II SA/Ol 310/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Sędzia WSA Protokolant Marzenna Glabas Hanna Raszkowska (spr.) Tadeusz Lipiński Ewa Rychcik po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. G. na wydany przez Starostę Regulamin przyznawania bezrobotnemu środków na podjecie działalności gospodarczej oraz refundacji kosztów wyposażenia i doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego postanawia - odrzucić skargę W dniu 4 kwietnia 2005 r. L. G. wniósł skargę na regulamin przyznawania bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej oraz refundacji kosztów wyposażenia i doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego, zarzucając temu aktowi naruszenie art. 46 ust. l pkt 2 i ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 31 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu refundacji ze środków Funduszu Pracy (Dz. U. Nr 196, poz. 2018). W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu stwierdził, że zgodnie z art. 46 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przyznanie bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej jest fakultatywne. Regulacja § 6 ust. l rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie warunków i trybu refundacji ze środków Funduszu Pracy również nie zobowiązuje starosty do uwzględnienia złożonego wniosku. Użyty w tym przepisie zapis "może" daje możliwość oceny złożonego wniosku o przyznanie środków na podjęcie działalności gospodarczej. W związku z tym, że środki Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej, refundowanie pracodawcy kosztów wyposażenia i doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz na inne programy rynku pracy jako zadania fakultatywne są limitowane, a więc możliwości ich finansowania są ograniczone, tym samym mogły zostać sprecyzowane w regulaminie zasady przyznawania tych środków. Mając na uwadze uwarunkowania lokalnego rynku pracy oraz znaczne nasycenie danego kierunku działalności gospodarczej, wprowadzono w regulaminie zasady przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Stosownie do art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Właściwość rzeczowa wojewódzkich sądów administracyjnych określona jest w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Przepisy te pozwalają na złożenie skargi do sądu administracyjnego tylko w sytuacjach w nich wymienionych. Biorąc pod uwagę treść skargi należy przyjąć, że została ona wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi jest bowiem wydany przez Starostę regulamin przyznawania bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej oraz refundacji kosztów wyposażenia i doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego. Nie budzi wątpliwości fakt, że regulamin ten nie jest ani decyzją administracyjną ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym czy zabezpieczającym o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 cytowanej wyżej ustawy, ani żadnym z aktów określonych w art. 3 § 2 pkt 5-7 tej ustawy. Nie jest też innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 powyższej ustawy. W przepisie tym jest mowa o "innych niż określone w pkt 1-3) aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej. Oznacza to, że również ten przepis odnosi się do indywidualnych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, to jest dotyczących zewnętrznych, konkretnych, imiennie oznaczonych podmiotów znajdujących się w określonej sytuacji. Przepis ten ma zastosowanie do aktów lub czynności rozstrzygających o przyznaniu, stwierdzeniu albo uznaniu uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa w stosunku do konkretnego podmiotu w konkretnej sytuacji. Z regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 4 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika zatem, że aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej, o których mowa w powyższym artykule, podlegającymi zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, są nie będące decyzjami administracyjnymi ani postanowieniami określonymi w art. 3 § 2 pkt 1-3 tej ustawy - indywidualne akty lub czynności o charakterze władczym, rozstrzygające o tym, czy w konkretnej sytuacji konkretnemu zewnętrznemu podmiotowi przysługują określone uprawnienia wynikające bezpośrednio z przepisów prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki. Przedmiotem skargi przewidzianej w powyższym przepisie jest wyłącznie akt lub czynność skierowana do indywidualnego podmiotu. Poza zakresem wspomnianego przepisu pozostają więc akty o charakterze generalnym. (por. postanowienia NSA dnia 24 marca 1998 r, II SA 1155/97,ONSA 1999/2/51) Dodać też należy, że żaden przepis szczególny także nie przewiduje sądowej kontroli nad tym aktem (art. 3 § 3 powołanej ustawy). Wobec powyższego na podstawie art. 58 § l pkt l ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji.