II SA/Ol 321/18

Dnia 28 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Mrągowie z dnia 28 lutego 2018 r., Nr XLI/1/2018 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu śródmieścia w Mrągowie jako obszaru koncentracji usług ogólnomiejskich 1) stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej: - § 7 ust. 3; § 12 pkt 2; § 13 ust. 1 pkt 5; § 13 ust. 6 pkt 3; § 66 ust. 3 pkt 15; § 24, § 111; § 142; § 154 ust. 2 pkt 1, § 155; § 177; § 200; § 204; § 208 ust. 3 pkt 5; 2) w pozostałym zakresie oddala skargę. Rada Miejska w M, na podstawie art. 20 ust. 1 w zw. z art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2017r. poz. 1073 z późn.zm) dalej: u.p.z.p., oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2017r. poz. 1875 z późn.zm) dalej: u.s.g., po stwierdzeniu, że plan nie narusza Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta M, podjęła w dniu "[...]"r. uchwałę Nr "[...]" w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu śródmieścia w M jako obszaru koncentracji usług ogólnomiejskich. Na tą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożył Wojewoda W, w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g., wnosząc o stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w M Nr "[...]" w całości. W uzasadnieniu podniesiono, że Gmina, realizując przysługujące jej władztwo planistyczne, ma prawo uchwalić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ale jedynie przy zachowaniu zasad i trybu jego sporządzania, określonych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zawartość aktu planistycznego wynika z art. 15 u.p.z.p. i zgodnie z ust. 2 pkt 7 tego przepisu, w planie miejscowym określa się obowiązkowo granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, na podstawie przepisów odrębnych, tym samym, stosownie do pkt 3 ust. 2, ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, winny uwzględniać występowanie takich terenów i obiektów. Podano, że przeprowadzona analiza uchwały oraz dokumentacji planistycznej wykazała, że w granicach części opracowania planu miejscowego znajduje się udokumentowany w "[...]"r. Główny Zbiornik Wód Podziemnych nr "[...]" - Subzbiornik W (dalej: GZWP nr "[...]"), którego występowanie wynika z dokumentacji opracowanej na zlecenie Ministerstwa Środowiska oraz Państwowej Służby Hydrologicznej w postaci map: "Mapy wrażliwości wód podziemnych na zanieczyszczenia" oraz "Mapy Głównych Zbiorników Wód Podziemnych". Ponieważ uchwalony plan miejscowy nie uwzględnia jego występowania, nie wyznaczono granic obszaru jego zasięgu to oznacza, że zasady dotyczące ochrony środowiska określone w planie są niekompletne, gdyż nie odnoszą się do zasad wynikających z przepisów odrębnych w zakresie ochrony, w tym art. 73 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ochronie środowiska. W ocenie skarżącego podejmując uchwałę naruszono w sposób istotny zasady sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto, w związku z istnieniem na obszarze objętym planem udokumentowanego GZWP nr "[...]", który nie został ujawniony w uchwalonym planie, zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. a) tiret 4 u.p.z.p., organ sporządzający projekt planu miejscowego winien wystąpić o opinię do właściwych organów administracji geologicznej w zakresie udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych. W myśl art. 161 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo geologiczne i górnicze (dalej: p.g.i.g.), do ministra właściwego do spraw środowiska jako organu administracji geologicznej pierwszej instancji, należą sprawy związane z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi, dotyczącymi m.in. określania warunków hydrogeologicznych w związku z ustanawianiem obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych. Stanowisko takie potwierdza pismo Głównego Geologa Kraju z "[...]"r. znak: "[...]" oraz wyrok NSA z 26 lipca 2016r. sygn. II OSK 338/16. Z powołanego pisma wynika, że projekt planu miejscowego w takich uwarunkowaniach winien być przekazany do zaopiniowania ministra środowiska. Z dokumentacji planistycznej wynika natomiast, że projekt planu wysłano jedynie do urzędu marszałkowskiego - geologa wojewódzkiego. Brak zasięgnięcia opinii właściwego organu skutkuje naruszeniem trybu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ma charakter istotnego naruszenia trybu sporządzenia planu, gdyż poprzez niezachowanie procedury uchwalania planu miejscowego, w panie nie ujawniono GZWP nr "[...]". Wojewoda poda, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., w planie określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz warunki zagospodarowania terenu, jak również maksymalną i minimalną intensywność zabudowy (...), minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej (...), maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania, w tym miejsca przeznaczone do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. W uchwalonym planie ustalenia zawarte w § 13 pkt 8-11 (winno być ust. 1 pkt 8-11) nie określają liczby miejsc do parkowania dla wszystkich terenów elementarnych wyznaczonych w planie, w tym m.in. oznaczonych symbolami: "[...]" (§ 24, §97, §111, §141, § 142, §159, §200, §204); "[...]" (§62, §67, §177, §202); "[...]" (§30, §61, §64, §68, §75, §82, §85, §86, §87, §102, §106, §114, §133, §145, §146, §147, §151, §153, §156, §175, §176, §180, §81, §182, §183, §184, §188, §198, §199 ). Nie ustalono także sposobu ich realizacji. Przykładami niewłaściwego lub niewystarczającego ustalenia minimalnej liczby miejsc do parkowania jest zapis §66 ust. 3 pkt 15 i 16, §97, czy §202 uchwały. Nieustalenie minimalnej liczby miejsc do parkowania dla terenów elementarnych stanowi niewypełnienie dyspozycji art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., co jest naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego i skutkuje koniecznością wyeliminowania regulacji dotyczącej tych terenów z obrotu prawnego. Dalej Wojewoda wskazał, że w §9 ust.1 pkt 1 uchwały zapisano, iż na całym obszarze objętym planem dopuszcza się adaptację istniejących budynków polegającą na rozbudowie, przebudowie, nadbudowie oraz rozbiórce, chyba że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej z zastrzeżeniem §7. Taki zapis oznacza, iż w ustaleniach szczegółowych planu zachodzi konieczność uregulowania obligatoryjnych zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Przeprowadzona analiza planu wykazała, że nie wszystkie tereny elementarne, co do których ustalenia te mają zastosowanie, zawierają wszystkie wymagane parametry kształtowania zabudowy. Do takich terenów należą m.in. tereny elementarne oznaczone symbolem A1UA i A2UA (§16), A4U (§19), A16UKM (§28), A23UKS (§33), A72U (§57), A73UKM (§58), A104UO (§79), B53E (§118), B54E i B55E (§119), C7E (§127), C33E (§148), C47E (§160), D28KSg (§186). Także w § 204 uchwały, dla terenu elementarnego D52US nie ustalono zasad kształtowania zabudowy, a jedynie określono przeznaczenie terenu pod usługi sportu, nie określając, że na terenie tym istnieje zakaz zabudowy. Natomiast §154 teren C41KSg i §155 teren C42MWU uchwały także nie wypełnia dyspozycji art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., gdyż nie określono formy zagospodarowania terenu, odwołując się do ustaleń poza granicami uchwalonego planu. Skarżący zarzucił, że