II SA/Ol 284/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Piotr Chybicki asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Aneta Krygielska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o. o. Spółka Komandytowa w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie na rzecz D. Sp. z o. o. Spółka Komandytowa w K. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z 17 stycznia 2025 r. Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie (dalej jako: organ I instancji) nałożył na D. sp. z o.o., spółka komandytowa (dalej jako: spółka, skarżąca) karę pieniężną w wysokości 1.000 zł określoną w Ip. 10.2.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 – u.t.d.) z uwagi na dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona o 0,38%. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że 27 grudnia 2023 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej z Oddziału Celnego w B. dokonali kontroli wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pięcioosiowego zespołu pojazdów złożonego z dwuosiowego pojazdu silnikowego marki IVECO o numerze rejestracyjnym (...) oraz trzyosiowej naczepy marki KOGEL o numerze rejestracyjnym (...), w zakresie pomiarów obciążenia osi pojazdu, jego masy całkowitej oraz parametrów zewnętrznych. Ustalono, iż w dniu kontroli wykonywany był przewóz bananów na drewnianych paletach o łącznej masie brutto 21 600 kg (ładunek podzielny). Przewóz odbywał się na trasie V. (NL) – K. (RU). Przejazd wykonywała spółka w ramach działalności gospodarczej w zakresie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy, na podstawie licencji. W wyniku kontroli stwierdzono przekroczenie nacisku grupy trzech osi pojazdu: przy pierwszym ważeniu o 300 kg (1,25%); przy powtórnym ważeniu o 300 kg (1,25%) przy dopuszczalnej przewidzianej przepisami prawa wartości 24.000 kg. Kontrola wykazała również przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu: przy pierwszym ważeniu o 200 kg (0,50%); przy powtórnym ważeniu o 150 kg (0,38%), przy dopuszczalnej wartości 40.000 kg. Pomiaru nacisków osi i masy całkowitej dokonano dynamiczną wagą samochodową do ważenia pojazdów w ruchu posiadającą świadectwo legalizacji ponownej wydane przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G. w dniu 20 grudnia 2023 r., które jest ważne do 20 stycznia 2026 r. Wynik kontroli udokumentowano protokołami. Kierujący pojazdem nie wniósł uwag do dokonywanych czynności. Organ I instancji nie zgodził się ze spółką, że wyniki pomiarów mieszczą się w granicach dopuszczalnego błędu. Opisał zasady działania, użytkowania i parametry zastosowanej wagi dynamicznej. Stwierdził, że rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2007 r. nr 188 poz. 1345, dalej jako: rozporządzenie metrologiczne), nie zawiera regulacji umożliwiających odejmowanie wartości od uzyskanego wyniku podczas wykonywania pomiaru w miejscu kontroli. Waga podlegając legalizacji jest badana pod względem "błędów", natomiast wynik pomiaru rzeczywistych nacisków osi pojazdu pokazywany na wyświetlaczu podczas ważenia jest wynikiem z odjętymi "odchyleniami dopuszczalnymi każdego obciążenia osi". Skoro waga użyta do kontroli legitymowała się ważnym świadectwem legalizacji, to celowym jest przyjąć jako wynik ważenia (tj. jako wartość nacisku osi uzyskaną drogą pomiaru) wskazania wagi (tj. wartość rzeczywistego nacisku osi pojazdu podaną przez wagę), bez dodatkowych interpretacji tego wyniku związanych z analizą błędu pomiaru. W odwołaniu skarżąca spółka zarzuciła naruszenie: § 27 ust. 2 w zw. z § 8 oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia metrologicznego, poprzez ich niezastosowanie w sprawie, przejawiające się przeprowadzeniem ważenia pojazdu w miejscu, co do którego nie wyznaczono rzeczywistego spadku wzdłużnego i poprzecznego, jak również nie sprawdzono dopuszczalnego miejscowego odchylenia płaszczyzny strefy ważenia, § 1 pkt 1 oraz zapisów tabeli nr 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia metrologicznego, poprzez brak uwzględnienia dopuszczalnego błędu pomiarowego określonego w tabeli i nałożenie kary w związku z przekroczeniem nacisku osi o wartość mniejszą niż minimalny błąd pomiarowy tam określony. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z 12 marca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie (dalej jako: organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył przepisy mające w sprawie zastosowanie. Potwierdził prawidłowość ustaleń faktycznych i prawnych organu I instancji. Wskazał, że użyta w trakcie przedmiotowej kontroli zespołu pojazdów waga posiadała ważne świadectwo legalizacji ponownej z 20 grudnia 2023 r. Nie było przy tym żadnych podstaw do odejmowania określonej wartości od każdego wyniku pomiaru, jak tego domaga się strona, skoro odchylenie dopuszczalne dotyczy zarówno wartości niższej jak i wyższej od wskazywanej przez wagę (plus/minus) w czasie pomiarów kontrolnych. Również ustawa z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2022 r. poz. 2063), ani też wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze nie zobowiązują użytkowników wag z ważną legalizacją do analizy błędu pomiaru. Odnosząc się do zarzutu, że w aktach sprawy brak dokumentu, potwierdzającego odbiór geodezyjny punktu kontrolnego na przejściu granicznym w B. organ wskazał, że w § 28 rozporządzenia metrologicznego wskazano, że badania i sprawdzenia wykonywane podczas prawnej kontroli metrologicznej wagi przeprowadza się w miejscu jej użytkowania. Zgodnie natomiast z przepisami § 29 i § 30 tegoż rozporządzenia, waga samochodowa do ważenia pojazdów w ruchu podczas legalizacji jest badana pod względem, m.in: prawidłowości zainstalowania wagi w miejscu użytkowania; zgodności z dokumentacją techniczno-konstrukcyjną i właściwego zainstalowania, zgodnego z wymaganiami dotyczącymi w szczególności wypoziomowania powierzchni jezdni, strefy ważenia i strefy poza strefą ważenia. Zatem potwierdzeniem spełnienia przez wagę wymagań określonych w rozporządzeniu metrologicznym jest świadectwo legalizacji, ewentualnie świadectwo legalizacji ponownej. Z przepisów rozporządzenia wynika, że podczas legalizacji wagi sprawdzeniu podlega m.in. miejsce pomiaru, umiejscowienie wagi i inne elementy wpływające na proces ważenia, w tym elementy wskazane w § 8 i § 9 ww. rozporządzeniu. Dlatego jednoznacznie należy wskazać, że skoro upoważniony organ dokonując ponownej legalizacji wagi 20 grudnia 2023 r. stwierdził, że waga spełnia wymagania określone przepisami rozporządzenia metrologicznego, to oznacza, że jest też prawidłowo zainstalowana w miejscu użytkowania. Nie ma więc podstaw, by kwestionować wynik ważenia, usytuowanie wagi lub ustawienie strefy ważenia podczas kontroli z 27 grudnia 2023 r. Spełnienie wymogów w tym zakresie wynika bowiem wprost z załączonego świadectwa legalizacji ponownej użytej wagi. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca podtrzymała zarzuty i argumenty odwołania. Dodatkowo zarzuciła naruszenie: § 1 pkt 1 oraz zapisów tabeli nr 1, załącznika nr 1, jak również tabeli stanowiącej załącznik nr 2 do rozporządzenia metrologicznego poprzez nieuwzględnienie dopuszczalnego błędu pomiarowego tam wskazanego i wydanie decyzji o nałożeniu kary w związku z rzekomym przekroczeniem dopuszczalnej masy całkowitej o wartość mniejszą, niż minimalny błąd pomiarowy wag zastosowanych do pomiarów; zasady praworządności, jak i zasad ogólnych postępowania administracyjnego zapisanych w art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 - k.p.a.), poprzez wydanie decyzji o nałożeniu kary wobec znajdujących się w aktach sprawy dowodów, tj. wyniku pomiaru rzeczywistej masy całkowitej, potwierdzających, iż w istocie nie doszło do przekroczenia tej właśnie wielkości; § 27 ust. 2 w zw. z § 8 oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia metrologicznego poprzez ich niezastosowanie w sprawie, przejawiające się przeprowadzeniem ważenia pojazdu strony w miejscu, co do którego nie wyznaczono rzeczywistego spadku wzdłużnego i poprzecznego, jak również nie sprawdzono dopuszczalnego miejscowego odchylenia płaszczyzny strefy ważenia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Nadmienić należy, że poza sporem w kontrolowanej sprawie pozostaje, że w wyniku kontroli pięcioosiowego zespołu pojazdów złożonego