II SA/Ol 298/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak(spr.) Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Starosta G. (dalej jako: "organ pierwszej instancji") zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę "[...]" Spółce Akcyjnej w L. (dalej jako: "Spółka" lub "inwestor") obejmującego budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji G. – O. (kat. obiektu bud. XXVI, PKOB-2224) sekcja między słupami 99-110 w Gminie G. na działkach o numerach: "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" - obręb K. oraz na działkach o numerach: "[...]" i "[...]" - obręb G. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła "[...]" spółka z o.o. we W. (dalej jako: "skarżący") oraz R.G. R. G. zarzucił, że w kwestionowanej decyzji nie określono specjalności inspektora nadzoru inwestorskiego, błędnie zakwalifikowano obiekt budowlany do kategorii Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) oraz naruszono art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, z późn. zm.) w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073, z późn. zm.) przez wydanie zaskarżonej decyzji sprzecznie z decyzją Burmistrza G. nr "[...]" z dnia "[...]" o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skarżąca zarzuciła zaś, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 88 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 z późn. zm.), dalej jako "ustawa o udostępnianiu informacji", gdyż organ pierwszej instancji zaniechał stwierdzenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pomimo dokonania zmian w stosunku do wymagań i parametrów określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. zarzuciła też, ze decyzja narusza art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, gdyż zatwierdzony projekt budowlany nie jest zgodny z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Ponadto zakwestionowała odmowę zawieszenia postępowania, podnosząc, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie postępowania o sygn. akt. II SA/Ol 549/17 ze skargi na decyzję Wojewody z dnia "[...]" o udzieleniu inwestorowi zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości. Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda (dalej jako: "Wojewoda" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda, odnosząc się do zarzutów R. G., wyjaśnił, że z art. 36 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że wymienione w tym przepisie elementy zamieszcza się w decyzji o pozwoleniu na budowę jedynie "w razie potrzeby". Zaznaczył, że organ pierwszej instancji określił wymagania dotyczące nadzoru na budowie. Stwierdził, że zamieszczenie w decyzji organu pierwszej instancji informacji dotyczącej kategorii obiektu zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych było zbędne w świetle przepisów Prawa budowlanego, lecz nie stanowiło istotnego błędu. Wyjaśnił ponadto, że sporna inwestycja stanowi sieć dystrybucyjną a nie przesyłową. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wydania zaskarżonej decyzji sprzecznie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stwierdził, że decyzja lokalizacyjna ustala lokalizację inwestycji w terenie zgodnie z załączonymi do niej załącznikami określającymi linie rozgraniczające teren inwestycji. Wyjaśnił, że wprawdzie w sentencji zaskarżonej decyzji wymieniono działkę nr "[...]" w obrębie K., a nie działki nr "[...]" i nr "[...]", które wskazano w decyzji Burmistrza G., lecz z akt sprawy wynika, że różnica ta powstała w wyniku scaleń, podziałów i zmiany numerów ewidencyjnych nieruchomości. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego umiejscawia przedsięwzięcie inwestycyjne w terenie i nie odnosi się do konkretnych numerów działek, które mogą ulec scaleniu lub podziałowi. Dodał, że w projekcie budowlanym znajdują się wyjaśnienia dotyczące zmiany numerów ewidencyjnych działek. Za niezasadne Wojewoda uznał również zarzuty skarżącej. Wojewoda podkreślił, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazano, że długość budowanej linii elektroenergetycznej będzie wynosiła około 35,5 km, a ilość słupów będzie wynosiła około 120 sztuk. W opisie technicznym, w punkcie 4.2 projektu budowlanego, wskazano charakterystyczne parametry techniczne obiektu: długość linii 35,686 km, ilość słupów 128 sztuk. W ocenie Wojewody, skoro w decyzji środowiskowej podano przybliżone wartości -"około", to inwestycja jest zgodna z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Zauważył, że długość inwestycji nie uległa zmianie, a więc jej podstawowy został zachowany. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w charakterystyce przedsięwzięcia wskazano przybliżoną wartość długość przęseł, gdyż podano średnią rozpiętość między słupami wynoszącą 300 m. Nie zgodził się z zarzutem skarżącego, że większa liczba słupów doprowadzi do zmiany powierzchni biologicznie czynnej, wpłynie niekorzystnie na walory krajobrazowe i zwiększy oddziaływanie na środowisko w fazie realizacji inwestycji. Wyjaśnił, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazano warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych i zasobów naturalnych. Wskazano, jak należy prowadzić prace budowlane, aby w miarę możliwości ograniczyć negatywne skutki dla środowiska wiążące się z realizacją inwestycji. Za bezpodstawny Wojewoda uznał zarzut dotyczący całkowitego zakazu lokalizowania słupów w bezpośredniej bliskości niewielkich zbiorników wodnych. Podniósł, że pkt. III ppkt. 