II SA/Ol 280/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Aneta Krygielska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2025 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej N. w M. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej N. w M. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z 27 lutego 2025 r. Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 – k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości (...) (Wspólnota, skarżąca) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. (PINB) z dnia 4 grudnia 2024 r. umarzającej w całości postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych polegających na dokonaniu wymiany stolarki okiennej z drewnianej na plastikową w lokalu nr (...) przy Al. K. (...) w M. przez W. O. bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, wobec braku przedmiotu postępowania - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w całości Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych sprawy: Decyzją z 4 grudnia 2024 r. PINB umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wymiany stolarki okiennej z drewnianej na plastikową w lokalu nr (...) przy Al. K. (...) w M. przez W. O., bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał m.in., że budynek przy Al. K. (...) zlokalizowany jest na obszarze objętym prawną ochroną konserwatorską. W sprawie wymiany stolarki okiennej wypowiedział się również Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w O. Delegatura w E. , który w piśmie z dnia 26 stycznia 2024 r. stwierdził, że stolarka okienna jest elementem elewacji, który ulega zużyciu i stanowi element wymienialny. W ocenie tego organu nie zachodzi przesłanka do zastosowania art. 108 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Organ nadzoru budowanego stopnia powiatowego zaznaczył, że stolarka okienna została wymieniona bez ingerencji w konstrukcję budynku, nie zostały więc naruszone przepisy prawa budowlanego, co uzasadnia umorzenie prowadzonego postępowania wobec braku jego przedmiotu. W odwołaniu od powyższej decyzji Wspólnota zarzuciła organowi naruszenie art. 77 k.p.a., poprzez zaniechanie zebrania materiału dowodowego w sprawie oraz naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienie decyzji w sposób niespełniający wymogów tych przepisów, co uniemożliwiło ocenę merytoryczną podjętego rozstrzygnięcia. Wskazała na brak przedstawienia dowodów mających wpływ na wynik sprawy, jak chociażby brak ustalenia jakie elementy zabudowy są chronione w ramach ochrony konserwatorskiej oraz brak wskazania przepisów, na podstawie których dopuszczone jest prowadzenie remontu przegród zewnętrznych bez uzyskania zgody konserwatora zabytków i dokonania odpowiedniego zgłoszenia do organu. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia z 27 lutego 2025 r. WINB wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725 - Pb) roboty budowlane, o których mowa w ust. 1-4, wykonywane na obszarze wpisanym ro rejestru zabytków - wymagają dokonania zgłoszenia - przy czym do wniosku o decyzje o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wymianę stolarki okiennej należy zaliczyć do remontu, w rozumieniu art. 3 pkt 8 Pb, o ile zostały przy tym wykonane roboty budowlane. Przez remont, według tego przepisu należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych, polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Sama wymiana stolarki okiennej, jako roboty nieskomplikowane, co do zasady nie wymaga ani zgłoszenia ani uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 29 ust. 4 pkt 2 Pb), jednak ze względu na lokalizację budynku w obszarze wpisanym do rejestru zabytków, w niniejszej sprawie inwestor winien przed wymianą stolarki okiennej dokonać zgłoszenia, zgodnie z brzmieniem art. 29 ust. 7 pkt 2 Pb. Istotne jest jednak czy przy wykonywaniu wymiany stolarki wykonano jakiekolwiek roboty budowlane, bo tylko w takim przypadku, wymagana jest zgoda zarówno organu ochrony zabytków jak i organu administracji architektoniczno- budowlanej. WINB wskazał, że z akt wynika, że budynek przy al. K. (...) w M. jest zlokalizowany na obszarze objętym prawną ochroną konserwatorską. Na podstawie decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 4 marca 1980 r. Oznacza to, że wszelkie prace budowlane prowadzone na tym terenie, nawet przy budynkach niewpisanych do rejestru zabytków, wymagają uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Ochrona, w przypadku wpisów obszarowych, dotyczy cech zewnętrznych poszczególnych obiektów, pod