w planie winny być zamieszczone wszystkie wymagane elementy, zaś w przypadku odstąpienia od tej reguły na organie planistycznym spoczywa obowiązek wykazania zbędności określonych rozwiązań, natomiast w skarżonym planie takie wyjaśnienia nie zostały zamieszczone. Stanowi to naruszenie zasad sporządzania planu i ma istotny charakter, gdyż przyjęte rozwiązania planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby do ich naruszenia nie doszło. Z tego powodu na zasadzie art. 28 u.p.z.p. wniesiono o stwierdzenie nieważności planu w całości. Poza tym wskazano na zapisy w § 13 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 oraz §208 ust. 3 pkt 5 planu odnoszące się do zjazdów, które stanowią przekroczenie przez gminę granic władztwa planistycznego i wkroczenie w kompetencje innego organu - zarządcy drogi. Materia dotycząca zjazdów z dróg została uregulowana w art. 29 ustawy o drogach publicznych, z którego wynika, że budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę. Oznacza to, że kompetencja w tym zakresie pozostaje w gestii zarządcy drogi nie zaś organu planistycznego. Związanie zarządcy drogi rozwiązaniami planistycznymi w zakresie lokalizacji nowych zjazdów stanowi nieuprawnioną ingerencję w samoistną kompetencję zarządcy drogi. Stanowisko to potwierdza liczne orzecznictwo sądów administracyjnych (wyrok WSA we Wrocławiu z 13.05.2014r. sygn. II SA/Wr 164/14, wyrok WSA we Wrocławiu z 20.02.2013r. sygn. II SA/Wr 14/13). Zatem podane zapisy planu naruszają regulację szczególną - ustawę o drogach, z której wynikają określone kompetencje dla zarządcy drogi i w tym zakresie naruszone zostały kompetencje tego organu. Dalej wskazano na zapis § 13 ust. 5 pkt 3 uchwały dotyczący obowiązku podłączenia budynków na działce budowlanej do sieci kanalizacyjnej i posiadania przyłącza kanalizacyjnego umożliwiającego odprowadzenie ścieków sanitarnych w stopniu wystarczającym dla sposobu zabudowy i zagospodarowania działek. W ocenie organu nadzoru taki zapis planu stanowi naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: rozporządzenie). § 26 ust. 3 cyt. rozporządzenia dopuszcza korzystanie z indywidualnego ujęcia wody i odprowadzanie ścieków do zbiornika bezodpływowego, bądź przydomowej oczyszczalni ścieków w sytuacji, gdy nie ma możliwości podłączenia nieruchomości do ogólnej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Zaś w świetle art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku poprzez podłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych (..), przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Z tego powodu nie można potencjalnym inwestorom zakazać rozwiązań dotyczących budowy indywidualnych ujęć wody i odprowadzania ścieków sanitarnych, jeśli ww. ustawa dopuszcza takie rozwiązania. Postanowienia planistyczne nie mogą ograniczać chronionych konstytucyjnie praw obywateli (wyrok NSA z dnia 29.11.2013r. sygn. II OSK 1554/12). Wojewoda zarzucił nadto, iż w §13 ust. 6 pkt 3 uchwały przewidziano zapis, iż "dopuszcza się lokalizacje stacji transformatorowych 15/0,4kV zgodnie z przepisami odrębnymi, a ich lokalizacja w przypadku zamiany zapotrzebowania na energię elektryczną nie wymaga zmiany planu". Taki zapis stanowi przekroczenie granic władztwa planistycznego gminy, gdyż przewiduje normę otwartą, zaś z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wynika, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu. W planie określa się zatem na przyszłość przeznaczenie terenu, natomiast kwestionowana regulacja planu w zakresie lokalizacji stacji transformatorowych dopuszcza ich przemieszczanie poza wiedzą wynikającą z planu, co może rodzić liczne konflikty w zakresie zagospodarowania terenów sąsiadujących z taką nową lokalizacją stacji transformatorowych. Wojewoda za niezgodny z prawem uznał zapis §7 ust. 2 i 3 uchwały z uwagi na wskazane tam rozwiązania dotyczące zabytków, które są powtarzającymi i modyfikującymi normami zawartymi w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, przy czym ustalania zawarte w tym paragrafie naruszają uprawnienia konserwatora zabytków. Poza tym wskazano także na treść § 12 pkt 2 uchwały, w której zamieszczono rozwiązania, w ocenie organu nadzoru, naruszające ustawę o cmentarzach i chowaniu zmarłych wraz z aktami wykonawczymi w zakresie dopuszczenia lokalizacji obiektów w sąsiedztwie cmentarza. Kwestionowana uchwała Rady Miejskiej w M (dalej: Rady M. w M) Nr "[...]", w ocenie skarżącego, w całości winna być uznana za nieważną z uwagi na podniesione naruszenia, tak trybu sporządzania aktu planistycznego, jak i zasad sporządzania planu miejscowego, przy czym podniesione naruszenia mają charakter istotnego naruszenia zasad i trybu sporządzenia planu, a niemożliwym jest wyodrębnienie jedynie części planu nie objętego tymi naruszeniami. Na marginesie podniesiono, z uwagi na rozbieżne stanowiska prezentowane w judykaturze, czy dopuszczalne są postanowienia planu miejscowego dotyczące określenia ilości kondygnacji nadziemnych, jako jednej z zasad zabudowy i wskaźników kształtowania zabudowy dla terenów, dla których je przewidziano. Podano, że dla terenów na których przewidziana została zabudowa oprócz określenia wskaźników maksymalnej wysokości zabudowy określono kolejny parametr jakim jest maksymalna ilość kondygnacji nadziemnych. W ocenie skarżącego uregulowanie to nie znajduje uzasadnienia w treści art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Poza tym sama forma zapisu np. § 61 uchwały dla terenu A76MNU: "maksymalna ilość kondygnacji nadziemnych: 3 z dopuszczeniem poddasza użytkowego w najwyższej kondygnacji" może stwarzać wątpliwości interpretacyjne co do faktycznej ilości kondygnacji. Określenie ilości kondygnacji nie jest parametrem mającym wpływ na mierzalność wysokości zabudowy, wręcz rodzącym wątpliwości w kontekście np. art. 4 Prawa budowalnego oraz § 72 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nadto w zapisach planu brakuje konsekwencji samorządowego prawodawcy, który nie we wszystkich jednostkach elementarnych takie rozwiązania dotyczące ilości kondygnacji nadziemnych zawarł np. w §137, §138, §140, §142 i §170, a w innych tj. §143, §150 i §166 zawarte zostały określone warunki zabudowy w dwojaki sposób poprzez określenie maksymalnej wysokości zabudowy oraz maksymalne ilości kondygnacji nadziemnych. W odpowiedzi na skargę Burmistrz M (dalej: Burmistrz) wniósł o oddalenie skargi. Zarzut braku uwzględnienia w planie miejscowym istnienia GZWP nr "[...]" oraz braku uzyskania opinii Ministra Środowiska uznano za nietrafiony. Wprawdzie stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie na podstawie przepisów odrębnych oraz w granicach części obszaru opracowania planu miejscowego znajduje się GZWP nr "[...]", jednak samo określenie granicy tego zbiornika jak i jego ewentualnego obszaru ochronnego następuje w odrębnym trybie. Stwierdzono, że za realizację zadania w postaci udokumentowania istnienia takiego zbiornika, jak i ewentualnego ustanowienia obszaru ochronnego takiego terenu nie jest właściwa rada gminy. Podano, że zadanie pn. "Wykonanie programów i dokumentacji geologicznych określających warunki hydrogeologiczne w związku z ustanawianiem obszarów ochronnych Głównych Zbiorników Wód Podziemnych (GZWP) dla potrzeb planowania i gospodarowania wodami w obszarach dorzeczy" realizowano na zamówienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, gdzie generalne wykonawstwo przedsięwzięcia powierzono Państwowemu Instytutowi Geologicznemu - Państwowemu Instytutowi Badawczemu, jako zadanie realizowane w ramach prac państwowej służby hydrogeologicznej w latach 2009-2016. Podkreślono, że stosownie do art. 141 ust. 1 Prawa wodnego, Wojewoda, na wniosek Wód Polskich, ustanawia obszar ochronny, w drodze aktu prawa miejscowego, wskazując ograniczenia lub zakazy dotyczące użytkowania gruntów oraz korzystania z wód na terenie obszaru ochronnego oraz granice tego obszaru, zaś do 1 stycznia 2018r. organem uprawnionym do ustanawiania obszaru ochronnego GZWP był Dyrektor Regionalny Zarządu Gospodarki Wodnej. Wyjaśniono, że aktualnie dla GZWP nr "[...]" żadna ze wskazanych wyżej instytucji nie określiła obszaru ochronnego tego zbiornika, co potwierdza informacja opublikowana w Informatorze PSH główne zbiorniki wód podziemnych w Polsce (2017). Zatem GZWP nr "[...]" jest zbiornikiem jedynie udokumentowanym, dla którego nie ustanowiono obszaru ochronnego, w związku z czym brak jest podstaw do wyinterpretowania obowiązku ustalenia w skarżonym planie miejscowym granicy GZWP nr "[...]". Nadto brak takiego jedynie informacyjnego wskazania nie może stanowić istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego. W planie miejscowym ustalono zasady dotyczące korzystania z wód regionu i zlewni, gdzie w §10 wskazano, że ujęcia wody podlegają ochronie na podstawie przepisów odrębnych. Wyjaśniono także, że stosownie do art. 161 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze (dalej: p.g.i.g.), organem administracji geologicznej pierwszej instancji jest marszałek województwa, który działa za pomocą geologa wojewódzkiego (art. 156 ust. 2 cyt. ustawy). Zapis ten stanowi generalną zasadę kompetencyjną i wszelkie wyjątki należy traktować ściśle co do zapisów art. 161 ust. 2-4 p.g.i.g., które dotyczą spraw związanych z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi. Oznacza to, że opiniowanie planu miejscowego nie należy do zakresu spraw związanych z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych. Przyjęcie przez skarżącego, że opiniowanie projektu planu miejscowego należy do kompetencji Ministra Środowiska jest nieuprawnionym poszerzeniem kompetencji tego organu z art. 161 ust. 3 p.g.i.g. Nadto organ nadzoru powołując się na art. 161 ust. 3 pkt 5 p.g.i.g. uznaje, że określenie warunków hydrogeologicznych w związku z ustanowieniem obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych stanowi równocześnie kompetencję do opiniowania projektu dokumentu planistycznego w tym zakresie, co kwestionuje organ. Wyjaśniono, że przyjęte w planie miejscowym rozwiązania nie mają negatywnego wpływu na stan środowiska, projekt został zaopiniowany przez Państwowego Wojewódzkiego oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, dlatego realizacja zapisów planu nie pogorszy stanu wód podziemnych jakie znajdują się w GWZP nr "[...]". Podano, że w poprzednio obowiązującym planie miejscowym z 2014r. także nie określono granic występowania GZWP nr "[...]" i Wojewoda nie kwestionował takiego stanu rzeczy. Nawet gdyby faktycznie konieczne było opiniowanie projektu planu z Głównym Geologiem Kraju (co organ neguje w tej sprawie), to brak takiego opiniowania nie stanowiłby istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, gdyż ustalenia zawarte w skarżonym planie nie uległy w stosunku do poprzedniego planu zmianom, które mogłyby być powodem większej uciążliwości dla środowiska. Odnośnie zarzutu dotyczącego regulacji § 13 pkt 8-11 planu, która nie określa liczby miejsc parkingowych dla wszystkich terenów elementarnych wyjaśniono, że dla wskazanych w skardze terenów US, UT, MNU zapisy przyjęte w planie oznaczają, iż dla wskazanych terenów nie ustalono miejsc parkingowych a wskaźnik minimalnej liczby miejsc parkingowych wynosi zero. Wyjaśniono, że nie ma sensu podawanie takiego zapisu dla tych terenów, gdzie projektant nie przewiduje miejsc do parkowania, powtarzanie takiego zapisu dla każdej jednostki elementarnej skutkowałoby niepotrzebnie nadmierną objętością planu, a przez to brakiem jego czytelności. Skarżący zaakceptował, że dla jednostki elementarnej MUS nie określono tego wskaźnika i tak samo nie było potrzeby jej określać dla wyżej wskazanych terenów. Obszary oznaczone symbolami US, UT i MNU znajdują się w takim miejscu miasta, że po dokładnej analizie urbanistycznej stwierdzono, iż nie wymagają dodatkowych miejsc parkingowych, sąsiedztwem jest często zabudowa wielorodzinna dla której wymagane są miejsca parkingowe. Przykładem jest teren C46US, który jest terenem przestrzeni publicznej, a dodatkowe miejsca postojowe zlokalizowane w granicach tego terenu byłyby sprzeczne z funkcją jaką on pełni. W przypadku usług turystycznych ustalenie wskaźnika jest pozbawione uzasadnienia, bowiem w zakresie realizacji tych usług podmiot będzie musiał określić w ramach terenu miejsca postojowe. W przypadku terenu US - terenu sportu liczba stanowisk postojowych wynikać powinna z planowanej inwestycji. W planie nie przesądzono jaki rodzaj np. boiska sportowego, czy budynku, w którym będą uprawiane dyscypliny sportowe, będzie mógł być realizowany, dlatego ustalanie takich parametrów miejsc parkingowych byłoby daleko idącym ograniczeniem nie znajdującym oparcia w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyjaśniono, że także kolejny zarzut nie jest zasadny, gdyż zapis §9 uchwały stwierdzający, że na całym obszarze objętym planem dopuszcza się adaptację istniejących budynków został w całości przeniesiony z wcześniejszego planu z "[...]"r. i funkcjonował przez kilka lat, zaś Wojewoda składając na poprzedni plan skargę w dniu "[...]"r. nie zakwestionował zapisu w tym zakresie. Dla terenów elementarnych wymienionych w skardze w planie z "[...]"r. także nie ustalano zasad kształtowania zabudowy, czy wskaźników zagospodarowania terenu i wtedy organ nie kwestionował takich zapisów. Nadto wskazano, że wymienione obecnie w skardze tereny elementarne zabudowane są obiektami historycznymi podlegającymi odrębnej ochronie lub takimi dla których nie ustala się wskaźników kształtowania zabudowy. Z tego powodu nie można skutecznie stawiać zarzutu, że nie wszystkie tereny elementarne posiadają określone zasady kształtowania zabudowy i jest to istotna wada skutkująca stwierdzeniem jego nieważności. Odnośnie zarzutu co do treści §13 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 oraz §208 ust. 3 pkt 5 planu dotyczącego zjazdów, podano że są one zgodne z wnioskiem GDDKiA z "[...]"r. Zamieszczony zapis jest zatem wynikiem uzgodnienia uzyskanego przez skarżącego z zarządcą drogi. Natomiast w zakresie zarzutu dotyczącego braku w planie miejscowym dopuszczalności rozwiązania gospodarki obejmującej odprowadzanie ścieków bytowych poprzez brak przyjęcia rozwiązań wynikających z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku wyjaśniono, że brak takich zapisów wynika z faktu, iż teren całego centrum miasta objęty ustaleniami planistycznymi posiada w 100% możliwość dostępu do sieci kanalizacyjnej. Nie było zatem podstaw dla przyjęcia innych rozwiązań w planie. Zaś co do zapisu dotyczącego możliwości lokalizowania stacji transformatorowych na innych terenach bez konieczności zmiany zapisu planu, jeśli