5 decyzji środowiskowej nakazano unikać budowy słupów w bezpośredniej bliskości zbiorników wodnych, co może doprowadzić do okresowego lub trwałego ich odwodnienia i utraty cennych miejsc rozrodu płazów. Wskazano, że zbiorniki te należy w miarę możliwości omijać podczas projektowania lokalizacji słupów, dróg i obiektów zaplecza budowy. Z zapisu "omijać (unikać) w miarę możliwości" wywnioskował, że lokalizacja taka jest dopuszczana, lecz lokalizowanie słupów w tych miejscach powinno odbywać się w niewielkim stopniu. Dodał, że w decyzji środowiskowej nałożono na inwestora obowiązek wykonania analiz porealizacyjnych w celu sprawdzenia rzeczywistego oddziaływania inwestycji na środowisko oraz zapewnienia możliwości zastosowania środków, metod i rozwiązań technicznych w celu minimalizacji tych zagrożeń. Odnosząc się natomiast do kwestii zawieszenia postępowania przez organ pierwszej instancji z uwagi na toczące się postępowania sądowe, Wojewoda stwierdził, że w dacie złożenia wniosku o pozwolenia na budowę inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż dysponował decyzjami Starosty G. ograniczającymi sposób korzystania z nieruchomości oraz decyzjami o niezwłocznym zajęciu nieruchomości, które zostały opatrzone rygorem natychmiastowej wykonalności. Zanim więc decyzje Starosty G. stały się ostateczne, inwestor mógł w niniejszej sprawie wywodzić z nich tytuł do dysponowania nieruchomością na cel budowlane. Tym samym, Starosta nie był zobowiązany do zawieszenia postępowania zmierzającego do udzielenia pozwolenia na budowę. W złożonej skardze skarżąca powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu, dotyczące zaniechania ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i sprzeczności zatwierdzonego decyzją organu pierwszej instancji projektu budowlanego z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odpowiedź na skargę złożył również uczestnik, wnosząc o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zaś art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia "[...]", którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorowi pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji G. – O., na opisanych wyżej działkach. Stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Stosownie natomiast do ust. 4 cytowanego artykułu w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji, organ administracji architektoniczno – budowlanej jest zobligowany do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę wyłącznie w razie stwierdzenia, że projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, gdy projekt zagospodarowania działki lub terenu nie jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także, gdy nie spełnione zostały pozostałe przesłanki, o których mowa w cytowanym wyżej art. 35 ust. 1 pkt. 3-5 oraz art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy obu instancji trafnie oceniły, że przedłożony przez inwestora projekt jest kompletny, sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi uzgodnieniami, opiniami, zawierający informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego, i przedłożono zaświadczenie o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Nie jest też kwestionowane, że planowana inwestycja jest zgodna z decyzją Burmistrza G. nr "[...]" z dnia "[...]" o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie elektroenergetycznej linii napowietrznej 110kV relacji G. – O. oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Nr "[...]" Rady Miejskiej w G. z dnia "[...]" w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przebiegu elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji O. – G. na terenie gminy G. (Dz.Urz. Woj. z "[...]"., poz. "[...]"). Inwestor wypełnił też dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, przedkładając wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę oświadczenie z dnia 28 lipca 2017 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zaznaczyć należy, że decyzja wydana w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy jej właściciel nie wyraża na to zgody i decyzja ta zastępuje dowód, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego, tj. prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ dokonał także sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że skoro zostały spełnione wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ był zobowiązany do udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. Legalności kwestionowanej decyzji nie podważają zarzuty skargi. Skarżąca zarzuciła, że w projekcie budowlanym w istotny sposób zmieniono parametry przedsięwzięcia, gdyż zaplanowano 128 słupów, których średnia rozpiętość -przy długości linii 35,5 km - wynosi ok. 277 m, podczas gdy z ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wynika, że średnia ilość słupów wynosi około 120, zaś średnia odległość między słupami wynosi 300 m. Z powyższego wywiodła, że nastąpiła zmiana parametrów przedsięwzięcia, prowadząca do zmiany powierzchni biologicznie czynnej i wpływająca na walory krajobrazowe, a ponadto skutkująca koniecznością zbadania ewentualnego występowania gatunków chronionych i powodująca zwiększenie oddziaływania inwestycji na środowisko w fazie realizacji. W tej sytuacji, zdaniem skarżącej, należało ponownie przeprowadzić ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Powyższego stanowiska nie można podzielić. Bez wątpienia, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z mocy