warunkiem, że zostały wykonane roboty budowlane. Z akt wynika też, że przy wymianie w/w okien nie zostały przeprowadzone roboty budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 7 Pb, robotami budowanymi są budowa, prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. W badanej sprawie ustalono, że przy wymianie stolarki okiennej nie wykonano robót budowlanych. Nie zmieniły się parametry użytkowe budynku. Nie stwierdzono ingerencji w konstrukcję budynku, otwory pozostały niezmienione. Również wygląd wstawionych okien nie odbiega od starych, zatem nie zmieniła się elewacja budynku. Tożsame stanowisko zajął Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Konserwator Zabytków w piśmie z dnia 26 stycznia 2024 r., w którym powołując się na stanowisko Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, przyjął, że wymiana współczesnego okna we współczesnym budynku na nowe, inne współczesne okno nie spowodowała, że na stałe lub nawet czasowo zabytek (część miasta M. - wpisana do rejestru zabytków) nie może służyć celom, do jakich był przeznaczony. Okno jako wymienialna część elewacji, podlegająca zużyciu w tym przypadku nie leży w zainteresowaniu organu ochrony zabytków. Brak jest zatem podstaw do kontynuowania postępowania, gdyż brak jest jego przedmiotu. Nie zostały bowiem wykonane roboty budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję WINB, i wnosząc o jej uchylenie jak też uchylenie decyzji PINB, skarżąca zarzuciła jej naruszenie: art. 3 pkt 7 i pkt 8 Pb poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że wymianę stolarki okiennej należy zaliczyć do remontu w rozumieniu art. 3 pkt 8 Pb, o ile zostały przy tym wykonane roboty budowlane, podczas gdy zgodnie z tymi przepisami remont to roboty budowlane polegające na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiące bieżącej konserwacji, w konsekwencji czego wymiana stolarki okiennej jest robotami budowlanymi, art. 29 ust 7 w zw. z ust. 4 Pb poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie doszło do wykonania robót budowlanych w postaci remontu polegającego na wymianie stolarki okiennej bez wymaganego pozwolenia właściwego konserwatora zabytków oraz wymaganego zgłoszenia do organu architektoniczno-budowalnego. 3) art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak wskazania dowodów, na podstawie których organ uznał, że nie doszło do naruszenia prawnie chronionych cech obszaru wpisanego do rejestru zabytków, mimo braku opisu obszaru objętego ochroną konserwatorską, a nadto poprzez lakoniczne rozpoznanie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 77 k.p.a., który nie został rozpoznany, a tylko skwitowany stwierdzeniem, że nie znajduje potwierdzenia zarzut naruszenia art. 77 k.p.a., gdyż materiał zgromadzony w aktach sprawy jednoznacznie wskazuje na zasadność umorzenia prowadzonego postępowania. 4) art. 77 § 1 i art 80 w zw. z art 140 k.p.a. poprzez brak zebrania materiału dowodowego pozwalającego na ocenę wykonanych robót budowlanych w kontekście prawnie chronionego obszaru wpisanego do rejestru zabytków. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także – z mocy art. 135 p.p.s.a. – decyzji organu pierwszej instancji pod kątem powyższego kryterium wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przy czym zauważyć należy, że jeżeli skarga na decyzję organu (jak w niniejszej sprawie) zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że przyjęty przez organ stan faktyczny jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego. Wykazanie natomiast następstw stwierdzonych wadliwości postępowania, w sytuacji gdy kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie rozstrzygnięcia, uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Odnosząc się w pierwszej kolejności do stanowiska uczestnika postępowania przedstawionego na rozprawie a wskazującego na brak możliwości uznania skarżącej za stronę postępowania zauważyć należy, że w postępowaniach z zakresu prawa budowlanego związanych z nieruchomością wspólną co do zasady stroną postępowania jest właśnie wspólnota mieszkaniowa, którą reprezentuje zarząd. W takich przypadkach stosuje się przepisy zawarte w rozdziale 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r. poz. 1048 - u.w.l.). Nie oznacza to oczywiście, że właściciele poszczególnych lokali mieszkalnych nie mogą uzyskać przymiotu strony w takim postępowaniu, jednak warunkiem uzyskania takiego statusu jest wykazanie, że obowiązek dotyczy wyłącznie konkretnego lokalu, czy też godzi w uprawnienia dotyczące korzystania z niego. Konieczne jest zatem wykazanie posiadania zindywidualizowanego interesu prawnego (zob. wyroki NSA: z 3 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2208/10, z 24 września 2014 r. sygn. akt II OSK 647/13, czy z 6 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 1996/16, CBOSA). Należy zauważyć, że działania wspólnoty mieszkaniowej, reprezentowanej przez zarząd, co do zasady dotyczą nieruchomości wspólnej, o której mowa w art. 3 ust. 2 u.w.l., co wynika wprost z rozdziału 4 tej ustawy, a w szczególności z przepisów art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 i 3. