II SA/Ol 295/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 marca 2016 r. sprawy ze skargi P. L. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" w przedmiocie odebrania broni palnej postanawia 1. Odrzucić skargę. 2. Zwrócić uiszczony wpis od skargi. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia 1 lutego 2016 r. P. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" w postaci odebrania skarżącemu broni, żądając stwierdzenia bezskuteczności tej czynności. W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej odrzucenie, bowiem skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie skarga jest czynność materialno – techniczna organu z dnia "[...]" polegającą na odebraniu skarżącemu broni. Podstawę materialno – prawną zaskarżonej czynności stanowił art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), zgodnie z którym osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami ustawy Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni w przypadku ujawnienia okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1-2 i 4 oraz ust. 5, w zakresie broni palnej. Powyższa czynność materialno – techniczna należy do kategorii czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 9.p.s.a.), wobec tego zainteresowanemu przysługuje prawo wniesienia skargi na tę czynność do sądu administracyjnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Po 235/14). Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skargę do sądu, jak to przewiduje art. 53 § 2 p.p.s.a., wnosi się w terminie 30 dni od daty doręczenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika, że w dniu "[...]" Funkcjonariusz policji odebrał od skarżącego, w trybie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. dziewięć sztuk broni. Skarżący otrzymał pokwitowanie przejęcia broni. Z tego wynika, że w tym dniu skarżący dowiedział się o czynności tego organu w przedmiotowej sprawie. Czternastodniowy termin do wniesienia wezwania do organu, upływał więc z dniem 25 stycznia 2016 r. Tymczasem z akt administracyjnych wynika, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wystąpił do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wobec powyższego należy wskazać, że brak skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa stanowi przesłankę niedopuszczalności skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.