wynika to z zapotrzebowania w energię elektryczną wyjaśniono, że zapis taki miał za zadanie przy dynamicznym rozwoju zabudowy umożliwić szybszą procedurę w zależności od potrzeb lokalizowania bądź przebudowy lub przeniesienie stacji bez konieczności zmiany planu w tym zakresie. Niezrozumiałe pozostaje stanowisko Wojewody w zakresie zakwestionowania zapisu §7 ust. 2 i 3 uchwały, skoro stanowi on jedynie o dopuszczalnej przepisami ustawy o zabytkach i opiece nad zabytkami formę ochrony, zawierając powtórzenia zapisów ustawowych. W tym zakresie plan nie wkracza w kompetencję konserwatora zabytków, gdyż takie właśnie zapisy zostały uzgodnione z WKZ. Nietrafione pozostaje także stanowisko skarżącego w zakresie postanowień dotyczących maksymalnej ilości kondygnacji nadziemnych. Zapis w metrach jest decydującym parametrem mówiącym o wysokości zabudowy, niemniej zapis o maksymalnej ilości kondygnacji dodatkowo pozwala ochronić ład przestrzenny szczególnie w tak ważnej części miasta M jak jego centrum. W zabytkowej części miasta w zabudowie pierzejowej nie może istnieć dowolność w projektowaniu maksymalnej ilości kondygnacji. Zapisy planu dotyczące ilości kondygnacji są jednoznaczne, oznaczają że możliwa jest budowa budynku o określonej maksymalnej ilości kondygnacji. Zapis o trzech kondygnacjach z dopuszczalnym poddaszem użytkowym w najwyższej kondygnacji nie oznacza wcale czwartej kondygnacji, gdyż przepisy prawa budowalnego definiują pojęcie kondygnacji. Wyjaśniono, że pojęcie kondygnacji było niezbędne dla wskazanego terenu skoro występują tutaj obiekty powojenne o wysokości kondygnacji np. 2,7m, ale przedwojenne kamienice posiadają już wysokość kondygnacji powyżej 3m. Z tego powodu na podstawie dokonanych pomiarów wysokości istniejących obiektów systemem LIDAR oceniono wysokość istniejących obiektów i dostosowano parametry planu do faktycznego zagospodarowania terenu. Dla niektórych terenów specjalnie wprowadzono różne zapisy dotyczące kondygnacji tej części miasta. Reasumując podkreślono, że skarżony plan miejscowy dotyczy dużego terenu miasta, którego wcześniejszy plan wyrokiem WSA w Olsztynie z 9 lutego 2017r. sygn. II SA/Ol 5/17 został wyeliminowany. Obecne rozwiązania to przeniesione z "[...]"r zapisy, które nie zostały zakwestionowane, gdyż celem planu jest umożliwienie realizacji zamierzeń inwestycyjnych. W piśmie procesowym z "[...]"r., stanowiącym replikę do stanowiska Burmistrza M, Wojewoda podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w skardze. Nadto wskazano, że obowiązek uwzględnienia w zapisach planu miejscowego występującego udokumentowanego zbiornika wód podziemnych wynika z wyroków WSA w Olsztynie sygn.akt II SA/Ol 274/18, sygn.akt II SA/Ol 391/18 i sygn.akt II SA/Ol 416/18. Brak wyczerpania opiniowania uchwały został zaś potraktowany jako istotne naruszenie prawa powodujące konieczność nieważności uchwały w całości. Na rozprawie w dniu "[...]"r. pełnomocnik Wojewody podała, że nie posiada wiedzy aby dla Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr "[...]" - Subzbiornik W został ustanowiony obszar ochronny, a jedynie funkcjonują udokumentowane granice tego zbiornika. Podaje, że w przypadku istnienia takiego zbiornika każdy najmniejszy fragment planu miejscowego uzgadniany winien być z Ministrem Środowiska jako właściwym organem na podstawie art.161 Prawa geologicznego i górniczego. Pełnomocnik Gminy wyjaśnił, że sam fakt udokumentowania istnienia Zbiornika i brak jego uwzględnienia w dokumentacji planistycznej nie może stanowić istotnego naruszenia prawa skoro uprawniony organ dla takiego zbiornika przez długi okres czasu nie ustanowił obszaru ochronnego, w którym zawarte zostałyby zakazy czy nakazy. Dodatkowo wyjaśnił, że cały obszar śródmieścia objęty planem jest skanalizowany, natomiast zapisy jednostek elementarnych dotyczących garaży odnoszą się do wszystkich istniejących już garaży. Na terenach tych nie ma już możliwości wzniesienia jakichkolwiek budynków i nowych obiektów, dlatego dla tych terenów brak jest zapisów dotyczących kształtowania zabudowy. Taka sama sytuacja dotyczy terenu sportu - US. Co do zapisu §62, symbol A77UT wyjaśniono, że jest to teren całkowicie zagospodarowany na usługi turystyczne, np. hotele, gdzie zabezpieczone sią miejsca parkingowe i nie ma możliwości kształtowania tam nowych miejsc parkingowych. Jest to teren zabudowany i posiada określone wskaźniki zabudowy. Taka sama sytuacja dotyczy §67 planu o symbolu A90UT, gdzie funkcjonują już zlokalizowane hotele oraz gdzie na swoim terenie mają zabezpieczone miejsca parkingowe. Brak jest natomiast terenu nowego do zagospodarowania. Odnośnie braku w planie zapisu dotyczącego minimalnej liczby miejsc parkingowych dla jednostek elementarnych o symbolu MNU tj. przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną z usługami nieuciążliwymi to pełnomocnik Gminy wyjaśnił, że zapisy te dotyczą terenów zagospodarowanych, gdzie w niewielkim zakresie w budynku mieszkalnym prowadzona jest działalność usługowa, która nie wymaga miejsc parkingowych, gdyż są one zabezpieczone. Odnośnie §177 o symbolu D15UT to działka ta nie jest zagospodarowana, określone zostały wskaźniki zagospodarowania dla nowej zabudowy lecz faktycznie nie określono minimalnych miejsc parkingowych. W przypadku zaś zapisu §155 o symbolu C42MWU w tym zakresie granice planu nie zostały prawidłowo naniesione przez co pozostał kawałek terenu dla którego zawarto zapis o przeznaczeniu na poprawę zagospodarowania działki położonej poza granicami planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2017r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wykonywana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2018r. poz. 1302), dalej zwana: ustawą p.p.s.a. Rozpoznając skargę na akt prawa miejscowego Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jego podejmowaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego, bądź procesowego, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną - art. 134 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż skarga w części zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej zawarte są zasadne. Stosownie do art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U z 2017r. poz. 1875 z późn.zm) uchwała organu gminy jest nieważna, gdy jest sprzeczna z prawem. W sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest uchwała Rady Miejskiej w M Nr "[...]" z dnia "[...]"r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu śródmieścia w M jako obszaru koncentracji usług ogólnomiejskich, podjęta na podstawie art. 20 ust. 1 w zw. z art. 27 ustawy o z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017r. poz. 1073 z póżn.zm) dalej jako: u.p.z.p. Podkreślić należy, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wyrazem tzw. władztwa planistycznego, które posiada gmina. Może ona samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego bądź to precyzyjne zapisy bądź też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów. Wszelkie jednak czynności gminy, także o charakterze publicznoprawnym, muszą odznaczać się legalnością, gdyż gmina jest obowiązana działać zgodnie z prawem. Zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji RP źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Oznacza to, że organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 u.p.z.p., podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Wskazanie w tym przepisie podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 u.s.g. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Zasady sporządzania planu miejscowego dotyczą kwestii merytorycznych, tj. zawartości aktu, treści jego ustaleń, standardów dokumentacji planistycznej. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. W uzasadnieniu przedstawia się w szczególności (1) sposób realizacji wymogów wynikających z art. 1 ust. 2-4 u.p.z.p. (2) zgodność z wynikami analizy zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy, oceny postępów w opracowywaniu planów miejscowych i wieloletnich programów ich sporządzania w nawiązaniu do ustaleń studium, z uwzględnieniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, oraz wniosków w sprawie sporządzenia lub zmiany planu miejscowego, wraz z datą uchwały rady gminy w sprawie aktualności studium i planów miejscowych, (3) wpływ na finanse publiczne, w tym budżet gminy (art. 15 ust. 1 u.p.z.p.). Z kolei art. 15 ust. 2 u.p.z.p. określa elementy, które muszą się znaleźć w zapisach planu miejscowego, w tym m.in. zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu (pkt 3); zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy (...), minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej (...), maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów (pkt 6); granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, na podstawie odrębnych przepisów, terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, obszarów osuwania mas ziemnych, krajobrazów priorytetowych określonych w audycie krajobrazowym oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa (pkt 7). Przy sporządzaniu planu miejscowego organ zobowiązany jest również uwzględnić wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego, wynikające z § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r.w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587 ze zm.) dalej jako: rozporządzenie z 2003r., w sprawie wymaganego zakresu projektu planu miejscowego, w tym m.in. to, że ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikające z: (a) potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627, z późn.zm), (b) obowiązujących ustaleń planów ochrony ustanowionych dla parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych, a także dla innych form ochrony przyrody występujących na terenach objętych projektem planu miejscowego. Warto wyjaśnić, że w toku procedury uchwalania planu miejscowego wójt, burmistrz, prezydent zobowiązany jest do podjęcia szeregu czynności, określonych w art. 17 u.p.z.p., w tym m.in. winien wystąpić o opinię o projekcie planu do właściwych organów administracji geologicznej w zakresie udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych - art. 17 pkt 6 lit a tiret 4.u.p.z.p. Odnośnie wskazanego obowiązku Wojewoda zarzucił naruszenie trybu sporządzenia planu miejscowego o charakterze istotnego naruszenia prawa z uwagi na brak uzyskania, na podstawie art. 17 pkt 6 lit. a) tiret 4 u.p.z.p., opinii właściwego organu administracji geologicznej, którym w ocenie skarżącego jest Minister Środowiska. Sąd w składzie rozpoznającym tę skargę nie podziela tego stanowiska. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, nie kwestionowana przez Gminę M, iż na części terenu obszaru objętego opracowaniem uchwalonego planu miejscowego znajduje się udokumentowany w "[...]"r. Główny Zbiornik Wód Podziemnych - Subzbiornik W, który do chwili obecnej nie posiada uchwalonego przez uprawniony organ obszaru ochronnego, a organem tym od 1 stycznia 2018r. na podstawie art. 141 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne (Dz.U. poz. 1566 z późn.zm) dalej: pr.wod., jest Wojewoda. Z akt dokumentacji planistycznej wynika, że w toku procedury w oparciu o art. 17 pkt 6 lit. a tiret 4 u.p.z.p. wystąpiono do Geologa Wojewódzkiego o zaopiniowanie projektu planu. Zgodnie z art. 161 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. Prawo geologiczne i górnicze (tj. Dz.U. z 2017r. poz. 2126, z późn.zm) dalej: p.g.i.g., organem administracji geologicznej pierwszej instancji jest marszałek województwa, z wyjątkiem spraw określonych w ust. 2-4. Skarżący podnosi, że w tej sprawie organ gminy winien wystąpić do ministra właściwego do spraw środowiska z uwagi na treść art. 161 ust. 3 pkt 4 p.g.i.g. W myśl tego przepisu do ministra właściwego do spraw środowiska, jako organu administracji geologicznej pierwszej instancji, należą sprawy związane z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi, dotyczące określania warunków hydrogeologicznych w związku z ustanawianiem obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych. W tym miejscu należy wyjaśnić, że Sądowi znane są orzeczenia WSA w Olsztynie m.in. z dnia 24 lipca 2018r. sygn. II SA/Ol 416/18, gdzie w odniesieniu do Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr "[...]", co do którego ustalono obszar ochronny przyjęto, że w odniesieniu do projektu planu obejmującego taki zbiornik właściwym organem uzgadniającym jest Minister Środowiska, jednak Sąd w rzeczonej sprawie nie podziela tego podglądu. Skoro bowiem właściwym organem administracji geologicznej pozostaje marszałek województwa, to odstępstwa od tej zasady uregulowane w art. 161 ust. 2 - 4 p.g.i.g. muszą być stosowane ściśle. Z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że kompetencja organu administracji do działania nie może być dorozumiana lecz musi wynikać wprost z obowiązującego przepisu prawa. Oznacza to, że skoro w art. 161 ust. 3 p.g.i.g. przewidziano przypadki stanowiące odstępstwo od generalnej reguły, to uprawnienia ministra właściwego do spraw środowiska wynikające z tego uregulowania nie mogą być przenoszone na sytuacje nie objęte dyspozycją wskazanego przepisu. W ocenie Sądu uprawnienie wynikające z art. 161 ust. 3 pkt 4 p.g.i,.g. winno być stosowane ściśle i nie obejmuje uprawnienia wskazanego ministra do opiniowania projektu planu miejscowego z uwagi na fakt, iż na terenie objętym tym projektem planu zlokalizowany jest udokumentowany zbiornik wód podziemnych. Minister na podstawie ww. przepisu uprawniony pozostaje tylko w zakresie spraw związanych z zatwierdzeniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi, dotyczącymi określenia warunków hydrogeologicznych w związku z ustanowieniem obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych. W rzeczonej sprawie nie ma wątpliwości, że jej przedmiot nie dotyczy określenia warunków hydrogeologicznych w związku z ustanowieniem obszarów ochronnych zbiornika wód podziemnych lecz opiniowaniu musiał być poddany projekt planu miejscowego dotyczący ustania warunków zagospodarowania na określonym terenie. Z tego względu prawidłowo projekt planu został przesłany do marszałka województwa - geologa wojewódzkiego. W tym stanie sprawy nietrafny pozostaje zarzut skarżącego, że doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzenia planu miejscowego z uwagi na brak wystąpienia w toku procedury planistycznej o opinię do właściwego organu w zakresie projektu planu miejscowego na terenie którego zlokalizowano istnienie GZWP nr "[...]". Poza tym wyjaśnić należy także, że obecnie obowiązująca ustawa Prawo wodne (z 2017r.) wskazuje, że organem właściwym do ustalenia obszaru