II SA/Ol 28/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 maja 2022 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem oddala skargę. Zawiadomieniem z dnia 31 sierpnia 2018 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Piszu (dalej jako: "PINB", "organ pierwszej instancji"), poinformował M. Z. (dalej jako: "strona", "skarżąca", "inwestor"), że z urzędu zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych, polegających na wykonaniu ogrodzenia pomiędzy działkami nr geod. [...] i [...], położonymi w K. gm. R., bez wymaganego zgłoszenia. Następnie, decyzją z dnia 9 listopada 2018 r., PINB nałożył na inwestora obowiązek rozbiórki części ogrodzenia tj. do wysokości 2,20 m, pomiędzy działkami nr geod. [...] i [...], położonymi w K. gm. R., w terminie do końca grudnia 2018 r. Po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji organu pierwszej instancji, Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "WINB", "organ odwoławczy"), decyzją z dnia 24 maja 2019 r., uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że kwalifikacja prawna przeprowadzona przez PINB w zakresie przedmiotowego ogrodzenia jako urządzenia budowlanego oraz zastosowanie trybu z art. 50-51 Prawo budowlane jest w pełni zasadna. Jednocześnie WINB podniósł, że w przedmiotowej sprawie zachodzą wątpliwości, czy w zakresie ogrodzeń pełnych, ich budowa jest możliwa między działkami. Organy nadzoru budowlanego nie są właściwe, aby w przypadku wątpliwości dokonywać we własnym zakresie wykładni zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co do tych okoliczności, powinien zająć stanowisko właściwy organ (tj. Burmistrz). Zachodzą też wątpliwości, czy została przez PINB przeprowadzona ocena, czy zakres przeprowadzonych robót nie wpłynął na warunki nasłonecznienia obiektów na sąsiedniej działce. Dopiero weryfikacja w sposób bezsporny stanu faktycznego umożliwia właściwą subsumcję przepisów prawa. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 19 listopada 2019 r., PINB orzekł o braku podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku wykonania czynności lub robót w celu doprowadzenia wykonanego ogrodzenia pomiędzy działkami nr geod. [...] i [...], położnymi w K., gm. R., do stanu zgodnego z prawem. Organ stwierdził, że doszedł do przekonania, że nie znajduje podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku wykonania jakichkolwiek czynności lub robót, które byłyby konieczne z punktu widzenia wymagań przepisów techniczno-budowlanych, czy postanowień planu miejscowego. Nie ma podstaw do twierdzenia, że ogrodzenie narusza przepisy techniczno-budowlane. Stwierdzono stabilność ogrodzenia. Ponadto, nie można uznać za zasadny zarzut zacieniania. Przepisy techniczno-budowlane nie przewidują ograniczeń z tytułu zacienienia działek, normują jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych przez obiekty budowlane, przez co należy rozumieć obiekty istniejące lub obiekty co do których wydano decyzję o pozwoleniu na budowę. Wysokość ogrodzenia, zdaniem PINB, nie ma wpływu na zacienianie pomieszczeń skarżącej. Po rozpatrzeniu odwołania J. S. (dalej jako: "uczestniczka"), od decyzji organu pierwszej instancji, decyzją z dnia 24 czerwca 2020 r., WINB uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy ponownie stwierdził, że kwalifikacja prawna przeprowadzona przez PINB w zakresie przedmiotowego ogrodzenia jako urządzenia budowlanego oraz zastosowanie trybu z art. 50-51 Prawa budowlanego jest zasadna. WINB wskazał też na prawidłowość oceny przez PINB w zakresie braku zacienienia działki sąsiedniej przez przedmiotowe ogrodzenie. Jednakże w toku postępowania dowodowego organ ustalił, że doszło do naruszenia zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem w § 3 ust. 7 uchwały Rady Miejskiej w R. