II SA/Ol 344/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi G. L. i J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie podziału nieruchomości postanawia pozostawić bez rozpoznania wniosek skarżących z dnia 30 czerwca 2011 r. o przyznanie prawa pomocy. WSA/post.1 - sentencja postanowienia We wniosku z dnia 2 września 2010 r. (k. 88-89 akt) małżonkowie G. L. i J. G. zwrócili się o zwolnienie od kosztów i ustanowienie radcy prawnego w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 344/10. Pismem z dnia 12 kwietnia 2011 r. (k. 195-197) skarżący cofnęli wniosek o przyznanie prawa pomocy, stwierdzając przy tym, że postanowieniem z dnia 24 stycznia 2011 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, sygn. akt II SO/Bk 26/10, przyznano im prawo pomocy. W wykonaniu zarządzenia Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 kwietnia 2011 r. (k. 200) poinformowano wnioskodawców, że przyznane im przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku prawo pomocy dotyczyło sprawy o sygn. akt II SO/Bk 26/10 - wyłączenia od orzekania sędziów Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie, zaś zakres przyznanego prawa pomocy nie rozciąga się na sprawę o sygn. akt II SA/Ol 344/10. Dlatego też wezwano strony do potwierdzenia w terminie 7 dni, czy rzeczywiście cofają wniosek o przyznanie prawa pomocy. W odpowiedzi, pismem z dnia 20 kwietnia 2011 r. (k. 205-206), G. L. i J. G. wskazali, że z całą mocą podtrzymują swoje pismo z dnia 12 kwietnia 2011 r. (o cofnięciu wniosku o przyznanie prawa pomocy) i wnioski w nim zawarte. Z tego powodu, postanowieniem z dnia 9 maja 2011 r. (k. 208-210), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił ich wniosek o przyznanie prawa pomocy. W zażaleniu na to postanowienie (k. 222-228) skarżący podnieśli m.in., iż nie znajduje żadnego uzasadnienia informacja Sądu, że prawo pomocy przyznanie w sprawie o sygn. akt II SO/Bk 26/10 "nie rozciąga się" na sprawę o sygn. akt II SA/Ol 344/10. Zdaniem skarżących "kwestię numeracji i sygnatur akt regulują zasady biurowości, które nie mają wpływu na przedmiot zaskarżenia sprawy". Wskazali, że z takich powodów podtrzymali pismo z dnia 12 kwietnia 2011 r. i wnioski w nim zawarte. Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2011 r. (k. 281- 284) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie z wniosku skarżących o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie z ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie podziału nieruchomości. Uznał, iż w zażaleniu zasadnie podniesiono, że sprawa owego wniosku, wskutek jego cofnięcia, stała się bezprzedmiotowa, a więc winna zostać umorzona, a nie oddalona. Podkreślił jednak, iż sąd pierwszej instancji prawidłowo zwrócił skarżącym uwagę, iż postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 stycznia 2011 r., sygn. akt II SO/Bk 26/10, przyznające prawo pomocy w zakresie całkowitym, dotyczy tylko i wyłącznie sprawy wpadkowej prowadzonej przed tym sądem, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 listopada 2010 r. wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku tylko do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Kiedy więc w piśmie z dnia 30 czerwca 2011 r. (k. 301) skarżący "podtrzym(-ali) (...) wniosek z 27.12.10r. o przyznanie (...) prawa pomocy (...), który złożyli(-) na urzędowym formularzu w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Białymstoku w trakcie (...) postępowania wpadkowego /o wyłączenie Sędziów WSA w Olsztynie/", referendarz sądowy zarządził doręczenie im urzędowych formularzy wniosków o przyznanie prawa pomocy z wezwaniami do ich wypełnienia i złożenia w terminie 7 dni. W wezwaniach zawarte zostało pouczenie, iż niezłożenie żądanego formularza w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi wpłynęło pismo z dnia 12 lipca 2011 r. (k. 312), w którym skarżący stwierdzili, iż "podtrzymuj(-ą) (...) pismo z 30.06.11r., i wyjaśnia(-ją), że (...) wniosek o przyznanie (...) prawa pomocy (...) został już złożony na urzędowym formularzu / w WSA w Białymstoku/, i w dniu 27.12.10r. Zatem nie jest prawdą aby(-) go złożyli 30.06.11r. (...) i nie ma(-ją) też obowiązku ponownego jego składania na urzędowym formularzu." Wskazując na fakt, iż żaden ze skarżących nie zastosował się do wezwania, referendarz sądowy wydał w dniu 13 października 2011 r. zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżących z dnia 30 czerwca 2011 r. o przyznanie prawa pomocy (k. 320-321). Z zachowaniem przewidzianego ku temu terminu, skarżący wnieśli sprzeciw od tego zarządzenia (k. 329-330). Stwierdzili, iż ich wniosek o przyznanie prawa pomocy nie pochodzi z 30 czerwca 2011 r., gdyż w tej dacie podtrzymali jedynie wniosek z 27 grudnia 2010 r., który złożyli już na urzędowym formularzu w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Białymstoku. Wnosili w nim "nie tylko o zwolnienie z kosztów zażalenia w postępowaniu wpadkowym o wyłączenie sędziów WSA w Olsztynie, ale w całości, jak i wnosili(-) też o przyznanie (...) radcy prawnego do sporządzenia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku (...) i taki radca został faktycznie wyznaczony na podstawie postanowienia WSA w Białymstoku z 24.01.11 r. (...), czego dowodzi także pismo tego radcy /k.256-257, 274-257/." Jeżeli zatem przyjąć, że postanowienie WSA w Białymstoku zostało wydane jedynie w postępowaniu wpadkowym, to i tak "do rozpoznania ciągle pozostaje wniosek w części pozostałej". Błędne jest zatem przyjęcie, że nie złożyli wniosku na urzędowym formularzu. Przeczy temu art. 59 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiący iż czynności dokonane w sądzie niewłaściwym pozostają w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W wyniku wniesienia sprzeciwu zarządzenie, przeciwko któremu został on wniesiony, straciło moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlegała rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym, w drodze postanowienia [art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami)]. W rozpatrywanym przypadku rozstrzygające znaczenie ma fakt prawomocnego umorzenia postępowania z wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie z ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie podziału nieruchomości. Oczywistym jest więc, że powtórne wszczęcie postępowania w tym zakresie nie było możliwe bez złożenia kolejnego wniosku, który dla swej skuteczności wymaga zawsze przepisanej formy (art. 252 § 2 w/w ustawy). Skoro więc skarżący w piśmie z dnia 30 czerwca 2011 r. ponowili postulat zwolnienia ich od kosztów sądowych i ustanowienie na ich rzecz radcy prawnego "/m.in. do sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Olsztynie/ w tej sprawie ,gdzie przedmiotem jest (...) skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego", a mimo wezwań, nie dostarczyli wypełnionego urzędowego formularza, należało, stosownie do art. 257 wskazanej ustawy, postanowić jak w sentencji.