II SA/Ol 286/14

Dnia 29 kwietnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant Referent-Stażysta Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2014 roku sprawy ze skargi M. R. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie decyzją Wojewody z dnia "[...]" utrzymano w mocy decyzję z dnia "[...]" Starosty, który uznał M. R. (dalej zwanego skarżącym) za osobę bezrobotną z dniem "[...]" i jednocześnie odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ I instancji przytoczył brzmienie art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Stwierdził, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych będzie przysługiwało skarżącemu po upływie 90 dni od dnia rejestracji, gdyż nastąpiła ona w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, które zostało zgłoszone do ewidencji działalności gospodarczej. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał na pominięcie przez organ I instancji przy ustalaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych okresów jego zatrudnienia na podstawie umowy o pracę. Podał, że podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, a jedynie 30% tej kwoty (tzw. mały ZUS). W ocenie skarżącego, okoliczność ta dyskwalifikuje go z możliwości ubiegania się o wypłatę zasiłku dla bezrobotnych z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w okresie jej zawieszenia, a więc okres 90 dni nie może mieć tutaj zastosowania. W wyniku rozpatrzenia tego odwołania wskazaną na wstępie decyzją z dnia "[...]", sprostowaną następnie postanowieniem z dnia "[...]", Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył treść art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. "a" oraz art. 71 ust. 2 i 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Stwierdził, że skarżący w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację w urzędzie pracy ("[...]") posiadał okres uprawniający do nabycia zasiłku dla bezrobotnych, gdyż od "[...]" do "[...]" był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w "[...]". Zauważył jednak, że skarżący w okresie od "[...]" prowadził działalność gospodarczą, którą zawiesił w dniu "[...]" (przewidywany okres zawieszenia do dnia "[...]"). W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy art. 75 ust. 1 pkt 8 i art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w świetle których, bezrobotnemu, który zarejestrował się jako bezrobotny w okresie zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej - prawo do zasiłku przysługuje po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania się w urzędzie pracy. Wywiedziono przy tym, że skoro ustawodawca nie uzależnił zastosowania powyższego przepisu od podstawy opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy, to bez znaczenia jest, czy pochodzą one z zatrudnienia, czy z równoległego wykonywania działalności gospodarczej. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący za nieuprawnione uznał traktowanie jednakowo osób, które: 1) zgłosiły zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i w okresie tego zawieszenia zarejestrowały się w urzędzie pracy jako bezrobotni, oraz tych, które 2) zgłosiły zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i jednocześnie spełniają warunki nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych określone w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, albowiem z tytułu zatrudnienia posiadają okres uprawniający do nabycia zasiłku i w okresie zawieszenia zarejestrowały się w urzędzie pracy jako bezrobotni. Zauważył przy tym, że w art. 71 pkt 2 powołanej ustawy, ustawodawca rozgraniczył prawo do zasiłku dla osób, które były zatrudnione i dla tych, które opłacały składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]", w przedmiocie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W niniejszej sprawie niesporne jest, że skarżący rejestrując się w dniu "[...]" w powiatowym urzędzie pracy spełniał przesłanki do przyznania mu statusu osoby bezrobotnej. Stosownie bowiem do art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "f" ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 674 ze zm.), był on osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która po złożeniu wniosku o wpis zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął. Sporna jest natomiast kwestia, od kiedy skarżącemu przysługuje zasiłek dla bezrobotnych. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105. W okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. W świetle jednak art. 75 ust. 1 pkt 8 powołanej ustawy, prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który zarejestrował się jako bezrobotny w okresie, zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej, zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Zgodnie zaś z art. 75 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, bezrobotnemu takiemu, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. W świetle podanych regulacji prawnych stwierdzić należy, że obowiązkiem organu przy ustalaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest uwzględnienie zarówno przesłanek pozytywnych zawartych w art. 71 powołanej ustawy, jak i przesłanek negatywnych określonych w art. 75 tej ustawy. Za konstatacją taką przemawia umieszczenie w art. 71 powołanej ustawy odesłania do przesłanek negatywnych przed wyliczeniem przesłanek pozytywnych. Tym samym, za chybiony należy uznać pogląd skarżącego, jakoby art. 75 ust. 1 pkt 8 powołanej ustawy, nie miał zastosowania względem osób, które zgłosiły zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i jednocześnie spełniają warunki nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych określone w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, albowiem z tytułu zatrudnienia posiadają okres uprawniający do nabycia zasiłku i w okresie zawieszenia zarejestrowały się w urzędzie pracy jako bezrobotni. Posiadanie odpowiedniego okresu zatrudnienia stanowi bowiem przesłankę pozytywną, wymienioną w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. "a" cytowanej ustawy, do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, której wystąpienie zostało zresztą stwierdzone w niniejszej sprawie przez organy obu instancji. Niesporne bowiem jest, że skarżący w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację w urzędzie pracy ("[...]") posiadał okres uprawniający do nabycia zasiłku dla bezrobotnych, gdyż od "[...]" do "[...]" był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w "[...]". Przeszkodę w przyznaniu skarżącemu prawa do tego zasiłku stanowiło natomiast istnienie w dacie wydania decyzji organów obu instancji ("[...]") przesłanki negatywnej, o której mowa w art. 75 ust. 1 pkt 8 powołanej ustawy. Skarżący zarejestrował się bowiem jako bezrobotny w okresie, zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej, zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. W takim zaś przypadku, stosownie do art. 75 ust. 2 pkt 1 cytowanej ustawy, zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia rejestracji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.