II SA/Ol 287/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 maja 2021 r. sprawy ze skargi Sp. A na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę. WSA/wyr.1a – sentencja wyroku (tryb uproszczony) Postanowieniem z "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w E. (dalej jako: PINB lub organ I instancji), na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity na dzień wydania postanowienia przez organ I instancji - Dz.U. z 2019r. poz. 1186 ze zm., dalej jako: P.b.), wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przez "[...]" Sp. z o.o. (dalej jako: Spółka lub skarżąca) przy budowie silosu żelbetowego na biomasę w miejscowości S. na działce nr "[...]", gmina S. i nałożył na Spółkę obowiązek przedstawienia: zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami; oświadczenia do dysponowania gruntem na cele budowlane w terminie do 30 września 2020 r. W uzasadnieniu podniesiono, że w trakcie przeprowadzonych oględzin ustalono, że Spółka realizuje na przedmiotowej działce budowę budynku gospodarczego na podstawie wydanego "[...]" pozwolenia na budowę, zaś obok realizowanego budynku został wybudowany silos żelbetowy na biomasę o wymiarach 3,60 m x 6,90 m, a w związku z tym wszczęto postępowanie administracyjne. Podano, że działka nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie wydano pozwolenia na budowę, ani nie przyjęto zgłoszenia budowy silosu żelbetowego na biomasę na tej działce. Podniesiono, że w zatwierdzonym projekcie zagospodarowania przedmiotowej działki, dotyczącym budowy budynku gospodarczego, kwestionowany silos żelbetowy nie był projektowany. Został wybudowany w okresie styczeń 2015 r. – 13 luty 2019 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę, czym naruszono art. 28 P.b. W związku z tym postanowieniem z "[...]" PINB wstrzymał budowę i nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia niezbędnych dokumentów do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Na skutek jednak złożonego zażalenia "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: WINB lub organ odwoławczy) postanowieniem z "[...]" uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na konieczność ustalenia, czy przedmiotowy obiekt stanowi samodzielny obiekt budowlany, czy też jest urządzeniem budowlanym połączonym funkcjonalnie z innymi obiektami znajdującymi się na przedmiotowej działce, tj. budynkiem kotłowni oraz placem składowym. Rozpoznając ponownie sprawę, organ I instancji uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowy silos jest samodzielną budowlą, posiada kategorię obiektu budowlanego i na jego wykonanie wymagana jest decyzja o pozwoleniu na budowę. W tej sytuacji, w ocenie organu I instancji, należało wdrożyć procedurę legalizacyjną określoną w art. 48 P.b. Na postanowienie to zażalenie wniosła Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc jego o uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zarzucając: - naruszenie art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. na skutek niezachowania przez organ I instancji zasad obowiązujących w postępowaniu administracyjnym mających na celu wszechstronne wyjaśnienie sprawy oraz wydanie postanowienia nieuwzględniającego porządku prawnego i uzasadnionego interesu zainteresowanych podmiotów w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie postępowania po uchyleniu zaskarżonego postanowienia przez WINB postanowieniem z "[...]" a jedynie podjęcie próby polemiki, że silos żelbetowy jest samodzielną budowlą w rozumieniu przepisów P.b. oraz arbitralne przyjęcie, że silos żelbetowy został wybudowany w okresie styczeń 2015r.- luty 2019 r., bez żadnego uzasadnienia takiego stanowiska; - art. 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ I instancji stanu epidemiologicznego wynikającego z rozporządzenia Ministra Zdrowia z 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego i arbitralne wyznaczenie terminu do przedłożenia dokumentów, podczas gdy z uwagi na stan zagrożenia związany z wirusem SARS-CoV-2, niemożliwie jest uzyskanie dokumentów w zakreślonym terminie; - art. 124 k.p.a. poprzez faktycznie zaniechanie uzasadnienia postanowienia; - art. 3 pkt 3 P.b. poprzez błędne przyjęcie, że silos żelbetowy jest samodzielną budowlą w rozumieniu przepisów P.b.; - art. 3 pkt 7 P.b. poprzez błędne przyjęcie, że na działce oznaczonej nr "[...]" w miejscowości S., prowadzone są roboty budowlane przy budowie silosu żelbetowego; - art. 3 pkt 9 P.b. poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że silos żelbetowy nie stanowi urządzenia do obiektu budowlanego, podczas gdy jest on związany z budynkiem gospodarczym i daje możliwość prawidłowego z niego korzystania; - art. 35 P.b. poprzez brak sprawdzenia przez organ I