II SA/Ol 341/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier poza kasynem gry postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. M. C., reprezentowany przez adwokata K. B. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia "[...]", nr "[...]", utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia "[...]" w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie o nazwie "[...]", oznaczonym numerem "[...]", poza kasynem gry, tj. w lokalu "[...]", P. K., położonym przy ul. W. P. 9A w G., zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że nie budzi wątpliwości okoliczność, iż decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej jest decyzją podlegającą wykonaniu. W sprawie tej nie zachodzą przesłanki negatywne do rozpoznania wniosku, gdyż skarżona decyzja jest decyzją ostateczną i w związku z tym wykonalną. Wobec fakultatywnego charakteru instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji strona uzasadniła swój wniosek okolicznościami wskazanymi w treści skargi, w szczególności wskazując na niemożność stosowania przepisów technicznych zawartych w ustawie o grach hazardowych, brak jednolitego i należycie ustalonego stanowiska co do charakteru gier na urządzeniu, różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotne wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i brak jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie w miejsce specjalisty z jednostki badającej. Ponadto wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby w mieniu skarżącego niepowetowaną stratę, bowiem w dniu "[...]" Dyrektor Izby Celnej w W. wydał wobec skarżącego trzy ostateczne decyzje o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł każda (sygn. akt: "[...]", "[...]", "[...]"). Jednocześnie w dniu "[...]" Dyrektor Izby Celnej w W. wydał decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł, a w dniu "[...]" o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. W niniejszej sprawie organ I instancji nałożył kary w wysokości 12.000 zł. Łączna kwota nałożonych kar administracyjnych to 84.000 zł. Podano, iż istnieją przy tym powody, by twierdzić, że uiszczenie tych kwot naraziłoby skarżącego na znaczną szkodę, sięgającą niemal całości jego dochodów w 2014 r., a także niemożliwe do odwrócenia skutki, bowiem wymagałoby sprzedaży majątku osobistego skarżącego i pozbawieniem jego oraz jego najbliższej rodziny (żony i dziecka) środków pozwalających na ich bieżące utrzymanie. Z przekazanych akt tej sprawy wynika, że Dyrektor Izby Celnej w O. postanowieniem z dnia "[...]" odmówił wstrzymania wykonania własnej decyzji z dnia "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA") Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w przypadku gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swoich właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak w postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, CBOSA). Podkreślenia zatem wymaga, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wskazanie we wniosku na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonując oceny wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier poza kasynem Sąd uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Sąd wziął pod uwagę, że nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne. Skutków zapłaty należności pieniężnej nie można jednak rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku, może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżoną do Sądu decyzją nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. Przy czym jak wynika z oświadczenia skarżącego łączna kwota nałożonych na niego kar administracyjnych, z tego samego tytułu, to 84.000 zł, co stanowi niemal całość dochodów skarżącego za 2014 rok. Biorąc zatem pod uwagę sytuację rodzinną i majątkową skarżącego, a także wysokość nałożonych kar pieniężnych należy przyjąć, że egzekucja nałożonej kary może narazić skarżącego i jego rodzinę na niebezpieczeństwo spowodowania poważnej szkody przez brak możliwości zaspokojenia bieżących potrzeb rodziny, na której utrzymaniu pozostaje małoletnie dziecko. Kwota dochodzonych kar jest bowiem kwotą znaczną i w opisanej sytuacji finansowej skarżącego wyegzekwowanie dochodzonej kwoty uprawdopodobnia wystąpienie w sprawie przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym, należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej do czasu zbadania zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem jej zgodności z prawem. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.