II SA/Ol 322/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego "[...]" z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego - odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. oddala skargę. Decyzją z dnia 29 czerwca 2006 r., wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta O. przez Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni, zezwolono A spółka z o.o. w W., zwanej dalej Spółką, na umieszczenie tablic reklamowych w okresie od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 31 sierpnia 2006 r., w pasach drogowych ulic: "[...]" oraz ustalono należną z tego tytułu opłatę w kwocie 26.511,84 zł. Następnie, decyzją z dnia 12 grudnia 2007 r., ten sam organ administracji nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 42.518,40 zł za zajęcie w okresie od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 września 2006 r. pasów drogowych ulic: "[...]" o powierzchni większej, niż określona w zezwoleniu. Wnioskiem z dnia 18 stycznia 2008 r. Spółka zwróciła się o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia 29 czerwca 2006 r. Zarzuciła, że organ pierwszej instancji wadliwie ustalił w tej decyzji status prawny terenu i powierzchnię zajętego pasa drogowego. Z ustaleń zawartych w decyzji organu pierwszej instancji z dnia 12 grudnia 2007 r., doręczonej w dniu 18 grudnia 2007 r. wynikają bowiem nowe fakty i dowody dotyczące powierzchni zajętego pasa drogowego ulic, wypisów z Rejestru Gruntów wydanych przez Urząd Miasta O. oraz zwymiarowanych schematów reklam. Spółka wywiodła, że ustalona decyzją z dnia 29 czerwca 2006 r. opłata za umieszczenie tablic reklamowych w pasie drogowym została zawyżona, gdyż w niektórych przypadkach zajęty teren nie był pasem drogowym. Decyzją z dnia 12 marca 2008 r., wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta O. przez Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni w O. odmówiono wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia 29 czerwca 2006 r. W uzasadnieniu stwierdzono, że Spółka nie zachowała terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, określonego w art. 148 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), dalej zwanej K.p.a. Decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia reklam stała się ostateczna w dniu 12 września 2006 r., natomiast wniosek o wznowienie postępowania w tej sprawie Spółka złożyła w dniu 18 stycznia 2008 r. O istnieniu nowych okoliczności faktycznych i dowodów w zakresie statusu prawnego terenu, działająca przez swojego pełnomocnika Spółka, dowiedziała się już w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. W dniu 26 października 2006 r. z udziałem pełnomocnika strony przeprowadzono bowiem oględziny niektórych miejsc umieszczenia reklam w pasie drogowym. Pełnomocnik strony już na tym etapie postępowania wiedział więc, że część reklam nie znajduje się w pasie drogowym. Ponadto, w dniu 6 listopada 2006 r. pełnomocnik zapoznał się m.in. z wynikami pomiarów geodezyjnych reklam zajmujących częściowo pas drogowy ulic "[...]" i w tym samym dniu wystąpił do organu o zmianę decyzji z dnia 29 września 2006 r. w zakresie powierzchni reklam. Zaznaczono również, że we wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na umieszczenie reklam, który wpłynął do organu dnia 29 września 2006 r., Spółka nie uwzględniła reklam, które znajdowały się poza pasem drogowym. Decyzją z dnia 11 czerwca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., po rozpatrzeniu odwołania Spółki od powyższej decyzji Prezydenta Miasta O., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii uchybienia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Organ odwoławczy podniósł, że pełnomocnik Spółki czynnie uczestniczył w postępowaniu zakończonym decyzją organu pierwszej instancji o nałożeniu kary pieniężnej z dnia 12 grudnia 2007 r. oraz złożył w dniu 6 listopada 2006 r. wniosek o zmianę decyzji z dnia 29 września 2006 r., w którym powołano okoliczności stanowiące także przesłanki wznowienia postępowania w sprawie zezwolenia na umieszczenie tablic reklamowych. Za bez znaczenia w sprawie uznano okoliczność, że Spółka nie zajęła pasa drogowego ulicy "[...]". Kolegium usunęło ponadto