II SA/Ol 281/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Asesor WSA Irena Szczepkowska Asesor WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi K. S. reprezentowanego przez opiekuna prawnego A. R. na postanowienie .Wojewody z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania - podjęcie zawieszonego postępowania 1) uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu l instancji, 2) orzeka, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane WSA/wyr.1 - sentencja wyroku Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2006r. Burmistrz Miasta S. podjął postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania K. S. z pobytu stałego w S. przy ul. "[...]". W uzasadnieniu postanowienia podano, iż w związku z upływem terminu zawieszenia postępowania oraz faktem ustanowienia przez Sąd opiekuna prawnego dla całkowicie ubezwłasnowolnionego K. S. należało podjąć przedmiotowe postępowanie. Na postanowienie to zażalenie wniosła A. R. jako opiekun prawny K. S., podnosząc iż nie wyraża zgody na wymeldowanie podopiecznego z pobytu stałego przy ul. "[...]". Podniosła, iż K. S. jest tylko czasowo zameldowany w internacie w K. oraz u matki, która ma małą kawalerkę i nie może go zameldować na stałe. Podała, iż K. S. przebywa u matki czasowo, gdyż został wyrzucony z dotychczasowego miejsca pobytu przez swojego ojca. Przedstawicielka żalącego się wyjaśniła, iż K. S. wymaga opieki lekarzy specjalistów. Utrzymuje się z renty socjalnej i nie może być pozbawiony dachu nad głową. Zaproponowała, aby ojciec jej podopiecznego w zamian za zaległości alimentacyjne kupił mu mieszkanie. Wniosła o umorzenie postępowania w przedmiocie wymeldowania do czasu uzyskania przez podopiecznego lokalu mieszkalnego. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2006r. Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż podjęcie zawieszonego postępowania oznacza wyłącznie, iż ustały przyczyny dla których zostało zawieszone, lecz nie przesądza to o merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy. Podano, iż postępowanie zostało zawieszone z uwagi na toczące się przed Sądem Rejonowym w "[...]". postępowanie o przywrócenie naruszonego posiadania. Jednakże z informacji Sądu wynika, iż postępowanie to zostało zawieszone na zgodny wniosek stron. W związku z tym w ocenie organu ustały przyczyny, dla których postępowanie administracyjne zostało zawieszone. Wyjaśniono, iż po podjęciu postępowania organ pierwszej instancji jest zobligowany ustalić i ocenić wszelkie kwestie związane z opuszczeniem lokalu przez K. S. Od decyzji zaś rozstrzygającej sprawę będą przysługiwały środki odwoławcze. Na postanowienie to skargę wniósł K. S. reprezentowany przez opiekuna prawnego – A. R. Ponownie przytoczyła argumenty zawarte w zażaleniu. Zwróciła się do Sądu o przywrócenie skarżącemu praw do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję bądź postanowienie Sąd dokonuje oceny, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji, jeżeli mogło mieć to wpływ na treść rozstrzygnięcia. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych przyczyn niż w niej wskazane. Zgodnie z art. 97 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. Zatem podstawą do podjęcia postępowania jest ustanie powodów dla których zostało ono zawieszone, a nie jakichkolwiek przeszkód do prowadzenia postępowania administracyjnego. Podnieść należy, iż postanowieniem z dnia 15 maja 2003r. organ pierwszej instancji zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania K. S. z pobytu stałego w S. przy ul. "[...]" ze względu na konieczność rozstrzygnięcia przez sąd cywilny zagadnienia wstępnego dotyczącego uprawnień do przebywania w przedmiotowym lokalu, do czasu przedłożenia postanowienia sądowego, nie później jednak niż do 30 września 2003r. Z pisma Kierownika Sekretariatu Wydziału Cywilnego w sądzie Rejonowym w "[...]". wynikało bowiem, iż w dniu 28 kwietnia 2004r. K. S. wystąpił z powództwem przeciwko R. S. o ochronę naruszonego posiadania. Kolejnymi postanowieniami z dnia 1 października 2003r. oraz 13 stycznia 2004r. ponownie zawieszono postępowanie do czasu przedłożenia postanowienia sądu odnośnie prawa do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, odpowiednio ustalając termin zawieszenia do 31 grudnia 2003r. oraz 30 czerwca 2004r. Następnie postanowieniem z dnia 14 lipca 2004r. zawieszono postępowanie do czasu przedłożenia przez K. S. postanowienia sądu w przedmiocie uprawnień do przebywania w przedmiotowym lokalu bez określania daty końcowej tego zawieszenia. Postanowieniem będącym przedmiotem zaskarżenia organ podjął postępowanie wskazując, iż ustała przyczyna jego zawieszenia. Z taką argumentacją nie można się zgodzić. Jak bowiem wynika z postanowienia o zawieszeniu postępowania podstawą do jego wydania był art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiący iż organ administracji zawiesza postępowanie gdy rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez organ lub sąd. Organ uznał bowiem (i słusznie), iż wniesienie powództwa o ochronę naruszonego posiadania stanowi zagadnienie wstępne w sprawie o wymeldowanie. Z pisma Wiceprezesa Sądu Rejonowego w "[...]" z dnia 15 grudnia 2005r. wynika, iż postępowanie o ochronę naruszonego posiadania jest zawieszone na zgodny wniosek stron. Natomiast ustalono, iż postanowieniem z 8 lipca 2005r. Sąd ten ustanowił opiekuna prawnego dla K. S. w osobie A. R. Zważyć jednak należy, iż podstawą zawieszenia postępowania nie była kwestia właściwej reprezentacji skarżącego, lecz powództwa o ochronę naruszone posiadania. Postępowanie w tej sprawie nie zostało zaś zakończone, a fakt jego zwieszenia na zgodny wniosek stron nie stanowi rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. W związku z tym nie sposób podzielić poglądu organów, iż ustała przyczyna zawieszenia postępowania i zasadne jest jego podjęcie. Natomiast przedstawicielce skarżącego należy wyjaśnić, iż zaskarżone postanowienie nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. W związku z tym sąd nie może się odnieść do zawartych w skardze zarzutów dotyczących podstaw wymeldowania. Kwestia ta zostanie bowiem rozstrzygnięta dopiero po zakończeniu postępowania administracyjnego i wydania decyzji administracyjnej. Wskazać także należy, iż przedmiotem niniejszej sprawy jest wyłącznie kwestia wymeldowania. Meldunek zaś – w świetle ustawy z dnia ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001r. Nr 87 poz. 960 ze zm.) jest jedynie rejestracją stanu faktycznego i nie rodzi żadnych uprawnień do lokalu. O takich uprawnieniach może bowiem orzekać wyłącznie sąd powszechny (np. w postępowaniu o ochronę naruszonego posiadania). W związku z powyższym zaskarżone postanowienie, a także postanowienie je poprzedzające należało uchylić w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270). Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.