II SA/Ol 286/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant Referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu w dniu 6 września 2018 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. R. na pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", znak:"[...]" postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem datowanym 28 lutego 2018 r. (data stempla pocztowego 22 marca 2018 r. W. R. (dalej jako: "skarżący"), z powołaniem się na art. 52 § 3 i art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako: "p.p.s.a") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem organu, skargę na pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej jako: "DIAS") z dnia "[...]" r., znak: "[...]", informującego o nieprzestawieniu skarżącemu propozycji służby. Jednocześnie skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżący zarzucił zaskarżonemu pismu nieważność i bezprawność z uwagi na brak podstaw prawnych do niezłożenia skarżącemu propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia tj. naruszenie art. 165 ust. 3 i 7, art. 170 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. poz. 1948, ze zm., dalej jako: P.w.u.KAS), oraz naruszenie art. 179 i 180 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej. Ponadto skarżący zarzucił, że zaskarżony akt/czynność jest niezgodny z art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 oraz art. 60 Konstytucji. Skarżący wniósł o uchylenie aktu i uznanie przez Sąd, że nadal jest funkcjonariuszem, w oparciu o art. 165 ust. 3 P.w.u.KAS, ewentualnie - gdyby Sąd uznał, że zaskarżone pismo jest decyzją - wniósł o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę, DIAS wniósł o jej odrzucenie. Wyjaśnił, że korzystając z uprawnień wynikających z zapisów P.w.u.KAS., nie złożył funkcjonariuszowi W.R. pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby. Zgodnie z art. 170 ust. 1 P.w.u.KAS., stosunek służbowy funkcjonariusza wygasł zatem z dniem 31 sierpnia 2017 r. Organ wskazał, że pismem z dnia 29 maja 2017 r. skarżący wezwał DIAS do przedłożenia propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej. W odpowiedzi na wezwanie, zaskarżonym pismem z dnia 23 czerwca 2017 r. poinformował skarżącego o przysługujących mu, jako organowi, uprawnieniach w zakresie przedkładania propozycji pracy/służby oraz o skutkach prawnych nieotrzymania przez funkcjonariusza takiej propozycji. Stanowisko odnośnie do braku złożenia skarżącemu propozycji pracy lub pełnienia służby w Izbie Administracji Skarbowej organ podtrzymał w piśmie z dnia 5 lipca 2017 r., nr "[...]". DIAS wywiódł, że zaskarżone pismo nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego. O akcie takim lub czynności można bowiem mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Zgodnie z art. 170 ust. 1 P.w.u.KAS. stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS wygasły z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do 31 maja 2017 r. nie otrzymały pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby. Zdaniem organu, z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że skutek w postaci wygaśnięcia stosunku służbowego następuje z mocy prawa, wobec wystąpienia jego ustawowo określonych przesłanek, a nie w wyniku czynności organu polegającej na stwierdzeniu jego wygaśnięcia. W konsekwencji DIAS nie miał obowiązku dokonania czynności polegającej na stwierdzeniu wygaśnięcia stosunku służby i poinformowania o tym skarżącego. Zatem za czynność taką nie można uznać pisma z dnia "[...]" r. DIAS zauważył, że w żaden sposób nie można z jego treści wywieść, na co wskazuje skarżący, że jest ono informacją, iż nie otrzyma on propozycji, skoro w dniu sporządzenia pisma upłynął już termin do składania propozycji wynikający z P.w.u.KAS., tj. 31 maja 2017 r. Na rozprawie w dniu 6 września 2018 r. skarżący podtrzymał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy obowiązkiem sądu administracyjnego jest zbadanie dopuszczalności wniesienia skargi. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwości między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Dodatkowo, z mocy art. 3 § 2a p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Stosownie zaś do art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Powyżej przytoczone przepisy wyznaczają kognicję sądu administracyjnego oraz zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. Wskazać należy, iż w cytowanych przepisach mowa jest o władczych działaniach organów administracji publicznej. Nie wszystkie działania organów administracji publicznej będą wyrazem ich władczego działania. Kwestionowane skargą pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie należy do żadnej z wyżej wymienionych, zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działania administracji publicznej. W szczególności zaskarżonej czynności nie można zaliczyć do form działania, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 cytowanej ustawy. Zauważyć trzeba, że przez inne akty lub czynności organu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., należy rozumieć głównie działania materialno-techniczne organów administracji publicznej, wywołujące konkretne skutki prawne wobec indywidualnie określonego adresata, które rozstrzygają o uprawnieniach lub obowiązkach danego podmiotu wynikających z przepisów prawa administracyjnego materialnego lub ustrojowego (zob. artykuł B. Adamiak, "Z problematyki właściwości sądów administracyjnych" Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego nr 2 (5)/2006, str. 9-19). Takiego charakteru nie ma zaskarżone pismo. Z jego treści wynika, że ma ono jedynie charakter informacyjny. Mianowicie DIAS wskazuje w nim fakt nieprzedstawienia skarżącemu pisemnej propozycji pełnienia służby oraz przytacza treść obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie. Wbrew przekonaniu skarżącego, kwestionowanemu pismu nie można przypisać charakteru władczego. Organ w żadnej mierze nie rozstrzyga w nim o stosunku służbowym skarżącego i nie kształtuje sytuacji prawnej strony. W żadnym przypadku nie można tego pisma traktować jako decyzji lub aktu, na mocy którego został rozwiązany stosunek służbowy. DIAS bowiem przytoczył jedynie brzmienie art. 170 ust. 1 P.w.u.KAS., z którego wynika, że skutkiem nieprzedstawienia propozycji w terminie do dnia 31 maja 2017 r. jest wygaśnięcie stosunku służbowego z dniem 31 sierpnia 2017 r. z mocy prawa (art. 170 ust. 1 P.w.u.KAS.), które traktuje się jak zwolnienie ze służby (art. 170 ust. 3 P.w.u.KAS. Jak wynika z treści zaskarżonego pisma, stanowiło ono odpowiedź na wezwanie do przedłożenia propozycji służby z dnia 29 maja 2017 r. oraz pismo skarżącego z dnia 4 czerwca 2017 r., w którym zwrócił się on do organu o udzielenie pisemnej informacji o przyczynach nieprzedłożenia propozycji służby. DIAS wyjaśnił skarżącemu, że ustawodawca pozostawił kierownikom jednostek organizacyjnych autonomiczne prawo w zakresie rodzaju składanej funkcjonariuszom propozycji albo niezłożenia propozycji w stosunku do poszczególnych funkcjonariuszy/pracowników. Jak wynika z przedmiotowego pisma, nie rozstrzyga ono o prawach lub obowiązkach strony, a jedynie informuje o stanie prawnym dotyczącym sytuacji skarżącego. Nie można odczytywać treści zaskarżonego pisma, tak jak to czyni skarżący, że jest ono informacją, iż nie otrzyma on propozycji, skoro w dniu sporządzenia pisma upłynął już termin do składania propozycji wynikający z P.w.u.KAS., tj. 31 maja 2017 r. Stosunek służbowy skarżącego wygasł zatem z mocy prawa, a nie wskutek zaskarżonego pisma. Wobec tego brak było podstaw do uznania zaskarżonego pisma za czynność lub akt, o których mowa w art. 2 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie było także podstaw orzekania w sprawie na mocy art. 2 § 3 p.p.s.a., ponieważ przepis szczególny (art. 169 ust.7 P.w.u.KAS.) odnosi się tylko do decyzji ustalającej warunki pełnienia służby. W świetle powyższych rozważań, jeszcze raz podkreślić należy, że zaskarżone pismo z dnia "[...]"r. nie stanowi władczego rozstrzygnięcia o stosunku służbowym skarżącego, a jedynie informuje skarżącego o obowiązujących przepisach regulujących stosunki służbowe. Powyższe uzasadniało odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.