II SA/Ol 316/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 maja 2008 r. w sprawie ze skargi T. R. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia "[...]" , nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Zakładu Karnego w "[...]" z dnia "[...]" , nr "[...]" w sprawie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę Decyzją z dnia "[...]" , nr "[...]" Dyrektor Zakładu Karnego w "[...]" w sprawie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego przyznał T. R. pomoc finansową w kwocie 38.012,50 zł. W dniu 18 marca 2008 r. Dyrektor Zakładu Karnego złożył wniosek do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia "[...]", nr "[...]" przyznającej T. R. pomoc finansową w kwocie 38.012,50 zł ze względu na rażące naruszenie prawa. Decyzją z dnia "[...]" , nr "[...]" Dyrektor Okręgowy Służy Więziennej stwierdził nieważność decyzji nr "[...]" z dnia "[...]" wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Organ uznał, że T. R. zakupił lokal mieszkalny w "[...]", ul. "[...]", będąc w służbie przygotowawczej, będąc funkcjonariuszem w służbie stałej złożył w dniu 14 września 2007 r. wniosek o przyznanie mu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego na lokal mieszkalny, który już posiadał. Zgodnie z art. 91 ust. 1 pkt. 2 ustawy o Służbie Więziennej lokalu mieszkaniowego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi, który jest właścicielem lub współwłaścicielem, w części odpowiadającej co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu. Skargę na powyższą decyzję, zgodnie z pouczeniem, T. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej jego prawo do pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2003 r. Nr 132, póz. 1235). Zdaniem skarżącego zakup lokalu mieszkalnego w okresie służby przygotowawczej nie jest przesłanką uniemożliwiającą otrzymanie prawa do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, a wydanie Decyzji Nr "[...]" z dnia "[...]" przyznającej taką pomoc potwierdza, że T. R. spełnia przesłanki konieczne do jej otrzymania zgodnie z przepisami ustawy o Służbie Więziennej i rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 24.06.2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę można wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Stosownie zaś do treści art. 124 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. - zwanej dalej kpa), od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, a właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Skarga wniesiona przez T. R. dotyczy decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Zakładu Karnego z dnia "[...]", nr "[...]" w sprawie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Od decyzji tej, jako wydanej przez organ I instancji, w niniejszej sprawie przysługiwało skarżącemu odwołanie do organu wyższego stopnia, czyli do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. Dopiero zatem po wniesieniu ewentualnego odwołania i wydaniu decyzji rozpatrującej to odwołanie, stronie przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego. W sytuacji, gdy przedmiotem skargi strona czyni decyzję, co do której nie wyczerpano środków zaskarżenia, skargę należy uznać za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. Należy ponadto zaznaczyć, iż zaskarżona decyzja zawiera błędne pouczenie o przysługującym od niej środku odwoławczym, gdyż organ pouczył stronę o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Jednakże, stosownie do treści art. 112 Kpa, błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W związku z powyższym, stronie skarżącej przysługuje prawo do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia "[...]", nr "[...]". (vide: postanowienie NSA z dnia 1 lipca 1998 r. sygn. akt III SA 230/97, publ. 38205). Wniosek ten, jeżeli skarżący zechce z takiej możliwości skorzystać, należy wnieść, stosownie do art. 58 § 2 Kpa, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z jego wniesieniem należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł, jak w sentencji.