ochronnego dla zbiorników wód podziemnych pozostaje wojewoda, na wniosek Wód Polskich (art. 141 ust. 1 pr. wodne). Odnośnie kolejnego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia zasad uchwalania planu miejscowego, bowiem wbrew treści art. 15 ust. 2 pkt 3 i 7 u.p.z.p. w planie miejscowym nie określono granic występowania GZWP nr "[...]", co w ocenie skarżącego stanowi istotne naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego należy wyjaśnić, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Z treści art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. wynika obowiązek określenia zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, zaś z pkt 7 - granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów, terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, obszarów osuwania się mas ziemnych, krajobrazów priorytetowych określonych w audycie krajobrazowym oraz w planach zagospodarowania województwa. Obowiązek określenia granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, o którym mowa w pkt 7 ust. 2 art. 15 u.p.a.p., może wynikać z art. 95 ust. 1 p.g.i.g., pod warunkiem że zaistnieje sytuacja określona dyspozycją tej normy prawnej. Z brzmienia tego przepisu wynika, że udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa. Tymczasem nie budzi wątpliwości w tej sprawie, że w analizowanym przypadku poza udokumentowanym istnieniem samego GZWP nr "[...]" nie został ustanowiony dla niego obszar ochronny, jak również nie stwierdzono faktu projektowania takiego obszaru ochronnego. Zatem zgodzić należałoby się ze skarżącym, iż obowiązek wynikający z art.95 ust. 1 p.g.i.g. w związku z art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.i.z.p. istniałby po stronie organu planistycznego gminy ale jedynie wówczas, gdyby istniejący GZWP nr "[...]" posiadał ustanowiony obszar ochronny. Jak wynika z art. 139 pr. wodnego obszar ochronny to ustanowione na podstawie art. 141 obszary, na których obowiązują zakazy oraz ograniczenia w zakresie użytkowania gruntów lub korzystania z wód, w celu ochrony zasobów tych wód przed degradacją. Istotą regulacji art. 95 ust. 2 p.g.i.g. jest potrzeba ochrony zasobów wód podziemnych przed degradacją ale jedynie w przypadku, gdy obszar ochronny zostanie ustanowiony. Celem tej regulacji jest bowiem zapewnienie w planie miejscowym także określenia i przeniesienia ustanowionych zakazów oraz ograniczeń w użytkowaniu gruntów lub korzystaniu z wód, celem zapewnienia ochrony tych zasobów. W sytuacji, gdy nie został zaś ustanowiony obszar ochronny, to poza samym zapisem, iż taki zbiornik wód podziemnych istnienie na wskazanym terenie, nie przełoży się na jego ochronę i konkretne rozwiązania planistyczne, skoro brak jest określenia jakichkolwiek zakazów czy ograniczeń w użytkowaniu gruntów lub korzystaniu z wód. Reasumując, Sąd nie podziela w tym zakresie zarzutu skargi co do naruszenia zasad sporządzenie planu poprzez brak wskazania granic istniejącego GZWP nr "[...]", skoro z przywołanych przepisów ustawy Prawo geologiczne i górnicze taki obowiązek nie wynika. Nie sposób doszukać się takiego obowiązku także w treści art. 73 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. z 2017r. poz. 799 z późn.zm), zgodnie z którym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z ustalenia w trybie przepisów ustawy - Prawo wodne warunków korzystania z wód regionu wodnego i zlewni oraz ustanowienia stref ochronnych ujęć wód, a także obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych. Skoro w przepisie tym także wskazuje się na ograniczenia wynikające z istnienia obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych, zaś w niniejszym przypadku taki obszar ochronnych nie został ustanowiony, to nie sposób skutecznie postawić zarzutu, iż uchwalony plan miejscowy nie uwzględnia takich ograniczeń, skoro nie zostały one ustanowione, więc nie ma czego przenieść do ustaleń planistycznych w tym zakresie. W odniesieniu do kolejnego z zarzutów skargi dotyczącego naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w zakresie braku określenia w ramach zasad kształtowania zabudowy oraz warunków zagospodarowania terenu m.in. określenia minimalnej liczby miejsc do parkowania, w tym miejsc przeznaczonych do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingowa, stwierdzić pozostaje, że w tym zakresie część z zakwestionowanych w skardze regulacji zasługuje na uwzględnienie. Należy podzielić w tym zakresie stanowisko Wojewody co do postanowień skarżonego planu obejmującej zapis § 24, § 111, § 142, § 200 i § 204 dotyczące terenu elementarnego o symbolu US - teren sportu, §177 dla terenu UT, iż brak określenie w szczegółowych uwarunkowaniach zagospodarowania poszczególnych jednostek elementarnych wskazań co do minimalnej liczny miejsc do parkowania narusza zasadę sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skutkującą koniecznością wyeliminowania wadliwych zapisów. Za zasadny uznano także zarzut dotyczący wadliwej konstrukcji § 66 ust. 3 pkt 15 planu i w tym zakresie Sąd także stwierdził nieważność skarżonej uchwały. Natomiast za niezasadne uznano ten zarzut w odniesieniu do terenu elementarnego oznaczonego symbolem UT - teren usług turystycznych (§62, §67, §202) oraz symbolem MNU - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami nieuciążliwymi (§30, §61, §64, §68, §75, §82, §85, §86, §87, §102, §106, §114, §133, §145, §146, §147, §151, §153, §156, §175, §176, §180, §81, §182, §183, §184, §188, §198, §199 ). W tym miejscu przyjdzie wskazać, że z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.i z.p. wynika obowiązek określenia w planie minimalnej liczby miejsc do parkowania i obwiązek ten musi być skonfrontowany z prawem gminy do kształtowania polityki przestrzennej na swoim terenie poprzez uchwalanie planów miejscowych, w których ustala się przeznaczenie terenów i rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby i warunki zabudowy z uwzględnieniem stanu faktycznego istniejącego na wskazanym terenie. Gmina w skarżonym planie dokonując ustaleń dotyczących miejsc parkingowych miała na uwadze szczególny charakter terenu, czemu dała wyraz w nazwie aktu określając go jako plan dla "obszaru koncentracji usług ogólnomiejskich". Z treści §13 ust. 1 pkt 8-11 uchwały wynika, że generalnie przewidziano wymagania w zakresie minimalnej liczby miejsc do parkowania w odniesieniu do działek niezabudowanych, dla działek położonych na terenach oznaczonych symbolem MUS, zaś w odniesieniu do działek zabudowanych bez możliwości parkowania dopuszcza się organizowanie miejsc postojowych na najbliżej położonych terenach miejskich przeznaczonych na ten cel lub na nieruchomościach, do których inwestor ma tytuł prawny. W orzecznictwie i doktrynie konsekwentnie podnosi się, że rozumienie pojęcia "obowiązkowości" oznacza, że plan miejscowy musi zawierać poszczególne ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2, wówczas, gdy okoliczności faktyczne dotyczące obszaru objętego planem uzasadniają dokonanie takich ustaleń (wyroki NSA: z 23.04.2010r. sygn. II OSK 311/10, z 13.10.2011r. sygn. II OSK 1566/11, z 6.09.1012r. sygn. II OSK 1343/12, dostępne Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontekście tak rozumianego obowiązku określenia poszczególnych zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu należy uznać, że