instancji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego wymagań ochrony środowiska, w szczególności określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Postanowieniem z "[...]" WINB utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu podniesiono, że nie budzi wątpliwości, że silos żelbetowy na biomasę stanowi budowlę i został wykonany w ramach samowoli budowlanej, tj. bez wymaganego przepisami P.b. pozwolenia na budowę. W związku z tym, w ocenie organu odwoławczego zasadnie wdrożono procedurę legalizacyjną określoną w art. 48 P.b. Jednocześnie podkreślono, że przedłożenie dokumentów wskazanych w zaskarżonym postanowieniu celem legalizacji przedmiotowego obiektu jest prawem, a nie obowiązkiem inwestora. Przy czym, nieprzedłożenie dokumentacji skutkować będzie wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 P.b. Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na powyższe rozstrzygnięcie, zarzucając: - art. 6 k.p.a, art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. na skutek niezachowania przez organy zasad obowiązujących w postępowaniu administracyjnym mających na celu wszechstronne wyjaśnienie sprawy oraz wydanie postanowienia nieuwzględniającego porządku prawnego i uzasadnionego interesu zainteresowanych podmiotów w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie postępowania po uchyleniu zaskarżonego postanowienia przez WINB postanowieniem z "[...]" a jedynie podjęcie próby polemiki, że silos żelbetowy jest samodzielną budowlą w rozumieniu P.b., które to ustalenia organ odwoławczy przyjął bezkrytycznie, poczynienia własnych ustaleń w tym przedmiocie, co więcej postanowienie jest niewykonalne z mocy prawa, ponieważ termin do przedłożenia dokumentów upłynął we wrześniu 2020 r. podczas gdy postanowienie organu odwoławczego zostało wydane "[...]" oraz przyjęcie, że silos żelbetowy stanowi samodzielną budowlę wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę bez uzasadnienia stanowiska, podczas gdy w ocenie skarżącej przyjąć należy, że jest to urządzenie do obiektu budowlanego - budynku gospodarczego, funkcjonalnie z nim związane; - art. 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ stanu epidemiologicznego wynikającego z rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego i arbitralne wyznaczenie terminu do przedłożenia dokumentów, podczas gdy z uwagi na stan zagrożenia związany z wirusem SARS-CoV-2, niemożliwie jest uzyskanie dokumentów w zakreślonym terminie; - art. 124 k.p.a. poprzez faktycznie zaniechanie uzasadnienia postanowienia. - art. 3 pkt 3 P.b. poprzez błędne przyjęcie, że silos żelbetowy jest samodzielną budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, podczas gdy w ocenie skarżącej przyjąć należy, że jest to urządzenie do obiektu budowlanego - budynku gospodarczego, funkcjonalnie z mm związane; - art. 3 pkt 7 P.b. poprzez błędne przyjęcie, że na przedmiotowej działce prowadzone są roboty budowlane przy budowie silosu żelbetowego, podczas gdy inwestor nie prowadzi budowy, remontu, przebudowy; - art. 3 pkt 9 P.b. poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że silos żelbetowy nie stanowi urządzenia do obiektu budowlanego, podczas gdy jest on związany z budynkiem gospodarczym i daje możliwość prawidłowego z niego korzystania; - art. 35 P.b. poprzez brak sprawdzenia przez organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego wymagań ochrony środowiska, w szczególności określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca ponowiła argumentację przedstawioną w uprzednio złożonym zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Podniesiono, że w dacie wszczęcia postępowania inwestor nie posiadał wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia, zaś pozwolenie na budowę może być wydane dopiero po sprawdzeniu zgodności projektu budowlanego z wymogami określonymi w decyzji środowiskowej, która w niniejszej sprawie została wydana "[...]" i następnie utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z "[...]". Odnośnie do zaskarżonego postanowienia pełnomocnik Spółki podniósł, że organ I instancji nie uzasadnił w żaden sposób rozstrzygnięcia podjętego w tym orzeczeniu w zakresie terminu do przedłożenia dokumentów. Tym samym przyjąć należy, że ustalił on termin w sposób dowolny, nie mający uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym. Zwrócono przy tym uwagę, że w sytuacji, gdy postanowienie organu odwoławczego zostało wydane "[...]" niemożliwym jest przedłożenie dokumentów we wskazanym terminie, tj. do 30 września 2020 r. Ponadto organ I instancji nie mógł wstrzymać prowadzenia robót budowlanych, gdyż na przedmiotowej działce nie były prowadzone żadne roboty budowlane. Podkreślono, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania po uchyleniu swojego wcześniejszego postanowienia z "[...]" przez organ odwoławczy i nie uzasadniono w żaden sposób, dlaczego silos żelbetowy został uznany za samodzielną budowlę. Zdaniem Spółki jest on związany z budynkiem gospodarczym i zapewnia możliwość prawidłowego z niego korzystania, a jako taki nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto z uwagi na zagrożenie epidemiologiczne oraz trudności związane z uzyskaniem stosownych dokumentów w urzędach organy powinny wziąć pod uwagę zagrożenie koronawirusem przy wyznaczaniu terminu na dostarczenie dokumentów. W obecnej sytuacji Spółka nie była w stanie dostarczyć dokumentów we wskazanym terminie. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Podkreślono, że na wykonalność postanowienia nie wpływa fakt złożenia zażalenia. Zauważono przy tym, że strona przez prawie rok nie podjęła żadnych działań w celu przedłożenia dokumentów, co jest równoznaczne z rezygnacją z legalizacji przedmiotowego obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, że wprawdzie zaskarżone postanowienie organu odwoławczego wydane zostało po 19 września 2020 r., a zatem po dniu wejścia w życie ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.), jednakże - jak wynika z akt sprawy - postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte w dniu "[...]" kwietnia 2019 r., a postanowienie organu I instancji zostało wydane "[...]", a zatem przed wejściem w życie ustawy zmieniającej P.b. Zgodnie zaś z art. 25 powołanej ustawy zmieniającej P.b. do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, przepisy P.b. stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Zatem powołane w dalszej części przepisy P.b. odnoszą się do ich brzmienia sprzed tej zmiany. Zgodnie z art. 48 ust. 1 P.b. organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W myśl art. 48 ust. 3 P.b. w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Przedłożenie w wyznaczonym terminie wskazanych wyżej dokumentów traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust. 5 P.b.). Natomiast w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (art. 48 ust. 4 P.b.). Podkreślić należy, że procedura legalizacyjna, uregulowana w art. 48 P.b. nie zawiera norm uznaniowych, lecz normy bezwzględnie obowiązujące, których zastosowanie nie zależy od woli organu nadzoru budowlanego. W przedmiotowej sprawie zaskarżone postanowienie dotyczy wstrzymania robót budowlanych przy budowie silosu żelbetowego na biomasę. Organy uznały bowiem, że został on wybudowany bez pozwolenia na budowę. Natomiast skarżąca twierdzi, że obiekt ten stanowi urządzenie budowlane, o którym mowa w art. 3 pkt 9 P.b., a w związku z tym nie wymagał pozwolenia na budowę. Wskazać zatem należy, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zatem tylko w przypadkach określonych w tych przepisach budowa lub wykonywanie robót budowlanych może zostać zrealizowana na podstawie dokonanego zgłoszenia (o ile organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniesie sprzeciwu w trybie art. 30 ust. 6 P.b.), lub też w ogóle nie wymaga podjęcia działań w trybie przepisów P.b. Budowa silosu żelbetowego na biomasę nie jest wymieniona wśród obiektów nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę. Wprawdzie art. 29 ust. 1 pkt 1d P.b. stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa naziemnych silosów na materiały sypkie o pojemności do 30 m³ i wysokości nie większej niż 7 m jako obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, ale przedmiotowy obiekt warunków tych nie spełnia. Ponadto nawet w takim przypadku roboty budowlane wymagają zgłoszenia, stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b., czego skarżąca także nie dokonała. Odnosząc się z kolei do podniesionej w skardze kwestii zakwalifikowania przedmiotowego silosu jako urządzenia budowlanego, należy zauważyć, że art. 3 ust. 9 P.b. stanowi, że przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Biorąc pod uwagę charakter przedmiotowego obiektu nie sposób uznać, że spełnia on te przesłanki. Nawet jednak, gdyby przyjąć, że przedmiotowy silos mógłby być uznany za urządzenie budowlane budynku gospodarczego, to zauważyć należy, że urządzenia takie jako związane w sposób funkcjonalny z obiektem budowlanym, powinno zostać objęte tym samym pozwoleniem na budowę. W przeciwnym wypadku bowiem urządzenie takie traktowane jest jako oddzielny obiekt, wymagający osobnego pozwolenia na budowę (por. Komentarz do ustawy Prawo budowlanego pod redakcja Andrzeja Glinieckiego, LexisNexis, 2014, str. 52). Organ I instancji wskazał, że przedmiotowy silos nie został ujęty w projekcie zagospodarowania działki dotyczącego budowy budynku gospodarczego, ani nie znajdował się wcześniej na przedmiotowej działce. Zatem niewątpliwie jego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Z