II SA/Ol 30/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2017 r. na rozprawie wniosku Spółdzielni A o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi Spółdzielni A na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie przedłożenia ekspertyzy mykologicznej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Spółdzielnia A skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy mykologicznej. W treści skargi jej autor zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718, dalej jako: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W pierwszej kolejności podnieść należy, iż konstrukcja powołanego przepisu wylicza wyczerpująco przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, a inicjatywa do wykazywania tych okoliczności przysługuje stronie skarżącej. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu. W interesie strony leży niewątpliwie najbardziej wyczerpujące wykazanie przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej (por. np. postanowienia NSA z dnia 10 lutego 2014 roku, I FSK 76/14; z dnia 18 grudnia 2013 roku, II FSK 2654/13; z dnia 8 października 2013 roku, II OSK 2290/13; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Wstrzymanie wykonania jest instytucją wyjątkową, której zastosowanie jest możliwe jedynie w ściśle określonych przypadkach wynikających z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak jednoznacznego wskazania i uprawdopodobnienia przesłanek wymaganych przez przepis uniemożliwia ocenę zasadności złożonego przez stronę wniosku. Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli skarżący nie przytoczą w tym zakresie wystarczających okoliczności. W rozpoznawanej sprawie autor skargi nie przytoczył okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania kwestionowanego postanowienia, bowiem nie uprawdopodobnił wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia - strona nie skonkretyzowała wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nałożenie na stronę skarżącą obowiązku określonego zakwestionowanym postanowieniem nie oznacza automatycznie, że sporządzenie ekspertyzy, w zakresie wynikającym z zaskarżonego postanowienia, rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Strona w żaden sposób nie wykazała również aby koszt wykonania ekspertyzy był na tyle wysoki, że mógłby spowodować istotne pogorszenie kondycji finansowej, co ewentualnie mogłoby oznaczać wyrządzenie jej znacznej szkody. Nie uprawdopodobniła, że potencjalna szkoda majątkowa będzie znaczna w kontekście ogólnej sytuacji finansowej. Brak uzasadnienia żądania strony uniemożliwia stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonego postanowienia wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tych wszystkich względów sąd, na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.