II SA/Ol 276/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Zbigniew Ślusarczyk Hanna Raszkowska (spr.) Irena Szczepkowska Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2004 r. sprawy ze skargi A. D. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 26 marca 2004 r., nr "[...]" w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. zasądza od rady Miejskiej w O. na rzecz skarżącej A. D. kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, III. orzeka, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. A. D. pismem z dnia 3 lipca 2003 roku, znak "[...]" została zawiadomiona przez Burmistrza O., że projekt Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Terenu: obręb D. wieś S. wraz z prognozą skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze, będzie wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 28 lipca 2003 roku do 18 sierpnia 2003 roku w siedzibie Urzędu Miejskiego w O. Skarżąca została poinformowana, że jej wniosek dotyczący przekształcenia działki nr 4/39 na budowlaną, złożony do planu został uwzględniony częściowo ze względu na charakter, wielkość, zagospodarowanie tej działki i terenów sąsiednich oraz położenie przedmiotowego terenu na obszarze Parku Krajobrazowego. Skarżąca złożyła pismo z dnia 22 sierpnia 2003 roku z prośbą o przekształcenia działki nr 4/39 na działkę budowlaną. W uzasadnieniu zwróciła uwagę, że ze względu na wielkość, jak i dogodne usytuowanie działki powinna ona zostać przekształcona na budowlaną. Ponadto domagała się wyjaśnienia co oznacza, że wniosek został uwzględniony częściowo. Pismem z dnia 29 marca 2004 roku, znak "[...]" Burmistrz O. poinformował skarżącą, że 26 marca 2004 roku odbyła się Sesja Rady Miejskiej w O., na której rozpatrzono ponownie protesty i zarzuty wniesione do projektów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Terenów obrębu D. wieś S., gmina O. Pismo skarżącej zakwalifikowane jako protest zostało uwzględnione częściowo Uchwałą nr "[...]" z dnia 26 marca 2004 roku. W § l przedmiotowej uchwały zaznaczono, że na przedmiotowym terenie dopuszcza się, aby działka była budowlaną pod warunkiem, że jej powierzchnia zostanie powiększona do wielości wymaganej w projekcie planu, a zabudowa będzie miała charakter usług nieuciążliwych z zakresu obsługi ruchu turystycznego. W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że protest nie może być uwzględniony w całości ze względu na położenie przedmiotowego terenu na obszarze Parku Krajobrazowego, gdzie zagospodarowanie musi być zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego PK i jego strefy ochronnej, a także ze względu na politykę przestrzenną określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy O. oraz prawo do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu w projekcie planu przysługujące organom sporządzającym plan zgodnie z Ustawą z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.). Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na Uchwałą Rady Miejskiej w O. z dnia 26 marca 2004 roku, nr "[...]". W uzasadnieniu podniosła, że w § l zaskarżonej uchwały dopuszcza się, aby jej działka nr 4/39 była działką budowlaną, gdy jej powierzchnia zostanie powiększona do wielkości wymaganej w projekcie planu. Jednakże nie została poinformowana, jak powinna być wielkość działki, aby mogła być ona działką budowlaną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie argumentując, że procedura sporządzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obrębu D. wieś S., gmina O. została przeprowadzona zgodnie z Ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym. Złożony protest do projektu planu został rozpatrzony. Natomiast w postępowaniu poprzedzającym podjęcie przez Radę Miejską w O. uchwały nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego czy procesowego. Projekt planu został wykonany tak, aby jak największa ilość wniosków została spełniona, ale przy zachowaniu walorów krajobrazowych i turystycznych D. Skarżąca pismem z dnia 3 lipca 2003 roku została poinformowana, że jej wniosek został uwzględniony częściowo, tzn. spełniony w zakresie dopuszczenia zabudowy na przedmiotowej działce, ale przewidywana zabudowa ma mieć charakter inny niż wnioskowany. Skarżąca złożyła zarzut do projektu planu, który dotyczył nie uwzględnienia w całości wniosku skarżącej w zakresie funkcji terenu i cech zabudowy na jej działce. Zarzut nie mógł być przyjęty przez Burmistrza, gdyż działka znajduje się w środku terenu o innym przeznaczeniu i jego przyjęcie spowodowałoby znaczne utrudnienie w racjonalnym wykorzystaniu działek sąsiednich oraz dysharmonię przestrzenną. Rada Miejska po przeanalizowaniu sytuacji przychyliła się do stanowiska Burmistrza i również odrzuciła zarzut. Takie rozstrzygnięcie nie wywołało zmian w projekcie planu, dlatego nie było konieczności oddzielnego informowania skarżącej o sposobie zagospodarowania jej działki w projekcie planu. Z projektem skarżąca zapoznała, się w trakcie jego wyłożenia do publicznego wglądu. Dlatego, zdaniem organu, można było uznać, że skarżącej są znane proponowane przeznaczenie działki w planie i wymagane parametry działek, na których można lokalizować zabudowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna choć z innych przyczyn niż podane w skardze. Na początku należy zauważyć, że Rada Miejska w O. błędnie zakwalifikowała zarzut skarżącej jako protest do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 24 ust. l Ustawy z 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.), obowiązującej w chwili prowadzenia przedmiotowego postępowania planistycznego, zarzut mógł wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Należy podkreślić, że skarżąca jako właścicielka działki położonej na obszarze objętym planem, miała interes prawny w przedmiotowej sprawie. Zakwalifikowanie pisma jako zarzut powoduje skutki określone w art. 24 ust. 3 Ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, czyli o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Zatem rada gminy, rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie bądź odrzucenie, ale w podejmowanej uchwale powinna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swojego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne, a w przypadku odrzucenia zarzutu wskazać powody, dla których nie mogą być uwzględnione propozycje zawarte w zarzucie (wyrok NSA z 3 listopada 1999, IV SA 1638/98, nie publ.). W rozpoznawanej sprawie pismo skarżącej zakwalifikowane zostało jako protest w wyniku którego wydana została zaskarżona uchwała. Uchwała ta zawiera błędne określenie podstawy jej wydania a mianowicie powołuje się na art. 23 i 24 ustawy o planowaniu przestrzennym, co oznacza, że organ z jednej strony zakwalifikował pismo skarżącej jako protest, z drugiej powołał przepisy odnoszące się do protestu i do zarzutów. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie spełnia wymogów określonych w art. 24 ust. 3 Ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Gmina nie wskazała jakimi przesłankami kierowała się przy uwzględnieniu częściowo zarzutu skarżącej do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ bliżej wyjaśnił, dlaczego zarzut został uwzględniony częściowo (przyznając, że pismo skarżącej jest zarzutem do planu) i podał dokładniej wymogi, jakim musi odpowiadać działka, aby mogła być zabudowana. Tymczasem takie ustalenia powinny być zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały W tym stanie sprawy, na podstawie art. 147 par. l w zw. z art. 145 par. l pkt 2 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.