II SA/Ol 274/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku E. G. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Wyrokiem z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 274/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Na rozprawie, o terminie której skarżąca została prawidłowo zawiadomiona, E. G. nie była obecna. Wnioskiem z dnia 25 czerwca 2012 r. skarżąca zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 8 maja 2012 r. wydanego w sprawie sygn. akt II SA/Ol 274/12. Podniosła, iż była przekonana, że odpis sentencji wyroku zostanie jej doręczony za pośrednictwem poczty, a po jego otrzymaniu miała zamiar złożyć wniosek o uzasadnienie wyroku. Dodała, że działała w sprawie bez pełnomocnika, a z treści zawiadomienia o rozprawie wynika, że odpis sentencji wyroku doręcza się stronie, której skargę oddalono. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Według art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie ustawa wymaga, aby uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, strona dokonała składając wniosek. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. powódź, pożar, przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się osobą trzecią przy dokonywaniu konkretnej czynności (por. B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, wyd. 2, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1998, s. 345). Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy w sposób przekonujący uprawdopodobniony zostanie brak winy, a przy tym wykazane zostanie, iż niezależna przeszkoda trwała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy nawet przy dochowaniu należytej staranności, nie można było usunąć przeszkody do dokonania czynności. Inaczej mówiąc, gdy wykazane zostanie, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. E. Iserzon, J. Staraniek. "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, wyd. IV, W-wa 1980, str. 136). W literaturze dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W ocenie Sądu, okoliczność podniesiona w złożonym wniosku nie uprawdopodabnia braku winy skarżącej w uchybieniu terminowi, nie wskazuje także, iż wnioskodawczyni nie mogła dokonać czynności w terminie. Przede wszystkim podnieść należy, iż w myśl art. 6 p.p.s.a. na sądzie administracyjnym spoczywa obowiązek udzielania stronie, która nie jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, niezbędnych wskazówek oraz pouczeń co do czynności procesowych i ich skutkach prawnych, a także o skutkach zaniedbań w tym zakresie. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że skarżącej doręczone zostało przez Sąd zawiadomienie o terminie rozprawy (k. 11), na którym to zawiadomieniu umieszczone było pouczenie, że wyrok oddalający skargę uzasadniany jest jedynie na wniosek strony, złożony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku (art. 141 § 2 p.p.s.a.), a sentencję wyroku ogłoszonego na rozprawie doręcza się wyłącznie stronom, które z powodu pozbawienia wolności były nieobecne przy ogłoszeniu wyroku. W konsekwencji oparcia w okolicznościach faktycznych nie znajduje podnoszony przez skarżącą argument jakoby pozostawała w przekonaniu, iż cyt.: "była przekonana, że odpis sentencji wyroku zostanie jej doręczony za pośrednictwem poczty". Podkreślić dodatkowo należy, iż powoływanie się przez skarżącą na mylne zrozumienie pouczenia, czy też na nieznajomość przepisów prawa, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem nie stanowi podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Nieznajomość prawa nie jest bowiem okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 1998 r., I SA/Łd 153/97, LEX nr 37127, postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., FZ 713/04, LEX nr 302279). Nie mógł również przemawiać za przywróceniem terminu argument występowania przez skarżącą w sprawie osobiście, bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika, bowiem to w interesie strony leży uważna lektura doręczanych jej pism. Ponadto, z treści wniesionej przez E. G. skargi i pism składanych w postępowaniu administracyjnym wynika, iż posiada ona umiejętność interpretacji przepisów prawnych i nie ma problemów z rozumieniem kierowanych do niej pism i rozstrzygnięć oraz z formułowaniem logicznych wniosków. W ocenie Sądu skarżąca, pouczona o terminie złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku, mogła podjąć także działania, nawet nie przyjeżdżając na rozprawę przed Sądem, w celu uzyskania informacji o treści zapadłego wyroku (choćby poprzez kontakt telefoniczny z sądem bądź wizytę w sądzie - mieszka w mieście będącym siedzibą sądu) i złożyć ewentualny wniosek o uzasadnienie wyroku w terminie. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.