gminny prawodawca spełnił ten warunek w odniesieniu do trenu UT - usług turystycznych w odniesieniu do §62, §67 i §202, bowiem z wyjaśnień poczynionych w odpowiedzi na skargę oraz udzielonych na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2018r. wynika, że dla wskazanych jednostek nie zaistniała konieczność określenia w ramach zasad kształtowania zabudowy określenia minimalnej liczby miejsc parkingowych z uwagi na okoliczność, że tereny te z przeznaczeniem na usługi turystyczne, są całkowicie zagospodarowane, np. pod hotele, gdzie zabezpieczone są już miejsca parkingowe i nie ma możliwości kształtowania tam nowych miejsc parkingowych. W tym stanie sprawy Sąd uznał zbędność takiej regulacji w tym zakresie, skoro nie będzie możliwe jej wykorzystanie na terenie całkowicie zagospodarowanym i w tym zakresie brak takiego zapisu nie narusza art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Natomiast w odniesieniu do § 177 planu pełnomocnik gminy wyjaśnił, że teren ten jest niezabudowany i dlatego określono dla niego wskaźniki zagospodarowania pomijając jednak wskaźnik minimalnej liczby miejsc parkingowych. Wobec tego uznano, że zapis tego paragrafu nie spełnia wymogu art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. i w tym zakresie stwierdzono nieważność skarżonej uchwały. Odnośnie braku określenia wskaźnika minimalnej liczby miejsc do parkowania dla ternu MNU zabudowy jednorodzinnej z usługami nieuciążliwymi wyjaśniono, że dla wskazanego terenu nie było potrzeby ustalania takiego wskaźnika skoro zapisy tych jednostek redakcyjnych dotyczą terenów już zurbanizowanych, zabudowanych budynkami jednorodzinnymi, w których przeznaczono niewielką powierzchnię na nieuciążliwe usługi. Realizacja takiej funkcji nie pociąga za sobą konieczności określenia takiego parametru, gdyż miejsca parkingowe są zapewnione przez samych właścicieli nieruchomości na swoim terenie, jak również wykorzystywane są nieruchomości gminne z przeznaczeniem na miejsca parkingowe. Zatem w tym zakresie Sąd nie podzielił także zarzutu skargi. Natomiast w zakresie jednostki elementarnej o symbolu US teren sportu, Sąd doszedł do przekonania, że treść §24, §111, §142, §200 i §204 planu, w których to jednostkach redakcyjnych samorządowy uchwałodawca określił wskaźniki kształtowania zabudowy poprzez dopuszczenie np. lokalizacji budynków o funkcji usług turystycznych (§ 24, § 111), czy hangarów (§ 200), a jednocześnie nie wskazał minimalnej liczby miejsc parkowania stanowi naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., gdyż obowiązek taki przy kształtowaniu nowej zabudowy winien być zrealizowany. W odniesieniu do tego zarzutu nie podzielono stanowiska skargi tylko w zakresie § 97, §141, oraz § 159 planu, bowiem dla terenu objętego zapisem §97 przewidziano miejsca postojowe na terenie oznaczonym symbolem B30KSp.- stanowiący istniejący parking, zaś w §141 i 159 zakazano lokalizacji budynków odstępując od podania wskaźników zagospodarowania terenu. Skoro nie przewidziano na tym terenie żadnej zabudowy, to nie sposób uzasadnić niezbędność określenia liczby miejsc parkingowych. Rozwiązania te są w ramach wyżej przytoczonej "obowiązkowości" dopuszczalne, dlatego w tym zakresie nie stwierdzono nieważności skarżonej uchwały. Odnośnie kolejnych zarzutów dotyczących zasad sporządzenia planu miejscowego w zakresie terenów elementarnych oznaczonych jako A1UA i A2UA (§16), A4U (§19), A16UKM (§28), A23UKS (§33), A72U (§57), A73UKM (§58), A104UO (§79), B53E (§118), B54E i B55E (§119), C7E (§127), C33E (§148), C47E (§160), D28KSg (§186), które nie zawierają wszystkich wymaganych parametrów kształtowania zabudowy należy wyjaśnić, że w tym zakresie zarzut skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Jak bowiem wskazano wyżej obowiązek określenia w planie miejscowym zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., ma miejsce wówczas, gdy okoliczności faktyczne dotyczące danego obszaru objętego planem uzasadniają dokonanie takich ustaleń. Trudno uznać, że taki obowiązek istnieje w odniesieniu do terenu urządzeń infrastruktury elektroenergetycznej (B53E §118; B54E §119; C47E §160; C7E §127 i C33E § 148, gdzie dodatkowo zakazuje się gromadzenia terenu), skoro na tym terenie poza lokalizacją takich urządzeń elektroenergetycznych nie ma możliwości lokalizowania jakichkolwiek obiektów budowalnych. Także w odniesieniu do pozostałych wskazanych jednostek elementarnych brak zamieszczenia takich zasad zagospodarowania wynika z faktu, iż na wszystkich tych terenach o różnych przeznaczeniu - A1UA i A2UA §16 teren usług administracji publicznej, A4U §19 i A72U §57 teren usług nieuciążliwych, A16UKM §28 i A73UKM §58 teren zabudowy usług sakralnych, A23UKS §33 teren placu miejskiego, A104UO §79 teren usług i oświaty, zakazuje się lokalizacji nowych budynków. Odnośnie zaś zapisów dla jednostek C42MWU §155 oraz C41KSg §154, które nie zawierają zasad kształtowania zabudowy a jedynie wskazanie, że teren przeznacza się na poprawę zagospodarowania działki położonej poza granicami planu nie sposób w tym zakresie dopatrzeć się wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.i.z.p. Na rozprawie pełnomocnik Gminy wyjaśnił, że granice planu nie zostały prawidłowo naniesione i z tego względu kawałek terenu, którego te zapisy dotyczą, przeznaczono na poprawę zagospodarowania działki leżącej poza granicami planu. W tym miejscu należy podnieść, że o przeznaczeniu terenu na poprawę warunków zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej nie rozstrzyga się w ramach procedury planistycznej - uchwalania planu miejscowego. Nadto takie stwierdzenie nie stanowi formy kształtowania zabudowy, o której mowa w powołanym wyżej przepisie. W zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia władztwa planistycznego gminy i wkroczenia w kompetencje innego organu za słuszny należało uznać zarzut Wojewody w zakresie regulacji § 13 ust. 1 pkt 5 oraz § 208 ust. 2 pkt 5 planu. Stosownie do §13 ust. 1 pkt 5 planu zakazuje się tworzenia nowych zjazdów z drogi klasy głównej ruchu przyspieszonego KDGP, zaś z § 208 ust. 2 pkt 5 wynika, że zakazuje się lokalizacji nowych zjazdów na drogę. Słusznie podnosi skarżący, że kwestia dotycząca zjazdów z drogi publicznej została uregulowana w art. 29 ustawy z dnia z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2017r. poz.2222 z późn.zm). Z przepisu tego wynika, że do wyłącznej kompetencji zarządcy drogi należy wydanie zezwolenia na budowę lub przebudowę zjazdu z drogi publicznej, zatem zapisy w planie miejscowych dopuszczające lokalizacji zjazdów czy też zakazujące tworzenia nowych zjazdów wykraczają poza posiadane władztwo planistyczne. Związanie zarządcy drogi zapisami planu miejscowego stanowi nieuprawnioną ingerencję w samoistną kompetencje tego organu. Bez znaczenia dla takiego stwierdzenia pozostaje okoliczność, iż Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad w takim kształcie uzgodniła projekt planu miejscowego. W odniesieniu do zapisu §13 ust. 5 pkt 3 planu dotyczącego obowiązku podłączenia do sieci kanalizacji sanitarnej wszystkich budynków na działce budowalnej, który w ocenie Wojewody narusza art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz. U. z 2018r. poz. 1454) dalej: u.u.cz.p.g. oraz § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz.U. z 2015r. poz. 