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], zwanej dalej: "Planem", zawarty został zapis, że "Nie dopuszcza się ogrodzeń pełnych". Zgodnie ze stanowiskiem Burmistrza i Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej, zapis ten dotyczy również ogrodzeń pomiędzy nieruchomościami, nie zaś tylko ogrodzeń usytuowanych od strony ulic, dróg i ciągów pieszych. W związku z tym, PINB nie mógł wydać decyzji stwierdzającej brak podstaw do nałożenia na inwestorkę obowiązku wykonania czynności lub robót w celu doprowadzenia wykonanego ogrodzenia pomiędzy działkami nr geod. [...] i [...] położonym w K., gm. R. do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy stwierdził też, że zachodzą wątpliwości, czy została przez organ pierwszej instancji przeprowadzona ocena stabilności konstrukcji przedmiotowych robót, czy stwarzają one zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi oraz zwierząt. Dopiero weryfikacja w sposób bezsporny stanu faktycznego umożliwia właściwą subsumcję art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 11 czerwca 2021 r., PINB nałożył na inwestorkę obowiązek rozbiórki ogrodzenia, konstrukcji drewnianej, pełnego, o wysokości od 2,5 m do 2,7 m, wykonanego pomiędzy działkami [...] i [...], położonymi w K., gm. R., wybudowanego niezgodnie z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ pierwszej instancji stwierdził, że wobec tego, że przepisy Planu zabraniają ogrodzeń pełnych, ale jednocześnie nie określają stopnia ażurowości ogrodzenia, tj. procentowo wyrażonego stosunku powierzchni przezroczystej o obrębie ogrodzenia do powierzchni całkowitej ogrodzenia, organ nie jest uprawniony by stanowić w tym zakresie jakiekolwiek wytyczne. Powyższe powoduje, że wadliwe byłoby nałożenie obowiązku przebudowy ogrodzenia do stanu spełniającego wymogi Planu. W tym stanie rzeczy, uzasadniona jest decyzja o rozbiórce przedmiotowego ogrodzenia, jako niezgodnego z przepisami prawa. Po rozpatrzeniu odwołania inwestorki od decyzji organu pierwszej instancji, decyzją z dnia 22 listopada 2021 r., WINB uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji oraz orzekł co do istoty, tj. nakazał inwestorce w terminie do dnia 31 grudnia 2021 r. doprowadzenia ogrodzenia pomiędzy działkami nr geod. [...] i [...] położonymi w K., gm. R. do zgodności z przepisami tj. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...] zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej R. z dnia [...] r., poprzez: a) demontaż pozostałych pełnych elementów z pleksy (płyt poliwęglanowych) oraz b) wymianę pełnych drewnianych paneli ogrodzenia na ogrodzenie ażurowe o strukturze częściowo otwartej niewypełnionej w całości, która przyjmuje postać układu otworów tworzących pewną uporządkowaną całość tj. demontaż w całości istniejących pełnych paneli ogrodzenia i wymianę tych elementów na nowe ażurowe (drewniane lub w strukturze siatkowej), albo wycięcie co drugiej deski istniejącego ogrodzenia. Organ odwoławczy po raz kolejny stwierdził, że kwalifikacja prawna przeprowadzona przez PINB w zakresie przedmiotowego ogrodzenia jako urządzenia budowlanego oraz zastosowanie trybu art. 50-51 ustawy Prawo budowlane jest zasadna. Wskazano też na prawidłowość oceny przez organ pierwszej instancji w zakresie braku zacienienia działki sąsiedniej przez przedmiotowe ogrodzenie. Usytuowanie przedmiotowego ogrodzenia w odległości 6,95 m od ściany z oknami budynku uczestniczki nie narusza warunku technicznego. Jednakże w toku postępowania organ odwoławczy ustalił, iż doszło do naruszenia § 3 ust. 7 Planu. Mając powyższe na względzie, w ocenie organu odwoławczego, istnieje możliwość w trybie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane doprowadzenia przedmiotowego ogrodzenia do stanu zgodnego z przepisami tj. Planem - w sposób wskazany w sentencji decyzji. Jednocześnie organ wskazał, że ogrodzenie nie może być kwalifikowane jako ekran akustyczny. Skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosła inwestorka, podnosząc następujące zarzuty: 1. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 ustawy dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.), dalej jako: "k.p.a.", poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, przejawiającą się w zakwalifikowaniu obiektu jako ogrodzenia, podczas, gdy z uwagi na funkcję jaką pełni, stanowi urządzenie budowlane tj. przegrodę akustyczną; art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez brak poczynienia wyczerpujących ustaleń w zakresie funkcji, jaką obiekt pełni na działce inwestorki, brak uwzględnienia oświadczeń stron postępowania, które zgodnie potwierdzały, że obiekt stanowi przegrodę akustyczną, pominięcia faktu, że obiekt w całości znajduje się na działce nr [...] i nie stanowi ogrodzenia międzysąsiedzkiego, ponieważ takowe istnieje tuż za nim i ma wysokość 1,9 m; ewentualnie 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (DZ.U. z 2020 r., poz. 1333 z późn. zm.), dalej jako "P.b." w zw. z w zw. z § 3 pkt 7 uchwały Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], poprzez ich zastosowanie i nakazanie inwestorce doprowadzenia ogrodzenia do stanu zgodności z zapisami Planu dotyczącymi ogrodzeń, podczas gdy obiekt będący przedmiotem postępowania nie stanowi ogrodzenia, a przegrodę akustyczną, do której nie mają zastosowania przepisy Planu. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że działki o nr [...] i [...] rozgranicza inny obiekt, tj. ogrodzenie o wysokości 1,9 m, a obiekt będący przedmiotem postępowania został postawiony przed tym ogrodzeniem celem tłumienia hałasu z działki sąsiedniej. Jest to samodzielny obiekt i nie rozgranicza działek. Należy zakwalifikować go jako urządzenie budowlane służące do tłumienia hałasu z działki sąsiedniej. Stanowi zatem osłonę akustyczną. Organ odwoławczy nie przeprowadził zaś analizy w zakresie funkcji, jaką obiekt pełni na działce, zamiaru inwestora przy jego budowie. Organ stwierdził jedynie, że urządzenie nie może być kwalifikowane jako ekran akustyczny, nie wyjaśniając, z jakich powodów. Przedmiotem postępowania, zdaniem skarżącej, jest więc osłona akustyczna stanowiąca urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 P.b., do którego nie mają zastosowania przepisy Panu. Urządzenie służy do zapewnienia komfortu akustycznego osobom przebywającym w budynku letniskowym. W ocenie skarżącej, orzeczony nakaz częściowej rozbiórki należy uznać za co najmniej przedwczesny, bowiem pominięto analizę sprawy pod kątem legalizacji obiektu, jako osłony akustycznej. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 3 marca 2022 r., Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 9 maja 2022 r., pełnomocnik uczestniczki postępowania wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zarzuty podniesione w skardze stanowią wyłącznie polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi organu w zakresie kwalifikacji spornego obiektu jako ogrodzenia i służą uchyleniu się przez skarżącą od wykonywania obowiązków nałożonych na nią w drodze zaskarżonej decyzji. O kwalifikacji obiektu decyduje przeznaczenie, a nie nazwa nadana przez stronę. Bez wpływu na kwalifikację urządzenia pozostaje, czy przebiega ono idealnie w granicy obu nieruchomości. Ponadto, kwalifikacja obiektu jako urządzenia nie budziła wątpliwości także skarżącej, co wynika z protokołu oględzin nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu administracji publicznej. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz.329), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji na podstawie akt sprawy wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 poz. 2095 z późn. zm.), w związku z brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku oraz uznaniem rozpoznania sprawy za konieczne z uwagi na obowiązek terminowego załatwienia sprawy. Strony zostały poinformowane o możliwości wypowiedzenia się w sprawie na piśmie. Skarżąca podnosi w skardze, że budowla, będąca przedmiotem postępowania powinna zostać zakwalifikowana jako przegroda akustyczna, a nie jako ogrodzenie, ponieważ na granicy działek istnieje inne ogrodzenie o wysokości 1,9 m, a obiekt będący przedmiotem postępowania w całości znajduje się na działce nr [...]. Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. Zgodnie z art. 3 pkt 9 P.b. – ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Jeśli zaś ogrodzenie powstaje bez funkcjonalnego powiązania z innym obiektem budowlanym, jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b., której budowa, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 21 P.b., nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia właściwemu organowi w przypadkach określonych w art. 30 ust. 1 pkt 3 P.b. (tj. budowa ogrodzenia powyżej 2,20m). Dla kwalifikacji, czy ogrodzenie jest urządzeniem budowlanym, czy budową odrębnego obiektu budowlanego istotne jest – na co słusznie wskazał WINB – ustalenie, co konkretnie grodzi dana inwestycja, tj. działkę niezabudowaną, czy istniejący obiekt budowlany, z którym jest konkretnie powiązane. Organy prawidłowo przyjęły w sprawie, że przedmiotowy obiekt jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 P.b. i tym samym, w sprawie mają zastosowanie przepisy art. 50-51 P.b. Przepisy te dotyczą przypadków prowadzenia przez inwestora robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, jeżeli te roboty nie są jednocześnie budową. W myśl art. 50 ust. 1P.b. - w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49f, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 29 ust. 1 i 3, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach. Zgodnie zaś z art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. - przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Wydanie decyzji na podstawie ww. przepisu wynikało z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w R. z dnia [...] r. Nr [...]