wadliwość decyzji organu pierwszej instancji dotyczącą podstawy prawnej decyzji. Postanowieniem z dnia 2 września 2008 r., "[...]", Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 11 czerwca 2008 r. w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, odrzucił skargę. Następnie, wnioskiem z dnia 6 października 2008 r. Spółka zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. o stwierdzenie nieważności decyzji tego organu z dnia 11 czerwca 2008 r. Jako podstawę prawną wskazano art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., ze względu na rażące naruszenie art. 107 § 1 K.p.a., polegające na braku podpisu przewodniczącego Kolegium, nie wskazaniu imion i nazwisk przy nieczytelnych podpisach członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz na rażące naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 w zw. z art. 147 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W oparciu o orzecznictwo sądów administracyjnych Spółka wywiodła, że nie podpisanie orzeczenia przez wszystkie osoby biorące udział w jego wydaniu rażąco narusza art. 107 § 1 K.p.a., natomiast art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. nie zawęża rażącego naruszenia prawa do uregulowań materialno-prawnych i nie wyklucza przypisania decyzji wady nieważności w przypadku ujawnienia rażącego naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Zarzuciła też, że Kolegium nieprawidłowo oceniło, że zaistniała negatywna przesłanka wznowienia postępowania i w konsekwencji nie wzięło pod uwagę całości argumentacji odwołania Spółki. Strona polemizowała z ustaleniami organów obu instancji dotyczących daty, w której jej pełnomocnik powziął wiadomość o istnieniu nowych okoliczności i dowodów w sprawie. Wywiodła, że zachowano określony w art. 148 § 1 K.p.a., termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem Spółki Kolegium nie odniosło się również do jej zarzutu w zakresie uzyskania wiedzy o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, dotyczącej stanu prawnego reklam umieszczonych przy ulicy "[...]". Zaniechanie przeprowadzenia przez Kolegium postępowania dowodowego w celu wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy uzasadnia zarzut rażącego naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Ponadto, zdaniem Spółki, organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji nie wskazał dowodów, które uzasadniałyby należycie stanowisko tego organu i oparł się głównie na bezpodstawnych domniemaniach, czym także rażąco naruszył art. 107 § 3 K.p.a. Decyzją z dnia 12 marca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. odmówiło stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia 11 czerwca 2008 r. Kolegium podało w uzasadnieniu, że oceniając decyzję z dnia 11 czerwca 2008 r. nie dopatrzyło się zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji. Za chybiony uznało zarzut rażącego naruszenia art. 107 § 1 K.p.a., gdyż kwestionowana decyzja zawiera podpisy całego składu orzekającego. Na czwartej stronie tej decyzji widnieją własnoręczne, nieczytelne podpisy przewodniczącego i dwóch członków Kolegium, które identyfikują osoby wydające decyzję w sposób wystarczający. Zaznaczono przy tym, że żaden przepis nie wymaga, aby osoby składające podpis posługiwały się czytelnymi podpisami. Imiona, nazwiska i stanowiska osób biorących udział w wydaniu decyzji zostały wskazane na pierwszej stronie decyzji. Za bezzasadny uznano również zarzut rażącego naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 K.p.a. w związku z art. 147 K.p.a. i w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Kolegium stwierdziło, że wniosek o wznowienie postępowania strona złożyła z przekroczeniem terminu przewidzianego w art. 148 § 1 K.p.a., wobec czego prawidłowo organ pierwszej instancji odmówił wznowienia postępowania, a organ odwoławczy - utrzymał w mocy decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Przekroczenie terminu przewidzianego w art. 148 § 1 K.p.a. wynikało z faktu, że o okolicznościach, na które powołano się we wniosku o wznowienie postępowania, Spółka dowiedziała się najpóźniej w dniu, w którym jej pełnomocnik zapoznał się z całością dokumentacji dotyczącej zajęcia pasa