II SA/Ol 320/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia NSA Janina Kosowska Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Grzegorz Knop po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie skierowania do Środowiskowego Domu Pomocy Społecznej i odpłatności za pobyt oddala skargę. Z przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy administracyjnej wynika, że W. L. pismem z dnia 10 września 2010r. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej o wyrażenie zgody na przedłużenie jego pobytu w Środowiskowym Domu Samopomocy w O. Prośbę o przyjecie na zajęcia terapeutyczne w tej placówce potwierdził podczas aktualizacji wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 30 grudnia 2009r. Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Miejskiego Ośtodka Pomocy Społecznej, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta, skierował W. L. do Środowiskowego Domu Samopomocy wskazanego przez stronę we wniosku, na okres od 1 października 2010r. do 31 marca 2011r. i ustalił odpłatność z tego tytułu na kwotę 98,15zł. t.j.5% dochodu świadczeniobiorcy. Jednocześnie nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż W. L. ze względu na stan zdrowia wymaga pomocy w formie świadczonej przez Środowiskowy Dom Samopomocy t.j. usług wspierająco-wspomagających i opiekuńczych. Ustalono, że dochód miesięczny strony, prowadzącej jednoosobowe gospodarstwo domowe, wynosi 1.962,97 zł., co kwalifikuje do ponoszenia odpłatności za usługi świadczone w placówce, z których korzysta w sposób ciągły. W. L. w odwołaniu od powyższej decyzji wyraził niezadowolenie z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Wskazał, że jego odwołanie nie dotyczy samej istoty ustalenia opłaty, która jest słuszna i zgodna z prawem. Jednak, jego zdaniem, opłat tych nie musi ponosić osoba, której pobyt w ośrodku w danym miesiącu nie przekracza 21 dni. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję będącą przedmiotem odwołania. Organ odwoławczy wskazał, iż poza sporem pozostają ustalenia dokonane przez organ I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że opłata za pobyt w ośrodku wsparcia została ustalona prawidłowo w oparciu o art. 51 b ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społeczenej, z uwzględnieniem kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy. Kolegium wskazało, iż z przepisów dotyczących ponoszenia odpłatności za pobyt w domu samopomocy nie wynika, żeby korzystający z usług świadczonych przez ten dom, byli zwolnieni z opłat, w przypadku korzystania z usług krócej niz 21 dni w miesiącu. Jedynie, na podstawie art. 51 b ust. 6 ustawy o pomocy społecznej organ może zwolnić osoby zobowiązane do odpłatności za usługi w domach wsparcia, na ich wniosek, w części lub w całości z tej odpłatności. W skardze na tę decyzję W. L. podnosił kwestię terminu odwołania, która ma dla niego kluczowe znaczenie. Ponadto wskazywał też na okoliczności związane z ostatnim dniem jego pobytu w "[...]" przed przerwą, spowodowaną pogorszeniem się stanu jego zdrowia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie uznając zarzuty skargi za niesłuszne. Na rozprawie skarżący stwierdził, iż wniósł skargę, aby dowieść z jakich powodów znalazł się w tym ośrodku, a było to, według niego, konsekwencją odmowy przyjęcia go do ośrodka wspracia "[...]". Zdaniem skarżącego, Sąd może rozszerzyć przedmiot postępowania na wszystkie nieprawidłowości, które mają miejsce w "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny legalności zaskarżonego aktu t.j. jego zgodności z obowiazującym prawem. Dlatego Sąd nie mógł, jak oczekuje tego skarżący, zajmować się całokształtem działalności prowadzonej przez ośrodek wsparcia, do którego został skierowany. Ewentualne skargi dotyczące funkcjonowania tej placówki i zachowań, czy też zaniedbań jej pracowników podlegają trybowi postępowania skargowego, który jest uregulowany