zawartej w aktach sprawy informacji przekazanej przez organ architektoniczno-budowlanej wynika, że w odniesieniu do przedmiotowej działki takiego pozwolenia nie wydawano, jak również nie zgłaszano wykonania takich robót budowlanych. W związku z tym uzasadnione było wszczęcie postepowania w trybie art. 48 P.b. Odnosząc się do kwestii określonego przez organ terminu, o którym mowa w art. 48 ust. 3 P.b., należy zauważyć, że jest to termin procesowy, instrukcyjny, a nie termin prawa materialnego. Może być on zatem przedłużony przez organ, w tym na żądanie strony - jeżeli zachodzą ku temu szczególne okoliczności. W związku z tym organ nie musi wyjaśniać, z jakich względów ustalił określony termin wykonania nałożonych obowiązków. O ile zatem skarżąca nie miała możliwości przedłożenia żądanych przez organ dokumentów ze względu na okoliczności od niej niezależne, mogła zwrócić się o jego przesunięcie, zwłaszcza że jak wynika z akt sprawy już na etapie postępowania przed organami administracji była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Przy czym wskazać należy, że kwestionując termin wyznaczony przez organ skarżąca powołuje się na okoliczność wydania dopiero w dniu "[...]" decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Pomijając kwestię, czy faktycznie wydanie decyzji w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na dostosowaniu istniejącej instalacji do chowu i tuczu indyków do wymagań niezbędnych do prowadzenia chowu brojlerów kurzych było niezbędne do przedłożenia organowi projektu budowlanego w przedmiotowej sprawie, to wskazać należy, że – jak podała skarżąca – decyzja ta została wydana "[...]" lutego 2020 r., zaś termin do przedłożenia dokumentów został wyznaczony na 30 września 2020 r., a zatem ponad pół roku później. Zatem nie sposób uznać, że skarżąca nie miała możliwości przedłożenia stosownej dokumentacji, zwłaszcza że przedmiotowe postępowanie dotyczyło wyłącznie silosa, a nie przedsięwzięcia objętego wskazaną przez skarżącą decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto wypełnienie obowiązków nałożonych postanowieniem nawet po upływie terminu określonego w postanowieniu, o ile organ nie podejmie kolejnych rozstrzygnięć, w dalszym ciągu umożliwia uznanie przez organ wypełnienia obowiązków i daje podstawę do legalizacji zabudowy (por. wyrok WSA w Poznaniu z 12 grudnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 942/19, dostępny w Internecie). W tym kontekście wskazać należy, że wprawdzie organ odwoławczy orzekał już po upływie terminu określonego w postanowieniu organu I instancji, ale wywiązanie się skarżącej z nałożonych obowiązków po wydaniu postanowienia przez organ odwoławczy nie wpływałoby na możliwość dalszego prowadzenia postępowania legalizacyjnego. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby - pomimo upływu znacznego czasu – Spółka nie przedłożyła żadnych dokumentów. Przy czym w ocenie Sądu nie jest zasadne ogólne powoływanie się na ograniczenia pandemiczne. Skarżąca nie wskazała bowiem konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o tym, że z uwagi na te ograniczenia nie była w stanie wywiązać się z obowiązków w zakreślonym przez organ terminie. Skarżącej należy także wyjaśnić, że nie może odnieść skutku jej zarzut dotyczący wydania postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, podczas gdy roboty budowlane zostały już wykonane. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, nawet jeśli roboty budowlane zostały zakończone, zamieszczenie w postanowieniu wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b. nakazu wstrzymania robót nie jest uchybieniem mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok WSA w Łodzi z 20 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 477/19; wyrok WSA w Białymstoku z 23 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Bk 801/19, dostępne w Internecie). Nie jest także zasadny zarzut, że rozpoznając ponownie sprawę, po uchyleniu postanowienia z "[...]", organ I instancji nie przeprowadził postępowania administracyjnego. Wyjaśnić bowiem należy, że w postanowieniu z "[...]" organ odwoławczy nakazał jedynie dokonanie oceny, czy przedmiotowy silos stanowi samodzielny obiekt budowlany, czy też urządzenie budowlane oraz przedstawienie wyników tej analizy w uzasadnieniu postanowienia. W ocenie Sądu – wbrew twierdzeniom skarżącej - organ I instancji wyjaśnił, z jakich powodów zakwalifikował przedmiotowy silos do obiektów budowlanych, których wykonanie wymaga pozwolenia na budowę. Natomiast zupełnie niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 35 P.b., który w przedmiotowym postępowaniu w ogóle nie był stosowany. W związku z powyższym należy uznać, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.