tym dniu Powiatowy Urząd Pracy w I. Filia w S. był czynny od godziny 715 do 1515. Jeżeli, tak jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie, praca na umowę zlecenie u jednego pracodawcy zakończyła się w dniu 30 grudnia 2004 r. a zatrudnienie u następnego pracodawcy rozpoczęło się w dniu 3 stycznia 2005 r., to w dniu 31 grudnia 2004 r. (dniu powszednim, występującym przed dniami wolnymi) bezrobotny winien zarejestrować się, by uzyskać status osoby bezrobotnej i móc ubiegać się o kontynuację dodatku aktywizacyjnego. W rozpatrywanej sprawie dodatek ten nie przysługuje, gdyż nastąpiła przerwa w zatrudnieniu a przed podjęciem kolejnego zatrudnienia strona nie posiadała statusu osoby bezrobotnej. W skardze do sądu administracyjnego S. G. zawarł argumenty podniesione w odwołaniu. Podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył,. co następuje: Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 48 ust l pkt 2 i ust 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), w razie podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez bezrobotnego posiadającego prawo do zasiłku przysługuje mu - przez połowę okresu, w jakim przysługiwałby zasiłek - dodatek aktywizacyjny. Orzekając o utracie przez S. G. prawa do tego dodatku organy obu instancji oparły się na ustaleniu, iż wykonywanie przez niego pracy na podstawie umowy zlecenia ustało w dniu 30 grudnia 2004 r. Dokonanie tego ustalenia nastąpiło w oparciu o zaświadczenie wystawione przez zleceniodawcę. Twierdzenie strony, iż wykonywała pracę jeszcze 31 grudnia 2004 r. nie zostało w żaden sposób zweryfikowane. W sytuacji gdy strona kwestionuje fakt, z którego organ wyprowadza niekorzystne dla niej skutki prawne, jego obowiązkiem jest podjęcie działań, zmierzających do ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy. Taki sposób postępowania wyznaczają dyrektywy sformułowane w art. 7 i 77 § l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie K.p.a. Zgodnie z art. 7 i 77 K.p.a. organ rozpatrujący sprawę indywidualną obowiązany jest dokładnie i wyczerpująco ustalić stan faktyczny i wydać decyzję uwzględniającą interes społeczny i słuszny interes strony po rozpatrzeniu całego materiału dowodowego. Organy obu instancji w żaden sposób nie zweryfikowały zaświadczenia znajdującego się na karcie 7 akt administracyjnych, z którego ma wynikać końcowa data wykonywania umowy zlecenia i nie chodzi w tym przypadku tylko o to, że data końcowa była poprawiana, ale przede wszystkim o to, iż zaświadczenie to zostało wystawione 14 grudnia 2004 roku. Przecież w tym dniu nie można było jeszcze na podstawie zaistniałych faktów stwierdzić, iż S. G. rzeczywiście pracował do 30 grudnia 2004 roku, bo ten dzień miał dopiero nadejść za ponad dwa tygodnie. Takie postępowanie osób wystawiających zaświadczenie karze z wielką ostrożnością odnosić się do jego treści zwłaszcza do tego czy umowa zlecenia trwała tylko do 30 grudnia 2004 roku, czy tak jak twierdzi skarżący do dnia następnego. Ustalenie tego faktu nie powinno organowi sprawić najmniejszych problemów, bo przecież S. G. nie pracował sam i jeżeli rzeczywiście wykonywał pracę u dotychczasowego pracodawcy w ostatnim dniu 2004 roku to są osoby, które to mogą potwierdzić lub temu zaprzeczyć. Zeznaniom ewentualnych świadków podobnie jak i samego skarżącego można dać wiarę lub nie, ale zawsze należy to w sposób przekonujący uzasadnić. Nie można tak jak to było dotychczas nie odnosić się w ogóle do twierdzeń S. G. i jednocześnie odmawiać im wiarygodności odnośnie tego, iż wykonywał on pracę u dotychczasowego pracodawcy 31 grudnia 2004 roku tylko dlatego, że nie posiada on umowy o pracę na piśmie na ten dzień. Ustalenia co do dnia 31 grudnia 20004 roku mają podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż decydując tym czy zatrudnienie było kontynuowane czy też nastąpiła przerwa w zatrudnieniu. W prowadzonym postępowaniu przed organami administracji nie była rozważana kwestia dotycząca tego, czy kontynuacja zatrudnienia, jeżeli oczywiście miała miejsce, nastąpiła u tego samego pracodawcy, brak rozważań na ten temat z uwagi na stanowisko zajęte przez organy obu instancji nie może dziwić, jednak z uwagi na możliwość uznania przy ponownym rozpoznaniu sprawy, iż kontynuacja zatrudnienia miała miejsce stwierdzić należy, że w przypadku potwierdzenia, stanowiska skarżącego, iż pracuje on nadal w tym samym zakładzie pracy a zmienił się właściciel na skutek sprzedaży zakładu to zasadnym wydaje się być pogląd, że w przypadku gdy ma to decydować o dalszej możliwości wypłaty dodatku aktywizacyjnego przyjmować należy, iż taka zmiana, zupełnie niezależna od pracownika nie może skutkować utratą prawa do tego dodatku. Dlatego też biorąc powyższe pod uwagę, wobec wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podlegają one uchyleniu z mocy art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 152 tejże ustawy rozstrzygnięta została kwestia wykonalności uchylonego postanowienia.