przepisami Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zmianami), a które nie mają zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Rozpatrywanie takich skarg nie należy do kompetencji sądów administracyjnych i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając niniejszą sprawę, nie mógł zadośćuczynić wnioskowi skarżącego, aby rozszerzyć przedmiot postępowania na wszystko, co dzieje się w "[...]" W związku z tym w rozpoznawanej sprawie kontroli została poddana jedynie legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]". Kontrola ta wykazała, że zaskarżona decyzja, jak też utrzymana nią w mocy decyzja organu I instncji, nie naruszają prawa. Należy zwrócić uwagę na to, że decyzja organu I instancji została wydana na skutek wniosku W. L., który został uwzględniony w całości. Organ skierował wnioskodawcę na zajecia terapeutyczne, prowadzone w środowiskowym domu samopomocy, o który strona sie ubiegała. Skarżący nie kwestionował rozstrzygnięcia dotyczącego samego skierowania do ośrodka, jak też ustalenia odpłatności za pobyt w ośrodku. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. 2009, Nr 175, poz. 1362 ze zmianami), zgodnie z który osobom, które ze względu na wiek, chorobę lub niepełnosprawność wymagają częściowej opieki i pomocy w zaspokajaniu niezbędnych potrzeb życiowych, mogą być przyznane usługi opiekuńcze, specjalistyczne usługi opiekuńcze lub posiłek, świadczone w ośrodku wsparcia. Skarżący został skierowany do środowiskowego domu samopomocy ze względu na orzeczoną niepełnosprawność. Skierowanie nastąpiło na wniosek strony, która sama zwracała sie z prośbą o przedłużenie pobytu w "[...]". Z aktualizacji wywiadu środowiskowego, przeprowadzonego w dniu 30 września 2010r. wynika, że W. L. korzystał z usług tego ośrodka w okresie od 2 kwietnia 2010r. do 30 września 2010r. Skierowanie go do "[...]" na okres, określony w decyzji organu I instancji, stanowiło więc przedłużenie, zgodnie z wnioskiem i nastąpiło bez naruszenia wymienionych przepisów ustawy o pomocy społecznej. Bez naruszenia prawa organ ustalił też odpłatność za pobyt w ośrodku, do którego skierowano skarżącego. W art. 51b ust. 1 ustawy o pomocy społecznej odpłatność miesięczną za usługi świadczone w ośrodkach wsparcia osobom z zaburzeniami psychicznymi, ustala się w wysokości 5 % kwoty dochodu osoby samotnie gospodarującej lub kwoty dochodu na osobę w rodzinie, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie przekracza kwotę 250 % odpowiedniego kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2. Z akt sprawy niewątpliwie wynika, iż miesięczny dochód strony wynosi 1962,97zł. Bezsporne jest w sprawie również to, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Uwzględniając te ustalenia organów, stwierdzić należy, iż odpłatność za pobyt w ośrodku została ustalona prawidłowo. Zwolnienie z tej opłaty może nastąpić jedynie na warunkach określonych w art. 51b ust. 6 ustawy. Natomiast okoliczności związane z faktycznym uiszczaniem przedmiotowej opłaty nie mieszczą się w zakresie przedmiotu niniejszej sprawy. Odnosząc się do, podnoszonych w skardze, kwestii terminu odwołania i okoliczności związanych z ostatnim dniem pobytu skarżącego w "[...]" przed przerwą, spowodowaną pogorszeniem się stanu jego zdrowia wskazać należy, iż nie mają one znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Zarówno odwołanie od decyzji organu I instancji, jak i skarga do Sądu na decyzję organu II instancji, zostały wniesione z zachowaniem termniu. Zagadnienia te dotyczyły postępowania w sprawie sygn. akt II SA/Ol 11/11, połączenia której z niniejszą sprawą domagał się skarżący, do czego dojść nie mogło, ponieważ wymieniona sprawa została wcześniej zakończona wydaniem wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w dniu 7 lipca 2011r. W tym stanie rzeczy na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało skargę oddalić, jako bezzasadną.