II SA/Ol 285/21

Dnia 2 czerwca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2021 roku sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych - oddala skargę. Postanowieniem z "[...]" r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: PINB lub organ I instancji), na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity na dzień wydania postanowienia przez organ I instancji - Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm., dalej jako: Prawo budowlane), wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przez Spółkę A (dalej jako: Spółka lub skarżąca) przy budowie placu składowego w miejscowości "[...]" na działce nr "[...]", gmina "[...]" i nałożył na Spółkę obowiązek przedstawienia, w terminie do 30 września 2020 r.: 1. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. 2. 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami; 3. oświadczenia do dysponowania gruntem na cele budowlane, W uzasadnieniu podniesiono, że w trakcie przeprowadzonych oględzin ustalono, że Spółka realizuje na przedmiotowej działce budowę budynku gospodarczego na podstawie wydanego "[...]" r. pozwolenia na budowę, zaś obok realizowanego budynku został wybudowany plac składowy o wymiarach 19,40 m x 36,40 m. Plac składowy z trzech stron otoczony jest murem betonowym o wysokości 1,80 m. Podłoże placu jest betonowe. W części placu składowane są zrębki, żużel oraz węgiel. Podano, że działka nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie wydano pozwolenia na budowę, ani nie przyjęto zgłoszenia budowy placu składowego na tej działce. Wskazano, że w zatwierdzonym projekcie zagospodarowania przedmiotowej działki, dotyczącym budowy budynku gospodarczego, kwestionowany plac składowy nie był projektowany. Pełnomocnik inwestora biorący udział w oględzinach stwierdził, że nie wie kiedy plac składowy został wykonany. Organ ustalił, że został on wybudowany w okresie styczeń 2015 r. – 13 luty 2019 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę, czym naruszono art. 28 Prawa budowlanego. W związku z tym postanowieniem z "[...]" r. PINB wstrzymał budowę i nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia niezbędnych dokumentów do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Jednak, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: WINB lub organ odwoławczy), po rozpoznaniu zażalenia skarżącej spółki, postanowieniem z "[...]" r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na konieczność ustalenia, czy przedmiotowy obiekt stanowi samodzielny obiekt budowlany, czy też jest urządzeniem budowlanym połączonym funkcjonalnie ze znajdującym się na przedmiotowej działce budynkiem gospodarczym. Rozpoznając ponownie sprawę, organ I instancji uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowy plac składowy jest samodzielną budowlą, posiada kategorię obiektu budowlanego i na jego wykonanie wymagana jest decyzja o pozwoleniu na budowę. W tej sytuacji, w ocenie organu I instancji, należało wdrożyć procedurę legalizacyjną określoną w art. 48 Prawa budowlanego. Na postanowienie to zażalenie wniosła Spółka wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zarzucając: - naruszenie art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. na skutek niezachowania przez organ I instancji zasad obowiązujących w postępowaniu administracyjnym mających na celu wszechstronne wyjaśnienie sprawy oraz wydanie postanowienia nieuwzględniającego porządku prawnego i uzasadnionego interesu zainteresowanych podmiotów w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie postępowania po uchyleniu zaskarżonego postanowienia przez WINB postanowieniem z "[...]" r. a jedynie podjęcie próby polemiki, że plac składowy jest samodzielną budowlą w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego oraz arbitralne przyjęcie, że plac ten został wybudowany w okresie styczeń 2015 r.- luty 2019 r., bez żadnego uzasadnienia takiego stanowiska; - art. 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ I instancji stanu epidemiologicznego wynikającego z rozporządzenia Ministra Zdrowia z 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego i arbitralne wyznaczenie terminu do przedłożenia dokumentów, podczas gdy z uwagi na stan zagrożenia związany z wirusem SARS-CoV-2, niemożliwie jest uzyskanie dokumentów w zakreślonym terminie; - art. 124 k.p.a. poprzez faktycznie zaniechanie uzasadnienia postanowienia; - art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że plac składowy jest samodzielną budowlą w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego; - art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że na działce oznaczonej nr "[...]" w miejscowości S., prowadzone są roboty budowlane przy budowie placu składowego; - art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że plac składowy nie stanowi urządzenia do obiektu budowlanego, podczas gdy jest on związany z budynkiem gospodarczym i daje możliwość prawidłowego z niego korzystania; - art. 35 Prawa budowlanego poprzez brak sprawdzenia przez organ I instancji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego wymagań ochrony