drogowego, czyli 6 listopada 2006 r. Zaznaczono ponadto, że przyjmując nawet, że o tych okolicznościach Spółka dowiedziała się w dniu doręczenia decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, tj. 18 grudnia 2008 r., to wniosek o wznowienie postępowania złożony został z przekroczeniem terminu, gdyż wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu 22 stycznia 2008 r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka ponownie podniosła zarzut braku podpisu przewodniczącego Kolegium pod decyzją tego organu z dnia 11 czerwca 2008 r. Podniosła ponadto, że wniosek o wznowienie postępowania nadano w placówce pocztowej w dniu 18 stycznia 2008 r., naruszono zatem art. 57 § 5 K.p.a., co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie poprzez błędne ustalenie, że Spółka przekroczyła termin określony w art. 148 § 1 K.p.a. Podniesiono też, że w kwestionowanej decyzji nie rozpoznano zarzutu dotyczącego wadliwych ustaleń faktycznych, dokonanych z rażącym naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., lecz poprzestano na powtórzeniu ustaleń z decyzji Kolegium z dnia 11 czerwca 2008 r., dotyczących dat zapoznawania się strony z aktami sprawy i pominięto okoliczności, wskazane we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 11 czerwca 2008 r. Spółka podniosła, że w decyzji z dnia 11 czerwca 2008 r. nie rozpoznano podstawy do wznowienia postępowania również w zakresie stanu prawnego reklam, umieszczonych przy ulicach "[...]". Decyzją z dnia 21 maja 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia 12 marca 2009 r., a Spółka na tą decyzję wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W złożonej skardze Spółka zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Po rozpatrzeniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 13 października 2009r. uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium. W ocenie Sądu błędne jest stanowisko Spółki, iż przedmiotowa decyzja nie została podpisana przez członka i zarazem przewodniczącego składu orzekającego Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. W wyroku podniesiono, że w zaskarżonej decyzji z dnia 21 maja 2009 r. Kolegium naruszyło art. 57 § 5 K.p.a. poprzez przyjęcie, że nie ma on zastosowania przy ustalaniu daty wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji tego stanowiska organ nie odniósł się do postawionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 147 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., gdyż Kolegium nie zbadało prawidłowo, czy Spółka z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 148 § 1 K.p.a. wniosła swoje żądanie. Ponadto, nie wykazało przyczyn, dla których uznało, że zapoznanie się pełnomocnika Spółki tylko z częścią materiałów dowodowych zgromadzonych w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni w O., stanowiło wystarczającą podstawę do żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia 29 czerwca 2006 r., którą zezwolono Spółce na umieszczenie tablic reklamowych w pasach drogowych czternastu ulic. W szczególności Kolegium zaniechało odniesienia się do wywodów skarżącej dotyczących powzięcia wiedzy o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania co do stanu prawnego ulic "[...]". Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia 10 lutego 2010r. utrzymało w mocy w całości własną decyzję z dnia 12 marca 2009r. Organ wskazał, że bezspornym jest, że decyzja Kolegium z dnia 11 czerwca 2008r. została podjęta przez osoby będące członkami Kolegium i zawiera ona wszystkie niezbędne podpisy osób orzekających w sprawie. Podniesiono również, że z akt postępowania wynika, że w dniu 6 listopada 2006r. nastąpiło zapoznanie pełnomocnika Spółki – W. F., z całością akt sprawy. Wskazano, że z protokołu z tej czynności wynika, iż w tym dniu zapoznano pełnomocnika strony z materiałami geodezyjnymi zawierającymi wyniki pomiarów geodezyjnych reklam zajmujących częściowo pas drogowy ulic "[...]". Tak więc zdaniem Kolegium Spółka powzięła z dniem 6 listopada 2006r. informację co do okoliczności powoływanych we wniosku o wznowienie. W tym dniu dowiedziała się również o fakcie, iż reklamy przy ulicy "[...]" znajdują się częściowo poza pasem