II SA/Ol 316/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 13 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy z dnia 26 września 2012 r., nr XXIII/158/2012 w przedmiocie wymagań dla przedsiębiorcy ubiegającego się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych postanawia umorzyć postępowanie sądowe. Uchwałą Nr XXIII/158/2012 z dnia 26 września 2012 r. Rada Gminy Bartoszyce, na podstawie art. 7 ust 3a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012r. poz. 391), określiła wymagania, jakie winien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. W § 1 ust. 2 tej uchwały wskazano, że w zakresie zabiegów sanitarnych i porządkowych związanych ze świadczonymi usługami przedsiębiorca powinien: prowadzić działalność odbierania nieczystości ciekłych w sposób nie powodujący zanieczyszczenia tras wywozu (lit. a) oraz myć i dezynfekować wykorzystywane do transportu nieczystości płynnych pojazdy bezpośrednio w eksploatowanej przez siebie bazie lub korzystać z usług podmiotów prowadzących taką działalność (lit. b). W złożonej skardze Wojewoda Warmińsko – Mazurski wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej uchwały w części § 1 ust. 2 lit. a i lit. b. Organ nadzoru zarzucił, że Rada Gminy nie zawarła szczegółowych wymagań dla przedsiębiorcy wymienionych w § 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełnić przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (Dz. U. z 2012 r. poz. 299). Ponadto Wojewoda zarzucił, że wydana w tym przedmiocie uchwała powinna być skierowana do przedsiębiorców, którzy zamierzają podjąć działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, natomiast w zakwestionowane przepisy dotyczą obowiązków związanych z wydanym już zezwoleniem i nie mogą stanowić warunków, jakie musi spełniać przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie zezwolenia. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy stwierdziła, że uwzględnia skargę w całości i podała, że prowadzi prace nad uchyleniem przedmiotowej uchwały i uchwaleniem nowej. Przy piśmie z dnia 6 czerwca 2013 r. Rada Gminy Bartoszyce przesłała uchwałę nr XXX/237/2013 z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie zmiany wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. W § 1 tej uchwały zmieniono § 1 ust. 2 zaskarżonej uchwały, stanowiąc, że w zakresie zabiegów sanitarnych porządkowych związanych ze świadczonymi usługami przedsiębiorca powinien: zapewnić warunki umożliwiające natychmiastowe usuwanie zanieczyszczeń powodowanych przez pojazdy asenizacyjne na trasie przejazdu oraz powstających w miejscu odbierania nieczystości (lit. a); zapewnić warunki umożliwiające mycie oraz odkażanie i dezynfekcję pojazdów służących do odbioru nieczystości ciekłych po zakończeniu pracy na terenie nieruchomości oraz w toaletach przenośnych są stacje zlewne (lit. b). Pismem z dnia 9 lica 2013 r. Wojewoda cofnął skargę. Jednocześnie poinformował, że uchwała nr XXX/237/2013 została opublikowana w dzienniku urzędowym województwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie natomiast z art. 161 §1 pkt 1 tej ustawy, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W niniejszej sprawie w dniu 9 lipca 2013 r. Wojewoda cofnął wniesioną skargę. Sąd kontrolując sprawę nie stwierdził istnienia okoliczności, o których mowa w cytowanym wyżej art. 60. Treść zaskarżonych przepisów uchwały zostały bowiem skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego. Wobec powyższego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., umorzył postępowanie.