art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji i decyzja lokalizacyjna z mocy art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wiążą organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Organ w kwestionowanym postępowaniu zobowiązany był więc do sprawdzenia m.in. czy trasa projektowanej inwestycji przedstawiona w projekcie budowlanym pokrywa się z przebiegiem określonym w decyzji lokalizacyjnej oraz czy projekt jest zgodny z wymaganiami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co uczynił. Należy podkreślić, że w decyzji Burmistrza G. z dnia "[...]" o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia nie ustalono wiążąco ani ilości słupów, ani odległości między nimi. W decyzji tej, w opisie rodzaju i miejsca realizacji przedsięwzięcia (stosownie do art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o udostępnianiu informacji) i w charakterystyce przedsięwzięcia, posługując się wartościami przybliżonymi, Burmistrz podał, że długość budowanej linii będzie wynosić "ok. 35,5 km" i będzie budowanych "około 120 słupów". Zatem, wbrew sugestii skarżącej, w omawianej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie określono, że długość inwestycji wyniesie dokładnie 35,5 km i nie ustalono odległości miedzy słupami na 300 m, tym bardziej, że nie ustalono precyzyjnie ilości słupów (posłużono się bowiem określeniem "około"). Należy zauważyć, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma dostarczyć wiążących informacji dla organów orzekających na kolejnym etapie realizacji inwestycji w celu skonkretyzowania wymagań ochrony środowiska (art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji). Na tym etapie procesu inwestycyjnego dotyczącego inwestycji liniowej nie jest więc możliwe ustalenie parametrów technicznych tego obiektu tak precyzyjnie, jak ma to miejsce w przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę wydawanej dla tego przedsięwzięcia, gdyż inny jest cel wydania obu tych decyzji. Podnieść ponadto należy, że z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika, że na etapie prac projektowych dotyczących lokalizacji slupów elektroenergetycznych, w celu ograniczenia negatywnych oddziaływań inwestycji na szatę roślinną, należy kierować się wynikami inwentaryzacji przyrodniczej, aby uniknąć zniszczenia siedlisk występowania gatunków chronionych. Zatem, z decyzji tej wynika, że nie sama ilość słupów, lecz ich konkretne rozmieszczenie w terenie, jest istotnym czynnikiem mającym wpływ na środowisko. Skarżąca nie wykazała zaś, że którykolwiek ze słupów został posadowiony w miejscu cennym przyrodniczo, choć było możliwe przesunięcie jego lokalizacji bez strat przyrodniczych i z uwzględnieniem wymogów technologicznych spornej inwestycji liniowej. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przed wydaniem pozwolenia na budowę. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut niezgodności pozwolenia na budowę z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia z uwagi na zaprojektowanie przeprowadzenia inwestycji przez działkę nr "[...]", na której - jak podniosła skarżąca - znajdują się niewielkie zbiorniki wodne. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody zawarto zapis, aby w projekcie budowlanym "unikać budowy słupów w bezpośredniej bliskości niewielkich zbiorników wodnych, co może doprowadzić do okresowego lub trwałego ich odwodnienia i utraty cennych miejsc rozrodu płazów. Zbiorniki te należy w miarę możliwości omijać podczas projektowania lokalizacji słupów, dróg i obiektów zaplecza budowy". Zasadnie wywiedziono w zaskarżonej decyzji, że ze sformułowania "w miarę możliwości omijać" należy wnioskować, że lokalizacja taka jest dopuszczalna, lecz powinna mieć miejsce wyjątkowo tylko, gdy ze względów technicznych nie jest możliwe ominięcie niewielkich zbiorników wodnych. Zdaniem Sądu, nie można tego zapisu rozumieć jako bezwzględnego zakazu planowania posadowienia słupów w bezpośredniej bliskości tych zbiorników wodnych. Dodać należy, że zwrot "w bezpośredniej bliskości" jest zwrotem niedookreślonym i pozwala na pewną swobodę w projektowaniu odległości. Ponadto, gdyby zamiarem Burmistrza G. było ustanowienie bezwzględnego zakazu budowy słupów w bezpośredniej bliskości niewielkich zbiorników wodnych, to zapis taki zawarłby w decyzji, tak, jak to uczynił w przypadku zakazu zasypywania terenów podmokłych wydobytym materiałem pochodzącym z wykopów pod fundamenty słupów elektroenergetycznych (zob. ppkt. 12 ustaleń na etapie realizacji przedsięwzięcia). Podnieść również należy, że skarżąca nie wykazała, że na działce nr "[...]" rzeczywiście zaplanowano słupy w bezpośredniej bliskości niewielkich zbiorników wodnych, lecz podniosła jedynie, że na tej działce znajdują się takie zbiorniki. Jak wynika natomiast z projektu budowlanego, w bezpośredniej odległości słupa na działce nr "[...]" nie ma zbiornika wodnego (cz. 1 projektu budowlanego – projekt zagospodarowania terenu - arkusz nr 5). W piśmie procesowym z dnia 8 czerwca 2018 r., inwestor wyjaśnił natomiast, że słup na tej działce usytuowany jest w odległości ponad 100 m od zbiornika wodnego, na wzniesieniu, a różnica poziomów między lustrem wody a stanowiskiem słupa wynosi ok. 20 m, co nie będzie prowadziło do okresowego lub długotrwałego odwadniania tego zbiornika. Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, skargę należało oddalić. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd, orzekł jak w sentencji.