drogowym, jak również o fakcie, iż dwie reklamy tj. przy ulicy "[...]" zostały usytuowane poza pasem drogowym. W decyzji podkreślono, że pełnomocnika zapoznano z całością akt sprawy, a jedynie na jego wniosek wydano mu kopię pomiarów geodezyjnych, protokołu przesłuchania oraz protokołu zapoznania się ze zgromadzonym materiałem. Organ podkreślił, że o wszystkich istotnych okolicznościach sprawy Spółka dowiedziała się w dniu zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, tj. w dniu 6 listopada 2006r. Zdaniem Kolegium potwierdziła to sama Spółka, składając w tym dniu wniosek o zmianę decyzji z dnia 29 września 2006r., który uzasadniono otrzymanymi informacjami popartymi pomiarami geodezyjnymi, co potwierdza posiadanie wiedzy na temat faktycznego zajęcia pasa drogowego w dniu 6 listopada 2006r. Tym samym złożenie wniosku o wznowienie postępowania w dniu 18 stycznia 2008r. należało uznać za spóźnione. Skargę na tą decyzje wywiodła spółka A. Sp. z o.o., działając przez swojego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci pogwałcenia art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pominięcie wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku tut. Sądu z dnia 13 października 2009r. "[...]", art. 156 § 1 kpa, polegającego m.in. na braku kontroli w trybie nieważnościowym decyzji Kolegium z dnia 11 czerwca 2008r., art. 107 § 3 kpa oraz art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów skarżącego, art. 148 § 1 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez ich niewłaściwą wykładnię oraz art. 9 k.p.a. poprzez jego pominięcie. Strona skarżąca podniosła w uzasadnieniu skargi, że zaskarżona decyzja nie zawiera rozpoznania zarzutu rażącego naruszenia wspomnianych przepisów kpa. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja zawiera rozpoznanie wniosku o wznowienie postępowania, a nie kontrolę decyzji Kolegium w trybie nieważnościowym. W skardze podniesiono również, że okoliczności wskazane w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ustalone zostały dopiero w decyzji z dnia 12 grudnia 2007r., doręczonej stronie w dniu 18 grudnia 2007r., a zatem skarżąca spółka nie mogła dowiedzieć się o nich wcześniej niż w dniu 18 grudnia 2007r. Według strony skarżącej zaskarżona decyzja nie zawiera żadnych ustaleń w zakresie określenia wiedzy skarżącego o zawartości materiału dowodowego, zgromadzonego w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia 29 czerwca 2006r., wydaną w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na rzecz skarżącej Spółki. Tym samym nie zawiera ustaleń w zakresie terminu uzyskania wiedzy przez stronę skarżącą o wszystkich podstawach wznowienia postępowania. W skardze podniesiono również, że organ w postępowaniu zakończonym nałożeniem kary pieniężnej na Spółkę decyzją z dnia 12 grudnia 2007r., zapoznając nieprofesjonalnego pełnomocnika strony z materiałem zgromadzonym w tym postępowaniu, nie pouczył go o miesięcznym terminie odnośnie wniosku o wznowienie postępowania. Skarżący podkreślił, że decyzja Kolegium stwierdzająca brak podstaw do wznowienia postępowania, pomija podstawowe zasady obowiązujące w postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467). Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi nie narusza przepisów prawa w sposób, który mógłby implikować jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 10 lutego 2010r. utrzymująca w mocy w całości własną decyzję z dnia 12 marca 2009r. o odmowie stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia 11 czerwca 2008 r. utrzymującej w mocy decyzję o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 29 czerwca 2006 r., wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta O. przez Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni, zezwalającą A spółka z o.o. w W. na umieszczenie tablic reklamowych w okresie od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 31 sierpnia 2006 r., w pasach drogowych określonych ulic w O. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że wspomniana wyżej decyzja Kolegium z dnia 10 lutego 2010r. jest kolejną decyzją w sprawie, gdyż poprzednie rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w tym samym przedmiocie, zostało uchylone wyrokiem tut. Sądu z dnia 13 października 2009r. "[...]". W orzeczeniu tym Sąd zobowiązał organ do wyjaśnienia czy Spółka z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. wniosła swoje żądanie o wznowienie postępowania. Wskazał też, że nie wykazano przyczyn, dla których uznano, że zapoznanie się pełnomocnika Spółki tylko z częścią materiałów dowodowych zgromadzonych w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni w O., stanowiło wystarczającą podstawę do żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia 29 czerwca 2006 r., którą zezwolono Spółce na umieszczenie tablic reklamowych w pasach drogowych czternastu ulic. W wyroku wyraźnie podkreślono, że nie budzi wątpliwości, iż przesłankę zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego należy badać z uwzględnieniem zasad określonych w art. 57 § 5 k.p.a. W ocenie Sądu Kolegium zaniechało odniesienia się do wywodów dotyczących powzięcia wiedzy o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania co do stanu prawnego ulic "[...]". W orzeczeniu podniesiono, że rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów postępowania administracyjnego. Trzeba w tym miejscu podnieść, że nietrafny jest zarzut strony skarżącej jakoby zaskarżona decyzja rażąco naruszała art. 153 ustawy p.p.s.a poprzez pominięcie wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych we wspomnianym wyroku z dnia 13 października 2009r. Przede wszystkim Kolegium poprawnie przyjęło, uwzględniając wytyczne Sądu co do zastosowania art. 57 § 5 k.p.a., że datą złożenia wniosku o wznowienie postępowania był dzień 18 stycznia 2008r., a nie jak pierwotnie przyjęto 22 stycznia 2008r. Najistotniejsze jest jednak to, że zgodnie z zaleceniami Sądu organ prawidłowo ustalił, kiedy strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), a na gruncie przedmiotowej sprawy takimi okolicznościami są fakty i dowody dotyczące powierzchni zajętego pasa drogowego przez nośniki reklamowe. Ustalenie daty powzięcia wiadomości o takich nowych okolicznościach sprawy w myśl art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest kluczowe z uwagi na to, że warunkiem skutecznego zainicjowania postępowania jest zachowanie miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie. W ocenie Sądu organ jednoznacznie wykazał, że w dniu 6 listopada 2006r. nastąpiło zapoznanie pełnomocnika Spółki – W. F., z całością akt sprawy. Wskazano, że z protokołu z tej czynności wynika, iż w tym dniu zapoznano pełnomocnika strony z materiałami geodezyjnymi zawierającymi wyniki pomiarów geodezyjnych reklam zajmujących częściowo pas drogowy ulic "[...]". Organ podkreślił, że o wszystkich istotnych okolicznościach sprawy Spółka dowiedziała się w dniu zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, tj. w dniu 6 listopada 2006r. W tym dniu dowiedziała się również o fakcie, iż reklamy przy ulicy "[...]" znajdują się częściowo poza pasem drogowym, jak również o fakcie, iż dwie reklamy tj. przy ulicy "[...]" oraz "[...]" zostały usytuowane poza pasem drogowym. Nie budzi wątpliwości, że organ prawidłowo ustalił datę, w której strona z całą pewnością dowiedziała się o okolicznościach będących podstawą jej wniosku o wznowienie. Przyjęte w tym zakresie przez organ ustalenia znajdują oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Z protokołu z dnia 6 listopada 2006r. (akta adm. k. – 43) z zapoznania ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym W. F. czyli pełnomocnika skarżącej spółki, wynika, że zapoznał się on z obszernym materiałem dowodowym, w skład którego wchodziły m.in. protokoły oględzin z dnia 2 października 2006r. i 26 października 2006r., w których ustalono, że reklamy usytuowane przy ulicach "[...]" oraz "[...]" tylko częściowo zajmują pas drogowy. Ponadto w protokole z 2 października 2006 r. podano, że reklamy przy ul. "[...]" i "[...]" usytuowane są poza pasem drogowym. Potwierdza to również zestawienie lokalizacji reklam (akta adm., k. – 36), z których wynika, że w przypadku reklamy przy ul. "[...]" w pasie drogowym znajdowało się 14, 54 m. kw. powierzchni reklamy, natomiast poza nim 15,93 m.kw. Odnośnie zaś reklamy przy ulicy "[...]" w pasie znajdowało