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez NSA w uchwale z 26 listopada 2001 r. sygn. akt OPK 19/01 (ONSA 2002/2/68), w celu uniknięcia sytuacji, w której w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wspólnoty mieszkaniowej powstałaby konieczność występowania wielu stron (właścicieli poszczególnych lokali), odchodzi się od konieczności występowania każdego członka wspólnoty na rzecz działania organów wspólnoty w imieniu członków. Z kolei w wyroku z 6 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 856/06 NSA stwierdził, że w stosunkach zewnętrznych odnoszących się do nieruchomości wspólnej, wspólnotę reprezentuje jej zarząd. Skoro zatem w sprawach dotyczących części wspólnych nieruchomości właścicieli lokali reprezentuje na zewnątrz wspólnota mieszkaniowa, to zasadnie organ doręczył jej zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. Podstawową zasadą procesu inwestycyjnego jest prowadzenie robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę (art. 28 Pb) albo w przypadkach wyraźnie w przepisach wskazanych, po dokonaniu zgłoszenia właściwemu organowi, o ile organ ten nie wyrazi sprzeciwu. Uchybienie obowiązkowi uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia, w razie niemożliwości zalegalizowania wykonanych robót budowlanych, skutkuje nakazem rozbiórki lub nakazaniem zaniechania dalszych robót budowlanych, doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego lub nałożeniem obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W przepisach art. 29 – 31 Pb enumeratywnie wskazano, jakie rodzaje robót budowlanych wymagają uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Natomiast tylko wyjątkowo, pozostałe roboty, których nie można zakwalifikować do robót wskazanych w tych przepisach, mogą być realizowane bez konieczności uzyskiwania pozwolenia bądź dokonywania zgłoszenia. Szczególnie rygorystycznie ustawodawca potraktował prowadzenie robót budowlanych w obiektach budowlanych wpisanych do rejestru zabytków - art. 29 ust. 7 Pb. W stosunku do takich obiektów obowiązuje więc ogólna zasada, że wszelkie roboty przez budowlane mogą być w nich wykonywane dopiero po uzyskaniu przez inwestora ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Jedynie prace budowlane, które nie stanowią robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 Pb, a więc które nie są budową, rozbudową, nadbudową, przebudową, montażem, remontem lub rozbiórką, mogą być wyjątkowo realizowane bez takiej decyzji. Natomiast w sprawie kwestionowana przez skarżącą jest dokonana przez organy nadzoru budowlanego kwalifikacja prawna czynności dotyczących wymiany okien. Zdaniem organów wymiana okien w ogóle nie stanowi robót budowlanych. W ocenie Sądu pogląd ten nie jest uzasadniony. Definicję "remontu" zawiera art. 3 pkt 8 Pb, w świetle którego jest nim wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Analizując ten przepis należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wyrażone w wyroku z dnia 13 czerwca 2007 r. sygn. II SA/Gd 662/06 (CBOSA), że roboty budowlane polegające na wymianie okien stanowią remont i to niezależnie od tego czy następuje zmiana wielkości otworów okiennych. Nie jest to bowiem czynność z zakresu bieżącej konserwacji, gdyż do takich czynności można zaliczyć odnowienie okien poprzez pomalowanie i inne drobne naprawy. Wymiana okien stanowi zatem remont, który jak wynika z regulacji zawartej w art. 3 pkt 8 Pb, polega na wykonywaniu w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Przez pojęcie bieżącej konserwacji należy natomiast rozumieć wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót nie polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, ale mających na celu utrzymanie obiektu budowlanego w dobrym stanie, w celu jego zabezpieczenia przed szybkim zużyciem się, czy też zniszczeniem i dla utrzymania go w celu użytkowania w stanie zgodnym z przeznaczeniem tegoż obiektu. Tak więc bieżącą