środowiska, w szczególności określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Postanowieniem z "[...]" r. WINB utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu podniesiono, że nie budzi wątpliwości, że przedmiotowy plac składowy jest obiektem budowlanym i został wykonany w ramach samowoli budowlanej, tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę. W związku z tym, w ocenie organu odwoławczego zasadnie wdrożono procedurę legalizacyjną określoną w art. 48 Prawa budowlanego. Jednocześnie pouczono stronę, że przedłożenie dokumentów wskazanych w zaskarżonym postanowieniu celem legalizacji przedmiotowego obiektu jest prawem, a nie obowiązkiem inwestora. Przy czym, nieprzedłożenie dokumentacji skutkować będzie wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. Spółka wniosła skargę na powyższe postanowienie, zarzucając: - art. 6 k.p.a, art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. na skutek niezachowania przez organy zasad obowiązujących w postępowaniu administracyjnym mających na celu wszechstronne wyjaśnienie sprawy oraz wydanie postanowienia nieuwzględniającego porządku prawnego i uzasadnionego interesu zainteresowanych podmiotów w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie postępowania po uchyleniu zaskarżonego postanowienia przez WINB postanowieniem z "[...]" r. a jedynie podjęcie próby polemiki, że plac składowy jest samodzielną budowlą w rozumieniu Prawa budowlanego, które to ustalenia organ odwoławczy przyjął bezkrytycznie bez poczynienia własnych ustaleń w tym przedmiocie. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że postanowienie jest niewykonalne z mocy prawa, ponieważ termin do przedłożenia dokumentów upłynął we wrześniu 2020 r. podczas gdy postanowienie organu odwoławczego zostało wydane "[...]" . Ponadto bezzasadne jest przyjęcie, że plac składowy stanowi samodzielną budowlę wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę bez uzasadnienia stanowiska, podczas gdy, w ocenie skarżącej, jest to urządzenie do obiektu budowlanego - budynku gospodarczego, funkcjonalnie z nim związane; - art. 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ stanu epidemiologicznego wynikającego z rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego i arbitralne wyznaczenie terminu do przedłożenia dokumentów, podczas gdy z uwagi na stan zagrożenia związany z wirusem SARS-CoV-2, niemożliwie jest uzyskanie dokumentów w zakreślonym terminie; - art. 124 k.p.a. poprzez faktycznie zaniechanie uzasadnienia postanowienia. - art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że plac składowy jest samodzielną budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, podczas gdy w ocenie skarżącej przyjąć należy, że jest to urządzenie do obiektu budowlanego - budynku gospodarczego, funkcjonalnie z nim związane; - art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że na przedmiotowej działce prowadzone są roboty budowlane przy budowie placu składowego, podczas gdy inwestor nie prowadzi budowy, remontu, przebudowy; - art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że plac składowy nie stanowi urządzenia do obiektu budowlanego, podczas gdy jest on związany z budynkiem gospodarczym i daje możliwość prawidłowego z niego korzystania; - art. 35 Prawa budowlanego poprzez brak sprawdzenia przez organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego wymagań ochrony środowiska, w szczególności określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca ponowiła argumentację przedstawioną w uprzednio złożonym zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Podniesiono, że w dacie wszczęcia postępowania inwestor nie posiadał wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia, zaś pozwolenie na budowę może być wydane dopiero po sprawdzeniu zgodności projektu budowlanego z wymogami określonymi w decyzji środowiskowej, która w niniejszej sprawie została wydana "[...]" r. i następnie utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z "[...]" r. Odnośnie do zaskarżonego postanowienia pełnomocnik Spółki podniósł, że organ I instancji nie uzasadnił w żaden sposób rozstrzygnięcia podjętego w tym orzeczeniu w zakresie terminu do przedłożenia dokumentów. Tym samym przyjąć należy, że ustalił on termin w sposób dowolny, nie mający uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym. Zwrócono przy tym uwagę, że w sytuacji, gdy postanowienie organu odwoławczego zostało wydane "[...]" r. niemożliwym jest przedłożenie dokumentów w zakreślonym terminie, tj. do 30 września 2020 r. Ponadto organ I instancji nie mógł wstrzymać prowadzenia robót budowlanych, gdyż na przedmiotowej działce nie były prowadzone żadne roboty budowlane. Podkreślono, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania po uchyleniu swojego wcześniejszego postanowienia z "[...]" r. przez organ odwoławczy i nie uzasadniono w żaden sposób, dlaczego plac składowy został uznany za samodzielną budowlę. Zdaniem Spółki, jest on związany z budynkiem gospodarczym i zapewnia możliwość prawidłowego z niego korzystania, a jako taki nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto, z uwagi na zagrożenie epidemiologiczne oraz trudności związane z uzyskaniem stosownych dokumentów w urzędach, organy powinny wziąć pod uwagę zagrożenie koronawirusem przy wyznaczaniu terminu na dostarczenie dokumentów. W obecnej sytuacji Spółka nie była w stanie dostarczyć dokumentów we wskazanym terminie. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Podkreślono, że na wykonalność postanowienia nie wpływa fakt złożenia zażalenia. Zauważono przy tym, że strona przez prawie rok nie podjęła żadnych działań w celu przedłożenia dokumentów, co jest równoznaczne z rezygnacją z legalizacji przedmiotowego obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie stanowił art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że wprawdzie zaskarżone postanowienie organu odwoławczego wydane zostało po 19 września 2020 r., a zatem po dniu wejścia w życie ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.), jednakże - jak wynika z akt sprawy - postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte w dniu 25 kwietnia 2019 r., a postanowienie organu I instancji zostało wydane "[...]" r., a zatem przed wejściem w życie ustawy zmieniającej Prawo budowlane. Zgodnie zaś z art. 25 powołanej ustawy zmieniającej, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, przepisy Prawa budowlanego stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Zatem przepisy Prawa budowlanego w dalszej części uzasadnienia odnoszą się do ich brzmienia sprzed tej zmiany. Zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (art. 48 ust. 2). Stosownie do art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Przedłożenie w wyznaczonym terminie wskazanych wyżej dokumentów traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust. 5). Natomiast w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego). Procedura uregulowana w art. 48 Prawa budowlanego nie zawiera norm uznaniowych, lecz normy bezwzględnie obowiązujące, których zastosowanie nie zależy od woli organu nadzoru budowlanego. W przedmiotowej sprawie zaskarżone postanowienie dotyczy wstrzymania robót budowlanych przy budowie placu składowego. Organy stwierdziły bowiem, że został on wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Natomiast skarżąca twierdzi, że obiekt ten stanowi urządzenie budowlane, o którym mowa w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, a w związku z tym jego realizacja nie wymagała pozwolenia na budowę. Wskazać zatem należy, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zatem tylko w przypadkach określonych w tych przepisach budowa lub wykonywanie robót budowlanych może zostać zrealizowana na podstawie dokonanego zgłoszenia (o ile organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniesie sprzeciwu w trybie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego) lub też w ogóle nie wymaga podjęcia działań w trybie przepisów Prawa budowlanego. Budowa placu składowego nie jest wymieniona wśród obiektów nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę. Oznacza to, że jego budowa była możliwa dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, obiektem budowlanym jest m.in. budowla z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem, wzniesiona z użyciem wyrobów budowlanych. Stosownie zaś do art. 3 pkt 3 tej ustawy, który zawiera przykładowe wyliczenie budowli, budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. W treści załącznika do Prawa budowlanego place składowe zaliczone są do XXII kategorii obiektów budowlanych. W sytuacji, gdy plac ten nie był objęty projektem zagospodarowania działki, na której posadowiono budynek gospodarczy, organy miały podstawy do przyjęcia, że nie pełnił on funkcji służebnej w stosunku do budynku gospodarczego lecz stanowi samodzielną funkcję składową. Prawidłowo zatem został zakwalifikowany jako obiekt budowlany. Odnosząc się do podniesionej w skardze kwestii zakwalifikowania przedmiotowego placu składowego, jako urządzenia budowlanego, wskazać należy, że definicja ustawowa urządzeń budowlanych zawarta jest w art. 3 ust. 9 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Biorąc pod uwagę charakter i rozmiary przedmiotowego obiektu nie sposób uznać, że spełnia on te przesłanki. Nawet jednak, gdyby przyjąć, że przedmiotowy plac składowy mógłby być uznany za urządzenie budowlane budynku gospodarczego, to zauważyć należy, że urządzenie takie, jako związane w sposób funkcjonalny z obiektem budowlanym, powinno zostać objęte tym samym pozwoleniem na budowę. W przeciwnym wypadku bowiem urządzenie takie traktowane jest jako oddzielny obiekt, wymagający osobnego pozwolenia na budowę (por. Komentarz do ustawy Prawo budowlanego pod redakcja Andrzeja Glinieckiego, Wolters Kluwer Warszawa 2016, str. 67). Organ I instancji wskazał, że przedmiotowy plac składowy nie został ujęty w projekcie zagospodarowania działki dotyczącego budowy budynku gospodarczego, ani nie znajdował się wcześniej na przedmiotowej działce. Zatem, niewątpliwie jego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Z zawartej w aktach sprawy informacji przekazanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wynika, że w odniesieniu do przedmiotowej działki takiego pozwolenia nie wydawano, jak również nie zgłaszano wykonania takich robót budowlanych. W związku z tym uzasadnione było wszczęcie postępowania w trybie art. 48 Prawa budowlanego Odnosząc się natomiast do kwestii określonego przez organ terminu, o którym mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, należy wskazać, że jest to termin instrukcyjny o charakterze procesowym, a nie materialnym. Może zatem być on przedłużony przez organ, w tym na żądanie strony – o ile zachodzą ku temu szczególne okoliczności. W związku z tym organ nie musi wyjaśniać, z jakich względów ustalił określony termin wykonania nałożonych obowiązków. Jeśli więc skarżąca nie miała możliwości przedłożenia żądanych przez organ dokumentów ze względu na okoliczności od niej niezależne, mogła zwrócić się o jego przesunięcie, zwłaszcza że-jak wynika z akt sprawy- już na etapie postępowania przed organami administracji była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Przy czym zauważyć należy, że kwestionując termin wyznaczony przez organ skarżąca powołuje się na okoliczność wydania dopiero w dniu "[...]" r. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Pomijając kwestię, czy faktycznie wydanie decyzji w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na dostosowaniu istniejącej instalacji do chowu i tuczu indyków do wymagań niezbędnych do prowadzenia chowu brojlerów kurzych było niezbędne do przedłożenia organowi projektu budowlanego w przedmiotowej sprawie, to wskazać należy, że – jak podała skarżąca – decyzja ta została wydana "[...]" r., zaś termin do przedłożenia dokumentów został wyznaczony na 30 września 2020 r., a zatem ponad pół roku później. Zatem nie sposób uznać, że skarżąca nie miała możliwości przedłożenia stosownej dokumentacji, zwłaszcza że przedmiotowe postępowanie dotyczyło wyłącznie placu składowego, a nie przedsięwzięcia objętego wskazaną przez skarżącą decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto wypełnienie obowiązków nałożonych postanowieniem nawet po upływie terminu określonego w postanowieniu, o ile organ nie podejmie kolejnych rozstrzygnięć, w dalszym ciągu umożliwia uznanie przez organ wypełnienia obowiązków i daje podstawę do legalizacji zabudowy (por. wyrok WSA w Poznaniu z 12 grudnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 942/19, dostępny w Internecie). W tym kontekście wskazać należy, że wprawdzie organ odwoławczy orzekał już po upływie terminu określonego w postanowieniu organu I instancji, ale wywiązanie się skarżącej z nałożonych obowiązków po wydaniu postanowienia przez organ odwoławczy nie wpływałoby na możliwość dalszego prowadzenia postępowania legalizacyjnego. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby - pomimo znacznego upływu czasu – Spółka przedłożyła jakiekolwiek dokumenty lub podejmowała działania zmierzające do przedłużenia wyznaczonego terminu do ich złożenia. W ocenie Sądu, nie jest zasadne ogólne powoływanie się na ograniczenia pandemiczne. Skarżąca nie wskazała bowiem konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o tym, że z uwagi na te ograniczenia nie była w stanie wywiązać się z obowiązków w zakreślonym przez organ terminie. Należy także wyjaśnić, że nie może odnieść skutku zarzut Spółki dotyczący wydania postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, podczas gdy roboty budowlane zostały już wykonane. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, nawet jeśli roboty budowlane zostały zakończone, zamieszczenie w postanowieniu wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego nakazu wstrzymania robót nie jest uchybieniem mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok WSA w Łodzi z 20 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 477/19; wyrok WSA w Białymstoku z 23 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Bk 801/19, dostępne w Internecie). Nie jest także zasadny zarzut, że rozpoznając ponownie sprawę, po uchyleniu postanowienia z "[...]" r., organ I instancji nie przeprowadził postępowania administracyjnego. W postanowieniu z "[...]" r. organ odwoławczy nakazał jedynie dokonanie oceny, czy przedmiotowy plac składowy stanowi samodzielny obiekt budowlany, czy też urządzenie budowlane oraz przedstawienie wyników tej analizy w uzasadnieniu postanowienia. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej, organ I instancji, z powołaniem się na decyzję o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego, która nie obejmowała placu składowego, wyjaśnił z jakich powodów zakwalifikował przedmiotowy plac do obiektów budowlanych, których wykonanie wymaga pozwolenia na budowę. Natomiast zupełnie niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 35 Prawa budowlanego, który w przedmiotowym postępowaniu w ogóle nie był stosowany. W związku z powyższym należało uznać, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia prawa, a organy orzekające prawidłowo zastosowały obowiązujące przepisy Prawa budowlanego. Wobec tego Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a.