II SA/Ol 345/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zarządu Województwa Warmińsko - Mazurskiego na uchwałę Rady Nadzorczej Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Olsztynie z dnia 22 lutego 2010r. Nr 21/2010 w przedmiocie przydzielenia rocznych nagród dla członków Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Olsztynie postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. WSA/pos.1- sentencja postanowienia W dniu 23 marca 2010. Zarząd Województwa Warmińsko-Mazurskiego złożył, działając poprzez pełnomocnika - radcę prawną A.O. - bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na uchwałę Rady Nadzorczej Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Olsztynie z dnia 22 lutego 2010r. nr 21/2010 w sprawie przydzielenia rocznych nagród dla członków Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Olsztynie. W skardze zarzucono, iż uchwała powyższa wydana została z naruszeniem zapisów ustawy z dnia 3 marca 2000r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz. U. Nr 26, poz. 306, ze zm.) wobec czego wniesiono o stwierdzenie jej nieważności, jak również wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wniosek o wstrzymanie uzasadniono terminem wejścia w życie uchwały i związane z tym konsekwencje finansowe. Skarga powyższa została w dniu 26 marca 2010r. przekazana organowi, którego akt jest przedmiotem zaskarżenia. W dniu 23 kwietnia 2010r. Rada Nadzorcza Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Olsztynie przedstawiła odpowiedź na skargę, w której wniosła o oddalenie skargi oraz o nie wstrzymywanie wykonania uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż kognicja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie do rozpoznania przedmiotowej skargi wynika z treści art. 400r ust. 8 i ust. 10 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r. Nr 25, poz. 150, ze zm) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 20 listopada 2009r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 215, poz. 1664), zgodnie z którym po upływie terminu, o którym mowa w ust. 4, organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Rozpoznanie sprawy nastąpi zatem w oparciu o art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270, ze zm., zwanej dalej: ustawą ppsa.), zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Nadto wskazać pozostaje, iż stosownie do art. 400r ust. 9 ustawy Prawo ochrony środowiska w przypadku, o którym mowa w ust. 8, wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania uchwały należy do sądu administracyjnego. Wobec braku przesłanek regulujących dopuszczalność takiego orzeczenia w przedmiocie wstrzymania wykonania uchwały sądy administracyjne rozstrzygnięcie w tym zakresie opierają na zasadzie art. 61 § 3 zd. 1 i 2 ustawy ppsa., w myśl którego po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Z brzmienia tego przepisu wynika zatem, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony wnoszącej o taką tymczasową ochronę. Uzasadnienie takiego wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do skarżącego. Sąd podejmując rozstrzygnięcie w tym zakresie musi bezwzględnie ocenić, która z przesłanek zachodzi w przedmiotowej sprawie oraz dlaczego dokonał oceny, że zachodzi bądź też nie określona przesłanka do wstrzymania, bądź odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2004r. sygn. akt OZ 383/04, nie publikowane/. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie2, Warszawa 2006, str. 190). Przez trudne do odwrócenia skutki należy rozumieć takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. II SA/Bk 352/06, niepublikowany). W ocenie Sądu skarżący Zarząd nie wykazał, że wykonanie aktu spowoduje trudne do odwrócenia skutki bądź też "wyrządzi znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy ppsa. Sam fakt wejścia w życie uchwały z datą jej podjęcia nie wskazuje na takie skutki, jak również podniesione konsekwencje finansowe (bez ich bliższego określenia) nie uzasadniają okoliczności nieodwracalnych skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. Wobec powyższego Sąd nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających uwzględnienie wniosku skarżącego i dlatego na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 400r ust. 9 ustawy Prawo ochrony środowiska orzekł jak w sentencji postanowienia.