II SA/Ol 286/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie: Asesor WSA Irena Szczepkowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: - skargę odrzucić. Decyzją Nr "[...]" z dnia 26 stycznia 2004 r., powołując się na przepis art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. l i 6 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, póz. 717) oraz uchwałę Rady Gminy L. z 26 stycznia 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi W. w gminie L., Wójt Gminy L. ustalił N. J. jednorazową opłatę w kwocie 5250 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E., w wyniku rozpatrzenia odwołania N. J., decyzją Nr "[...]" z dnia l marca 2004r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Wójta Gminy L. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. skargę wniósł Wójt Gminy L. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 138 § 2 i art. 107 § 3 kpa oraz sprzeczność istotnych, w jego ocenie, ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Zdaniem skarżącego organu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazało żadnych konkretnych przyczyn, z jakich uchyliło jego decyzję, ani też nie wskazało wad tej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do postanowień art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Przed dokonaniem oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należało wyjaśnić kwestię legitymacji procesowej skarżącego do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów z 19 maja 2003 r. sygn. akt. OPS 1/03 wyraził pogląd zbieżny z dotychczasowym orzecznictwem Sądu w tym zakresie, stwierdzając, że "Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do NSA, ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego". Widać z tego niezbicie, że włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. Co więcej, w zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez samorząd terytorialny następuje zatem kosztem znacznego ograniczenia jego dominium. Niemniej należy pamiętać, że jest to następstwem celowego działania ustawodawcy. Niekiedy czyni on to tak wyraźnie, że nie może to budzić najmniejszych wątpliwości. Przykładowo z art. 2 ust. l i 2 ustawy z 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności wynika, że o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego orzeka wójt (burmistrz, prezydent miasta), a w przypadku ustawy z 26 lipca 2001 r. o nabyciu prawa własności nieruchomości orzeka przewodniczący zarządu jednostki samorządu terytorialnego w odniesieniu do nieruchomości będącej jej własnością- tej właśnie gminy, która jest właścicielem nieruchomości, na której ustanowiono użytkowanie wieczyste. Tego rodzaju rozwiązania prawne nie powinny budzić wątpliwości, tym bardziej, że prawo własności przysługujące jednostkom samorządu terytorialnego zostało im przyznane w celu realizacji postawionych przed nimi zadań z zakresu administracji publicznej i z tego względu podlega licznym ograniczeniom płynącym z przepisów prawa publicznego". Z kolei w uzasadnieniu uchwały z 9 października 2000 r. OPK 14/00 (opublikowanej w ONSA Nr l z 2001 póz. 17) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził odwołując się do powierzenia w ustawie z 4 września 1997 r., o której wyżej mowa, wydawania decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego na nieruchomości będącej własnością gminy jej wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), mimo, iż sprawa dotyczy prawa własności przysługującego gminie i decyzja wywrze określone skutki cywilnoprawne dla tej gminy jako właściciela, to nie jest ona stroną tego postępowania, gdyż obowiązujące prawo powierza jednostkom samorządu terytorialnego kompetencję do rozstrzygania w drodze decyzji o prawach i obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej. Poglądy wyrażone w uzasadnieniach powołanych uchwał nie straciły na aktualności po reformie sądownictwa administracyjnego. Podziela je także Wojewódzki Sąd Administracyjny. To zaś oznacza, że Wójt Gminy L. nie był legitymowany do wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia l marca 2004 r. orzekającą o uchyleniu decyzji tegoż Wójta, i przekazaniu sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Z tych względów Sąd na podstawie art. 58 ust. l pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) odrzucił skargę jako niedopuszczalną.