się 10,26 m. kw. reklamy, a poza nim 22,69 m. kw. Z zestawienia lokalizacji reklam wynika również, że dwie reklamy – przy ulicy "[...]" i "[...]" – znajdowały się poza pasem drogowym. Bezsprzecznie dokument ten wchodził w skład materiału dowodowego, z którym pełnomocnik spółki zapoznał się 6 listopada 2006r. Ponadto o tym, że pełnomocnik spółki wiedział o powyższych okolicznościach już 6 listopada 2006r. świadczy jego pismo opatrzone tą datą i skierowane do Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni w O., w którym to piśmie wskazuje on jednoznacznie na fakt zajmowania przez nośniki reklamowe tylko części pasa drogowego ulic "[...]" oraz "[...]". Kolegium w zaskarżonej decyzji słusznie powołało się na to pismo. Nie ulega zatem wątpliwości, że pełnomocnika zapoznano z całością akt sprawy, a nawet na jego wniosek wydano mu kopię pomiarów geodezyjnych, protokołu przesłuchania oraz protokołu zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, na co również zasadnie wskazał organ w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Biorąc więc pod uwagę powyższe okoliczności należy stwierdzić, że organ prawidłowo ustalił, że wniosek o wznowienie postępowania z dnia 18 stycznia 2008r. został złożony już po miesięcznym terminie do jego złożenia, wynikającym z art. 148 § 1 k.p.a. Bezzasadny jest zatem zarzut strony skarżącej dotyczący rażącego naruszenia przez organ tego przepisu, a także przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Odnosząc się natomiast do zarzutów strony skarżącej jakoby organ naruszył art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 77 k.p.a., należy wyjaśnić, że rolą organu w przedmiotowym postępowaniu było wyjaśnienie czy doszło do rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji odmawiającej wznowienia postępowania. W ocenie Sądu, Kolegium jednoznacznie wykazało, że decyzja Kolegium z dnia 11 czerwca 2008r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia 12 marca 2008r. o odmowie wznowienia postępowania nie była dotknięta taką kwalifikowaną wadą nieważności. W związku z tym niecelowe było badanie przez organ jakiegokolwiek (nie rażącego) naruszenia prawa w postaci wskazanego w skardze uchybienia przepisom postępowania administracyjnego. Przy czym wskazać należy, że w sprawie do wyeliminowania decyzji kolegium z dnia 11 czerwca 2008 r. w trybie stwierdzenia nieważności mogłoby dojść jedynie w przypadku stwierdzenia rażącego naruszenia wskazanych przez stronę skarżącą przepisów k.p.a., a nie naruszenia tych przepisów w ogóle. Zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa, albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2005 r. FSK 2294/04 nr LEX 173113). Cechą rażącego prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia11 sierpnia 2000 r. III SA 1935/99 nr LEX 47008). Analizując zaskarżona Kolegium pod katem tez zawartych w orzecznictwie sądowoadministracyjnym należy dojść do wniosku, że organ słusznie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji. W ocenie Sądu bowiem brak jest podstaw do twierdzenia, że decyzja Kolegium z 11 czerwca 2008 r. narusza przepisy k.p.a. w opisany sposób, w szczególności zaś art. 148 § 1 k.p.a., czy też dodatkowo art. 149 § 3 k.p.a., skoro jak wskazano, pełnomocnik Spółki został zapoznany z aktami administracyjnymi z których dobitnie wynikało, że dwie reklamy znajdowały się w tylko częściowo w pasie drogowym, dwie kolejne zaś były usytuowane poza tym pasem. Te okoliczności podniesiono we wniosku o wznowienie postępowania dopiero po ponad roku od powzięcia o nich wiadomości. W związku z powyższym nie można przyjąć, że decyzja odmawiająca wznowienia postępowania w oparciu o tak ustalony stan faktyczny rażąco narusza prawo. Na marginesie należy zaznaczyć, że to czy pierwotna decyzja z dnia 29 czerwca 2006 r. o zezwoleniu na rzecz skarżącej spółki na zajęcie pasa drogowego, rażąco narusza prawo nie było badane ponieważ nie jest ona przedmiotem niniejszego postępowania. Strona skarżąca zatem, może rozważyć złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji w całości albo w części w odrębnym postępowaniu. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako bezzasadną, należało oddalić.