z dwuosiowego pojazdu silnikowego oraz trzyosiowej naczepy stwierdzono nienormatywność pojazdu. Na podstawie pomiaru pojazdu stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej: przy pierwszym ważeniu o 200 kg (0,50%); przy powtórnym ważeniu o 150 kg (0,38%). Ostatnio wskazany wynik, jako korzystniejszy dla strony, został przyjęty za podstawę zaskarżonych decyzji. Niesporne jest również, że w dniu kontroli kierowca kontrolowanego pojazdu wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy z ładunkiem podzielnym. Podmiotem wykonującym przejazd była skarżąca. Nie budzi także wątpliwości, że waga, za pomocą której dokonano sumarycznej masy pojazdu, posiadała ważne w dniu kontroli świadectwo legalizacji ponownej. Według Sądu, kluczową kwestię w kontrolowanej sprawie stanowi zasadność przyjęcia przez organ za podstawę nałożenia kary uzyskanego wyniku ważenia, wskazującego na przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 150 kg, tj. 0,38% - bez zastosowania jakikolwiek korekty uzyskanego wyniku ważenia pojazdu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 28 sierpnia 2024 r., sygn. akt II GSK 472/24 oraz 16 października 2024 r., sygn. akt II GSK 705/24 (publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA), zajął stanowisko, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym nałożenia sankcji administracyjnej, organ administracyjny zobowiązany jest do ustalenia bez najmniejszej wątpliwości, że do naruszenia prawa w istocie doszło. Ciężar wykazania powstania naruszenia norm prawa administracyjnego obciąża zatem organ, co oczywiście nie zwalnia strony z obowiązku współpracy z organem w ramach zasady koniecznego współdziałania przy wyjaśnieniu istoty sprawy. Przepis § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2024 r., poz. 502) wskazuje, że w przypadku pojazdu uczestniczącego w ruchu drogowym podstawą sprawdzenia wymagań, o których mowa w ust. 1-3 oraz ust. 5, są wartości rzeczywiste nacisków osi. To zatem prawidłowe ustalenie, zgodnie z zasadami postępowania regulowanymi w art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81a § 1 k.p.a., rzeczywistych nacisków osi na drogę, powinno stanowić podstawę stwierdzenia ewentualnego przekroczenia norm określających ich maksymalny, dopuszczalny prawnie poziom. Organ ma zatem dokonać odpowiednich ustaleń faktycznych na podstawie stosowanych środków dowodowych. W tym konkretnie przypadku chodzi więc o wagi, które pozwalają ustalić jaki jest rzeczywisty nacisk osi pojazdu na drogę. Skoro to przy pomocy wagi organ ma wykazać zaistnienie określonego stanu faktycznego (wielkości nacisku osi na drogę), to ma obowiązek zapewnić takie jej działanie oraz taki poziom pewności pomiaru, by nie istniały żadne wątpliwości co do tego, że uzyskane rezultaty ważenia są prawidłowe i mogą służyć jako wystarczający materiał dowodowy do stwierdzenia wystąpienia przekroczenia, z którym wiąże się sankcja administracyjna. Ustalenie rzeczywistej wagi określonego ładunku bądź nacisku ładunku na pewną powierzchnię, wymaga użycia odpowiedniej wagi. Ze względu jednak np. na różne parametry wagi, warunki jej użycia, sposób zamontowania, albo warunki pogodowe, prowadzić mogą do otrzymania wyników pomiaru odbiegających od rzeczywistych wartości. W związku z tym urządzenia tego rodzaju przechodzą prawną kontrolę metrologiczną na podstawie ustawy Prawo o miarach, która stosownie do art. 4 pkt 9 jest działaniem zmierzającym do wykazania, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania określone we właściwych przepisach. Tylko urządzenia, które przeszły określone sprawdzenie przez służby metrologiczne, mogą być użyte w ramach postępowania administracyjnego. Dowodem legalizacji, tj. dowodem zastosowania stosownej weryfikacji urzędowej, jest zaś świadectwo legalizacji lub cecha legalizacyjna, umieszczane na przyrządzie pomiarowym (wadze), poświadczające dokonanie legalizacji. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił przy tym pogląd, że dokonanie urzędowego sprawdzenia metrologicznego i posiadanie świadectwa legalizacji (pierwotnej bądź ponownej) nie oznacza jednak jeszcze, że każdy pomiar przy użyciu tego urządzenia odpowiada rzeczywistej wadze danego ładunku lub nacisku na oś. W zależności bowiem od pewności, powtarzalności i niezmienności dokonywanych pomiarów urządzenia pomiarowe (w tej sprawie wagi do ważenia pojazdów w ruchu), kwalifikowane są do różnych klas z punktu widzenia ich precyzji (dokładności). W warunkach użytkowych (nielaboratoryjnych) trudno jest bowiem uzyskać pomiar całkowicie zbieżny z rzeczywistym stanem. Wskazano również, że zgodnie z § 20 ust. 1 rozporządzenia metrologicznego w zależności od odchylenia dopuszczalnego każdego obciążenia osi od skorygowanego obciążenia osi i statycznego obciążenia osi pojazdu dwuosiowego, rozróżnia się cztery klasy dokładności wag, przy pomiarze obciążenia osi oznaczane jako A, B, C i D. Zgodnie zaś z § 20 ust. 2 powołanego rozporządzenia, odchylenie dopuszczalne każdego obciążenia osi określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Przepisy przewidują zatem odpowiednie klasyfikowanie danej wagi, w zależności od tego jak bardzo zbliżone do rzeczywistego są jej wskazania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że jakkolwiek z § 1 wynika, że to rozporządzenie służy określeniu: 1) wymagań w zakresie konstrukcji, wykonania, materiałów, charakterystyk metrologicznych oraz warunków właściwego stosowania wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu; 2) szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu; 3) sposobów i metod przeprowadzania badań i sprawdzeń, o których mowa w pkt 2, to jednak nie można przyjąć, że jego regulacje nie mają znaczenia w sprawie, w której wykorzystywana jest waga w celu ustalenia określonej masy, służącej następnie do stwierdzenia wystąpienia sankcjonowanego administracyjne przekroczenia nacisków osi. Wpływ regulacji zawartej w tym rozporządzeniu na sferę dokonywanych pomiarów potwierdza również przewidziany w rozporządzeniu sposób dokonywania metrologicznej weryfikacji wag, uwzględniający błąd dopuszczalnego prawnie pomiaru wskazany w załączniku. Przeprowadzona ocena metrologiczna wagi i jej zakwalifikowanie do odpowiedniej klasy dokładności świadczy zatem o tym, że sprawdzenie dało wyniki, które mieszczą się w granicach dopuszczonych przez prawo błędów pomiaru, przez co można uznać, że waga działa z punktu widzenia prawa prawidłowo. Trudno jest jednak oczekiwać, aby każda waga, zainstalowana w różnych miejscach i warunkach, dokonywała takich samych pomiarów (tak precyzyjnych) jak waga działająca w warunkach laboratoryjnych, bez wpływu czynników zewnętrznych. Zaszeregowanie wagi do określonej klasy dokładności jest prawnym kryterium potwierdzającym, że uzyskiwany z jej wykorzystaniem wynik będzie mniej lub bardziej dokładny, zbliżony do rzeczywistego, co jest z kolei uznawane przez prawo jako dopuszczalne, z racji wskazanych trudności uzyskania wskazań zawsze zgodnych z rzeczywistymi wartościami. Ponadto zwrócono również uwagę na cel i logikę klasyfikowania wag do różnych klas dokładności. Jeżeli bowiem ich wskazania miałyby być, po przejściu prawnej kontroli metrologicznej, zawsze takie same jak rzeczywiste wartości, zbędne byłoby dzielenie wag na klasy dokładności, zależne od zmieszczenia się w trakcie kontroli metrologicznej w dopuszczonych przez prawo granicach błędu w trakcie wszystkich przeprowadzonych ważeń kontrolnych. Za nieprawidłowy Naczelny Sąd Administracyjny uznał pogląd, który reprezentują orzekające w kontrolowanej sprawie organy, że sam tylko fakt przejścia kontroli metrologicznej, automatycznie czyni uzyskany wynik zawsze wiarygodnym i mogącym służyć do ustalenia przekroczenia, bez konieczności stosowania ewentualnych korekt. Za niezasadne uznano twierdzenia, że nie jest konieczne korygowanie wyników pomiarów, bo żaden przepis prawa nie przewiduje korygowania wyników pomiarów dokonywanych w trakcie kontroli pojazdów. Już z klasy użytej wagi wynika, że w trakcie pomiarów dokonywanych w różnych warunkach, może dochodzić do dopuszczalnych prawnie odchyleń, które z racji uzyskanego zatwierdzenia wagi przez organ metrologiczny mieszczą się granicach dopuszczalnych błędów. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że dokonując pomiaru służącego następnie jako dowód w sprawie o nałożenie na przewoźnika sankcji administracyjnej, to organ ma zapewnić narzędzia posiadające nie tylko wymagane urzędowe potwierdzenie prawidłowości i powtarzalności uzyskiwanych wyników w zbliżonych warunkach, ale także, że uzyskany wynik jest wynikiem rzeczywistym. Uzyskany wynik powinien być zestawiony z zasadami procesowymi, nakazującymi m.in. ewentualne wątpliwości rozstrzygać na korzyść strony, co zobowiązuje do przeprowadzenia stosownej korekty na korzyść strony, chyba że organ może jednoznacznie wykazać, że uzyskane wyniki z całą pewnością wynoszą tyle, ile rzeczywiste wartości nacisków. Dokonana legalizacja urządzenia pomiarowego ma bowiem ten skutek, że w jej trakcie stwierdzono, że urządzenie dawało określone, powtarzalne wskazania w porównywalnych warunkach, a błąd pomiaru mieścił się w prawem dopuszczonych granicach. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że wątpliwości faktyczne, wynikające z użytych przez organ środków dowodowych, które przewidują legalne istnienie błędu pomiaru, nie mogą być tłumaczone na niekorzyść strony. A zatem to, że wynik pomiaru może być mniejszy bądź większy niż rzeczywista wartość, nie może przemawiać za nieuwzględnianiem korekt na korzyść skarżącej. To organ ma bowiem przedstawić taki materiał dowodowy, który bez żadnych zastrzeżeń wykaże, jaka jest rzeczywista wartość nacisków osi na drogę. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy należy wskazać, że ze świadectwa legalizacji wagi wynika, że jest to waga o klasie dokładności D, czyli waga o najniższej możliwej klasie dokładności, dla której w trakcie sprawdzenia metrologicznego obowiązują największe dopuszczalne błędy pomiarowe - dla zatwierdzenia typu i legalizacji wagi odchylenie ±2%, natomiast dla użytkowania wagi - odchylenie ±4% (por. tabela 1 złącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie wag samochodowych). Jednocześnie w okolicznościach spraw wyniki ważenia wskazują na przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 0,50% i 0,38%. W świetle przytoczonego powyżej, jednolitego w ostatnim czasie stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności tych nie można uznać za pozostające bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla bowiem, że ewentualne wątpliwości co do stanu faktycznego należy rozstrzygać na korzyść strony, co zobowiązuje do dokonania na korzyść strony stosownej korekty. W konsekwencji zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzje organu I instancji podlegały uchyleniu. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie kierował się wyżej przedstawioną oceną. Zaznaczenia wymaga, że wydane w kontrolowanych sprawach decyzje nie zawierały stanowiska organu dotyczącego możliwości zastosowania korekty uzyskanego wyniku ważenia pojazdu. Sąd nie podziela natomiast stanowiska skargi wskazującego, że wyniki ważenia są nieważne z powodu braku pomiaru geodezyjnego potwierdzającego zachowanie dopuszczalnych spadków (wzdłużnych i poprzecznych) i odchyleń strefy ważenia. Powołany przez skarżącą przepis § 27 ust. 2 rozporządzenia metrologicznego stanowi, że geometria powierzchni strefy ważenia oraz powierzchni poza strefą ważenia, w zakresie o którym mowa w § 8 i § 9 ust. 1 i 2, powinna być opisana i udokumentowana. Przepis ten nie wymaga, aby realizacja strefy ważenia była potwierdzona pomiarami geodezyjnymi. Wystarczające było w tym względzie załączenie do akt postępowania przez organ I instancji kopii zatwierdzonego projektu budowlanego wagi samochodowej, który określa, że spadki podłużne na projektowanej drodze są niewielkie i wynoszą 0,3 – 1,2 %, natomiast spadki poprzeczne są zmienne 0 – 2 % i wynikają z dostosowanej do poziomej powierzchni w obrębie wagi i przechyłki do wpustu ulicznego. Natomiast świadectwo legalizacji ponownej potwierdza, jak prawidłowo wyjaśnił organ odwoławczy, że waga ta jest prawidłowo zainstalowana w miejscu użytkowania, a tym samym zapewnia poprawność przeprowadzonego ważenia. Z przedstawionych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz strony skarżącej kwoty 100 zł uiszczonej tytułem wpisu od skargi.