II SA/Ol 288/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Alicja Jaszczak - Sikora Marzenna Glabas (spr.) Katarzyna Matczak Urszula Wojciechowska Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2005 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie przywrócenia do służby i świadczenia pieniężnego oddala skargę Decyzją Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia 9 lutego 2005 r., Nr "[...]", przywrócono A. B. do służby w Policji na uprzednio zajmowane stanowisko z dniem 4 lipca 2001 r. na okres do dnia 10 października 2001 r., tj. do czasu zwolnienia z Policji. Jednocześnie na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji przyznano świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą równe uposażeniu za okres jednego miesiąca na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. W uzasadnieniu organ podał, że wyrokiem z dnia 3 lipca 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił rozkaz personalny Nr "[...]" Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 28 lutego 2001 r. oraz utrzymany nim rozkaz personalny Nr "[...]" Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia 21 grudnia 2002 r. o zwolnieniu ze służby A. B. w trybie art. 41 ust. l pkt 3 ustawy o Policji. Mając na uwadze prawomocny wyrok, policjanta zwolniono ze służby w Policji z dniem 10 października 2001 r., na zasadzie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Biorąc pod uwagę fakt, że nie przywrócono go formalnie do służby, należało uregulować sytuację prawną zwolnionego ze służby funkcjonariusza i wypełnić dyspozycję art. 42 ust. l ustawy o Policji. Przywrócenie do służby nie mogło skutkować podjęciem służby przez policjanta, gdyż na przeszkodzie stało orzeczenie WKL MSWiA Nr "[...]" z dnia 31 stycznia 2001 r., zatwierdzone przez OKL MSWiA w dniu 21 lutego 2001 r., uznające policjanta za trwale niezdolnego do służby w Policji i zaliczającego do 3 grupy inwalidzkiej. W złożonym odwołaniu A. B. zakwestionował prawidłowość powyższej decyzji w części dotyczącej przyznania świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą. Wniósł o przyznanie za okres pozostawania poza służbą (od l lutego 2001 r. do 3 lipca 2001 r.) świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem oraz o wypłacenie uposażenia za okres od 4 lipca 2001 r. do 10 października 2001 r. Zgłosił również gotowość do niezwłocznego podjęcia służby. Decyzją Nr "[...]" z dnia 8 marca 2005 r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uznał, że decyzja ta pełni jedynie rolę porządkującą istniejący stan faktyczny i prawny odwołującego się. Pomimo zgłoszenia gotowości do podjęcia służby, samo przywrócenie do służby nie może skutkować obecnie jej podjęciem, gdyż na przeszkodzie stoi prawomocny rozkaz personalny Nr "[...]" Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia 2 października 2001 r. oraz orzeczenie Nr "[...]" Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia 31 stycznia 2001 r. Organ odwoławczy uznał, że zasadnie przyznano za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne za jeden miesiąc. Odnosząc się do zarzutu odwołania wyjaśnił, że przepis art. 42 ust. 5 ustawy o Policji ma charakter obligatoryjny, tj. zobowiązujący organ do podjęcia decyzji w sprawie, jednakże wysokość tego świadczenia zależy od wszystkich okoliczności sprawy, wśród których tylko jednym z elementów jest faktyczny okres pozostawania poza służbą. Odwołujący się pozostawał poza służba w okresie od 16 stycznia 2001 r. do 3 lipca 2001 r. W związku ze zwolnieniem ze służby z dniem 15 stycznia 2001 r., wynagrodzenie za styczeń 2001 r. zostało wypłacone w całości. Organ ustalając wysokość świadczenia wziął pod uwagę, że w dniu 21 lutego 2001 r. zostało zatwierdzone orzeczenie o całkowitej niezdolności strony do służby w Policji. W związku z tym po tej dacie zaistniały okoliczności powodujące niemożność pełnienia przez odwołującego się służby, nawet gdyby wcześniej do tej służby został przywrócony. Komendant nadmienił również, że wydanie przedmiotowej decyzji uprawnia odwołującego się do wypłacenia mu wynagrodzenia za okres od 4 lipca 2001 r. do 10 października 2001 r., co następuje z urzędu i nie wymaga odrębnego wniosku strony. W złożonej na powyższą decyzję skardze A. B. zakwestionował rozstrzygnięcie w części dotyczącej przyznania świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą równemu uposażeniu za okres jednego miesiąca na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, zarzucając naruszenie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Jako nietrafną ocenił interpretację tego przepisu dokonaną przez organ odwoławczy i stwierdził, że art. 42 ust. 5 ustawy o Policji ma charakter obligatoryjny, a ustawodawca zakreślił minimalny i maksymalny okres, za jaki należy przyznać świadczenie pieniężne. Skarżący pozostawał poza służbą od 16 stycznia 2001 r. do 3 lipca 2001 r. Ponieważ za styczeń 2001 r. otrzymał całe miesięczne wynagrodzenie, domaga się sześciomiesięcznego wynagrodzenia. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 póz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje zatem jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź procesowego. Przy czym zaskarżona decyzja podlega uchyleniu tylko w przypadku, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa. Art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, póz. 58 z późn. zm.) stanowi, że policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za l miesiąc. Takie samo świadczenie przysługuje osobie, którą przywrócono do służby, lecz jej stosunek służbowy uległ rozwiązaniu. Zważyć należy, iż powołany przepis określa prawo do świadczenia za okres pozostawania poza służbą. Oznacza to, że policjant przywrócony do służby nie otrzymuje uposażenia za cały okres pozostawania poza służbą, a jedynie świadczenie, które jest ustalane w granicach od jednomiesięcznego do sześciomiesięcznego uposażenia, jakie przysługiwało policjantowi przed zwolnieniem. Jest to zatem jedynie forma rekompensaty za okres pozostawania poza służbą. Tak rozumiane świadczenie nie może zatem przekraczać wysokości uposażenia, jakie policjant otrzymywałby, gdyby w tej służbie pozostawał. W przeciwnym wypadku fakt pozostawania poza służbą stawiałby go w uprzywilejowanej pozycji. Ustalając zatem wysokość świadczenia organ musi uwzględnić okoliczności, które wprawdzie miały miejsce po zwolnieniu policjanta ze służby, lecz miałyby istotny wpływ na pełnienie przez niego obowiązków służbowych. W niniejszej sprawie poza sporem jest okoliczność, iż policjant pozostawał poza służbą w okresie od 16 stycznia 2001 r. do 3 lipca 2001 r. Jednakże w dniu 21 lutego 2001 r. stało się prawomocne orzeczenie Komisji Lekarskiej MSWiA stwierdzające całkowitą niezdolność skarżącego do służby w Policji. Gdyby zatem skarżący nie został zwolniony z dniem 15 stycznia 2001 r., to i tak po dniu 21 lutego 2001 r. nie mógłby pozostawać w służbie, skoro w myśl art. 41 ust. l pkt. l ustawy o Policji nakazuje zwolnienie ze służby policjanta w przypadku orzeczenia trwałej jego niezdolności do służby przez komisję lekarską. Prawidłowo zatem organ ustalił wysokość świadczenia za okres pozostawania poza służbą w wysokości jednomiesięcznego uposażenia, a więc tylko w wysokości odpowiadającej okresowi, przez jaki skarżący mógłby pełnić służbę w Policji. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.).