II SA/Ol 298/12

II SA/Ol 298/12 POSTANOWIENIE Dnia 9 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie umorzenia świadczenia z funduszu alimentacyjnego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" utrzymało w mocy decyzję Dyrektora MOPS w "[...]" z dnia "[...]" odmawiającą H. K. umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego za okres od "[...]" do "[...]" i od "[...]" do "[...]" na łączną kwotę "[...]". Decyzja Kolegium została doręczona H. K. w dniu 25 listopada 2011 r. W dniu 3 stycznia 2012 r. H. K. złożył za pośrednictwem Kolegium wniosek o ustanowienie pełnomocnika do sporządzenia skargi. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2012 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie ustanowił dla H. K. radcę prawnego. Pismem z dnia 19 marca 2012 r. pełnomocnik H. K. złożył do Sądu skargę na decyzję Kolegium z dnia "[...]" wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Uzasadniając przyczynę uchybienia terminu pełnomocnik podał, iż z aktami sprawy zapoznał się dopiero w dniu 14 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie zaś z przepisem art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z przepisu art. 85 p.p.s.a. wynika, że czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu musi spełniać warunki określone w art. 87 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Główną przesłanką zasadności wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej jest brak winy w uchybieniu tegoż terminu. Oceniając ten brak, należy przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu można zatem mówić jedynie w sytuacji, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody uchybienia nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02, publ. M.Pr.2002, Nr 23, poz. 1059). Zatem pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. W rozpoznawanej sprawie nie zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy H. K. w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Przede wszystkim nie zostało wykazane, czy zaistniała jakakolwiek przeszkoda uniemożliwiająca skarżącemu zachowanie terminu do wniesienia skargi. Z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu wynika, iż przyczyną uchybienia terminu było zapoznanie się pełnomocnika skarżącego z aktami sprawy dopiero w dniu 14 marca 2012 r. W takich okolicznościach skarżący upatruje brak swej winy w uchybieniu terminu. Z takim poglądem nie można się jednak zgodzić. Przede wszystkim należy zauważyć, że doręczenie skarżącemu zaskarżonej decyzji Kolegium było w pełni skuteczne. Przesyłkę zawierającą decyzję z dnia "[...]" H. K. odebrał osobiście w dniu 25 listopada (data i podpis skarżącego na potwierdzeniu odbioru). Została ona zatem skutecznie doręczona. Decyzja zawierała pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia. W tej sytuacji należy przyjąć, że skarżący nie kwestionując decyzji w terminie akceptował negatywne dla niego skutki wynikające z takiego stanu rzeczy wraz z wszelkimi konsekwencjami. Jednocześnie, ani we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, ani też w żadnym innym piśmie nie wskazano na konkretne okoliczności, które mogłyby świadczyć o braku winy skarżącego w terminowym zaskarżeniu decyzji. Należało we wskazanych okolicznościach przyjąć, że skarga została wniesiona po terminie w sposób zawiniony. Zaznaczyć trzeba, że postępowanie przed sądem ma charakter skargowy, tym samym inicjatywa jego wszczęcia należy do strony wnoszącej skargę ewentualnie do innych uczestników postępowania, jeżeli wynik postępowania dotyczy ich interesów prawnych. Ochrona interesu prawnego wnoszącego skargę, wymaga jego własnej aktywności i zachowania należytej staranności, jeśli nie korzysta z pomocy profesjonalnego pełnomocnika (adwokata albo radcy prawnego). Ponieważ zasada należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych została w tych warunkach naruszona, dlatego wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. zdanie drugie orzekł, jak w postanowieniu.