1422, z późn.zm) dalej: rozporządzenie, zarzut ten w przedstawionym stanie faktycznym sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Co do zasady bowiem słusznie wskazuje skarżący, że stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 3 u.u.cz.p.g. właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku poprzez: przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Natomiast § 26 ust. 3 rozporządzenia dopuszcza w razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej aby działka mogła być wykorzystana pod zabudowę budynkiem przeznaczonym na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, a także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków (...). Jednakże ze stanu faktycznym tej sprawy wynika, że uregulowanie zawarte w §13 ust. 5 pkt 3 planu konsekwencją, jak podniesiono na rozprawie oraz w odpowiedzi na skargę, okoliczności, że cały obszar objęty granicami uchwalonego planu - obszar śródmieścia - został skanalizowany. Wobec tego brak jest podstaw do kształtowania zapisów przewidujących rozwiązania alternatywne, o których mowa w art.5 ust. 1 pkt 2 u.u.cz.p.g., skoro na terenie objętym planem istnieje możliwość podłączenia wszystkich budynków do sieci kanalizacji sanitarnej. Natomiast w zakresie zarzutu dotyczącego zapisu §13 ust. 6 pkt 3 planu, Sąd podziela stanowisko skarżącego uznając, że wskazany zapis w sposób istotny narusza zasady sporządzania planu miejscowego wynikające z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Z treści tego paragrafu wynika, że "dopuszcza się lokalizację stacji transformatorowych 15/04kV zgodnie z przepisami odrębnymi, a ich lokalizacja w przypadku zmiany zapotrzebowania na energię elektryczną nie wymaga zmiany planu". Skoro w art. 15 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy zastrzeżono, iż w planie obowiązkowo określa się przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, to nie do przyjęcia pozostaje taki zapis planu, który poza tak określonym przeznaczeniem terenów oraz liniami rozgraniczającymi tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania dopuszcza lokalizowanie, bez zmiany planu, stacji transformatorowych. Plan miejscowy jest dokumentem planistycznymi, w którym każdy może ustalić przeznaczenie konkretnego terenu i sposób jego zagospodarowania, co ma na celu z jednej strony zaspokoić potrzeby społeczności lokalnej umożliwiając rozwój preferowanych kierunków zagospodarowania, ale z drugiej strony stanowi gwarancję dla właścicieli nieruchomości, że ich nieruchomość, jak również nieruchomości sąsiednie będą zagospodarowane w sposób określony w planie, a zatem nikt nie będzie zaskakiwany nieoczekiwanym innym przeznaczeniem terenu. Z tego względu nie można w planie miejscowym dopuszczać rozwiązań otwartych, które mogą potencjalnie rodzić konflikty oraz niepewność wobec zapisów planu dla danego terenu, a zatem możliwości jego zainwestowania, skoro w każdym momencie to przeznaczenie może ulec zmianie w sytuacji zaistnienia zapotrzebowania w energię elektryczną. Dalej za słuszny pozostaje uznać zarzut skargi w zakresie treści § 7 ust. 3 planu dotyczącego zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków w odniesieniu do obiektów wpisanych do rejestru zabytków oraz gminnej ewidencji zabytków, gdzie zawarto określone zakazy oraz dopuszczenia adaptacji. W tym miejscy należy wskazać, że stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tj. Dz.U. z 2017r. poz. 2187) m.in. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się, w szczególności ochronę zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru i ich otoczenia. Słuszny jest zarzut strony skarżącej co do zapisu § 7 ust. 3 planu, dotyczącego kwestii uregulowanych już w powołanej ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w rozdziale 3 dot. zagospodarowania zabytków, prowadzenia badań, prac i robót oraz podejmowanie innych działań przy zabytkach. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 kwietnia 2010r. (sygn. akt II OSK 170/10, dostępny w CBOSA) zgodnie z § 118 w związku z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908) w uchwale rady gminy nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Naruszenie tego zakazu i wprowadzenie do uchwały przepisów ustawowych powoduje nieważność tych przepisów. Ponadto sprzeczne z prawem jest dokonywanie zmian w przepisach ustawowych i regulowanie niektórych kwestii w sposób odmienny niż w ustawie. Oznacza to, że powszechnie obowiązujący porządek prawny narusza w stopniu istotnym nie tylko regulowanie przez radę gminy raz jeszcze tego, co zostało już uregulowane w źródle prawa powszechnie obowiązującego, lecz również modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu, co możliwe jest tylko w graniach wyraźnie przewidzianego upoważnienia ustawowego. Także należało stwierdzić nieważność § 12 pkt 2 planu, w którym w ocenie Wojewody naruszono ustawę z dnia 31 stycznia 1959r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz.U. z 2017r. poz. 912) w kontekście lokalizowania obiektu w sąsiedztwie cmentarza, co przekracza kompetencje organu planistycznego i wkracza w kompetencje organu inspekcji sanitarnej. W pierwszej kolejności należy podnieść, że redakcja zakwestionowanego zapisu jest nieprawidłowa i nieczytelna, bowiem brzmi " Szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu w tym zakaz zabudowy: 2) adaptuje się istniejące obiekty usługowe o charakterze spożywczym i gastronomicznym". Zestawienie treści przepisu § 12 do znaku dwukropka pozostaje w oczywistej sprzeczności z drugą częścią regulacji, przy czym wbrew stanowisku skarżącego pkt 2) tego przepisu nie odnosi się do pkt 1), w którym mowa o strefie 50 m od istniejących cmentarza i do której to regulacji ma zastosowanie ustawa o cmentarzach i chowaniu zmarłych. Punkt 2 tego przepisu stanowi samoistną regulację, która jednak pozostaje nieczytelna i niepełna skoro w pierwszej części przepisu mówi się o zakazie zabudowy, zaś w drugiej części o adaptacji istniejących obiekty. Z uwagi na wewnętrzną sprzeczność oraz skonstruowanie normy, która nie zawiera jednoznacznej informacji, taki zapis planu należało także wyeliminować. Odnośnie zaś podniesionego w skardze zagadnienia problemowego dotyczącego wprowadzenia do zapisów planu zagospodarowania przestrzennego trenu śródmieścia w M, jako obszaru koncentracji usług ogólnomiejskich, w ramach zasad kształtowania zabudowy w ramach wskaźników zagospodarowania wskaźnik dotyczący liczby kondygnacji nadziemnych, Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę, nie widzi sprzeczności i braku możliwości z uwagi na specyfikę regulacji oraz terenu nią objętego dopuszczenia parametru zabudowy w postaci ilości kondygnacji. Jak wskazano w odpowiedzi na skargę decydującym wskaźnikiem zabudowy jest bowiem maksymalna wysokość zabudowy, który to warunek wynika z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.a.p., natomiast liczba kondygnacji stanowi doprecyzowanie wymagane w określonych sytuacjach dla zapewnienia ładu przestrzennego w zabudowie historycznej śródmieścia M. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 147 § 1 ustawy ppsa. stwierdził nieważność zakwestionowanych zapisów uchwały w części określonej w pkt 1 wyroku, natomiast w pkt 2 sentencji oddalił skargi w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 ustawy ppsa.