. Zgodnie z § 3 ust. 7 Planu – ogrodzenia od strony ulic, dróg i ciągów pieszych nie mogą przekraczać wysokości 1,20 m., Nie dopuszcza się ogrodzeń pełnych. Stosowanie siatki możliwe jedynie przy jednoczesnym wprowadzeniu żywopłotów wzdłuż tych ogrodzeń. Bramy wjazdowe na działki od strony ulic i dojazdów o szerokości mniejszej niż 10 m winne być cofnięte od ich linii regulacyjnych o min. 2 m. Biorąc pod uwagę brzmienie ww. przepisu, w ocenie Sądu, stwierdzenie "Nie dopuszcza się ogrodzeń pełnych" dotyczy wszystkich ogrodzeń, a nie tylko ogrodzeń od strony ulic, dróg i ciągów pieszych. Wskazuje na to brzmienie pełnego przepisu § 3 ust. 7 Planu. Biorąc pod uwagę brzmienie całego przepisu, nie sposób przyjąć, że niedopuszczenie ogrodzeń pełnych miałoby dotyczyć wyłącznie ogrodzeń od strony ulic, dróg i ciągów pieszych. W pierwszym zdaniu wskazano, że ogrodzenia od strony ulic, dróg i ciągów pieszych nie mogą przekraczać 1,20 m. Pozostałe warunki, jakie winny spełniać ogrodzenia, wymienione zostały w odrębnych zdaniach, co wskazuje na fakt, że nie stanowią one kontynuacji warunków, które winny spełniać ogrodzenia od strony ulicy, ale dotyczą wszystkich ogrodzeń, w tym międzysąsiedzkich. Stanowisko to potwierdza również stanowisko Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej. Tym, samym, organy prawidłowo przyjęły, że doszło do naruszenia postanowień § 3 ust. 7 Planu w przedmiotowej sprawie, a przedmiotowy obiekt jest ogrodzeniem w rozumieniu tego przepisu. Organ odwoławczy zasadnie też przyjął, że istnieje możliwość doprowadzenia przedmiotowego ogrodzenia do zgodności z przepisami w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b., poprzez wykonanie prac objętych sentencją decyzji. Organy prawidłowo przyjęły także, że przedmiotowe urządzenie nie może być kwalifikowane jako ekran akustyczny. Nie może to wynikać z zamiaru strony, iż celem wybudowania obiektu była ochrona przed hałasem z działki sąsiedniej. Bez znaczenia pozostaje dla sprawy, że na działce istnieje inne ogrodzenie. Wskazać należy, że zgodnie z postanowieniami załącznika nr 4 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. Nr 220, poz. 2181) – do zabezpieczenia przed hałasem pochodzącym od ruchu drogowego stosuje się osłony przeciwhałasowe. Osłony te (ekrany akustyczne), należą do urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i służą do ochrony zarówno obiektów, jak i obszarów przed hałasem i stanowią środki ochrony. Urządzenia takie regulowane są również przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r., poz. 124). Przepisy te dotyczą ochrony przed nadmiernym hałasem i stosuje się je projektowaniu, budowie oraz przebudowie dróg publicznych i związanych z nimi urządzeń budowlanych, a także przy projektowaniu i budowie urządzeń niezwiązanych z drogami publicznymi, sytuowanych w ich pasach drogowych – art. 1 ust. 1, ust. 3 pkt 1 lit. d, § 2 ust. 1 oraz § 174-180. Również przepisy § 180 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 63, poz.735), przewidują, że obiekt inżynierski powinien być wyposażony w szczególności w urządzenia ochrony przed hałasem. Wyżej powołane przepisy wskazują, że ekrany akustyczne nie są i nie mogą być sytuowane na nieruchomościach, czy pomiędzy nimi. Ich funkcja wynika z przepisów drogowych i są sytuowane w przypadku projektowania, budowy lub przebudowy drogi. Tym samym, nie można podzielić stanowiska skarżącej, że przedmiotowe ogrodzenie stanowi ekran akustyczny. Jest ono bowiem związane z obiektem budowlanym, a nie drogą, tym samym nie spełnia warunków jakie stawiają ww. przepisy ekranom akustycznym. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., skargę należało oddalić.