konserwacją będą prace budowlane wykonywane na bieżąco w węższym zakresie niż roboty budowlane określone jako remont (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 941/19, CBOSA). Wymiana okien bez względu na to, czy następuje zmiana wielkości otworów okiennych jest remontem. Nie jest to bowiem czynność z zakresu bieżącej konserwacji, gdyż do takich czynności można zaliczyć odnowienie okien poprzez pomalowanie i inne drobne naprawy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 662/06, CBOSA). Z art. 3 pkt 8 Pb wynika, że istotną cechą remontu jest zakwalifikowanie robót budowlanych jako takich, które mają na celu odtworzenie stanu pierwotnego. Aby można było mówić o remoncie musi istnieć remontowany obiekt, dlatego też przy remoncie następuje zazwyczaj wymiana poszczególnych elementów obiektu i zastąpienie ich nowymi (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1958/14, CBOSA). Wymiana okien jest zatem remontem mieszczącym się w pojęciu robót budowlanych a nie innych działań. Podkreślić też trzeba, iż Prawu budowlanemu nie jest znane pojęcie "wymiany", od której należy odróżnić remont, modernizację i przebudowę. W tym zakresie pojęciami normatywnymi pozostaje jedynie remont i przebudowa. Dlatego też zdemontowanie dotychczasowych okien i wstawienie w ich miejsce nowych polega na odtworzeniu stanu pierwotnego, a więc prace te stanowią remont czyli wykonanie określonych robót budowlanych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, że wymiana stolarki okiennej lub drzwiowej z zachowaniem takich samych wymiarów jak stolarka wymieniana, stanowi remont w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 8 ustawy z 1994 r. (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 29vmaja 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 202/08; wyrok WSA w Lublinie z dnia 17 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Lu 582/09; wyrok WSA w Lublinie z dnia 18 kwietnia 2000 r. sygn. akt II SA/Lu 1683/98 – niepublikowane). Podobne stanowisko znaleźć można w literaturze. (por. Prawo budowlane – komentarz autorstwa Zdzisława Kostki – Gdańsk 2007, str. 150). Przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nakładają na organy administracji obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej oraz podejmowania rozstrzygnięcia na podstawie wszechstronnie wyjaśnionego stanu faktycznego, przy zastosowaniu wszelkich koniecznych środków dowodowych i z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Podkreślić również należy, że ustanowiona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów zobowiązuje do oparcia się przez organ na przekonujących podstawach - wskazanych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, stosownie do treści przepisu art. 107 § 3 k.p.a. - i z całą pewnością nie polega na formułowaniu ocen w sposób dowolny. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności oraz niewłaściwe uzasadnienie decyzji narusza zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. Tylko postępowanie przeprowadzone w opisany wyżej sposób stanowi o spełnieniu warunku wydania decyzji o przekonującej treści. W myśl zasady ustalonej w art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji zobowiązane są przy tym prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny. Zasada ta wiąże się z zasadą przekonywania sformułowaną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organy powinny wyjaśniać zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy. Podsumowując powiedziane wyżej, Sąd doszedł do przekonania, że dokonana przez organy ocena materiału dowodowego nie uzasadnia wystarczająco stanowiska, że przy wymianie okien nie wykonano robót budowlanych. Brak prawidłowych ustaleń faktycznych w przedstawionym powyżej zakresie stanowi z kolei podstawę do postawienia organom skutecznego zarzutu naruszenia zasady prawdy obiektywnej i obowiązku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz zasad ustalonych w art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. W opinii Sądu ujawnione naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd - na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O zwrocie kosztów postępowania sąd orzekł na mocy art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 500 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika i wysokość opłaty od udzielonego pełnomocnictwa. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Rzeczą organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa, zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a.