II SA/Ol 346/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2017 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia 24 listopada 2016 r., działając podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774, z późn. zm.), dalej jako "u.g.n.", Starosta "[...]" , ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości gruntowej, stanowiącej własność "[...]", to jest działki "[...]" przez udzielenie "[...]", zwanej dalej "inwestorem", zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na opisanej nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych i nadziemnych urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń wchodzących w zakres inwestycji celu publicznego pn. "Budowa linii "[...]"oraz późniejszą ich eksploatację. Organ podał, że powierzchnia gruntu zajęta przez pas technologiczny dla przedmiotowej działki to "[...]"m. Wskazał, że usytuowanie linii i słupów nastąpi zgodnie z trasą oznaczoną na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1.000, stanowiącej integralną część przedmiotowej decyzji, zaś ograniczenie korzystania z nieruchomości i wykonywanie uprawnień przez inwestora nastąpi zgodnie z treścią ostatecznej decyzji Burmistrza "[...]"z dnia 9 czerwca 2015 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Starosta stwierdził, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości polega w szczególności na uprawnieniu inwestora do wstępu na nieruchomość w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano - montażowych związanych z budową napowietrznej linii "[...]"oraz wykonania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją przedmiotowej linii. Zobowiązał ponadto inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wykonaniu robót budowlanych związanych z budową odcinka napowietrznej linii "[...]", zastrzegając, że jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego stanie się niemożliwe albo spowoduje nadmierne trudności lub koszty, właścicielowi nieruchomości przysługuje od jednostki, która uzyskała zezwolenie, odszkodowanie odpowiadające wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Organ poinformował też, że ostateczna decyzja stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, w myśl art. 6 pkt 2 u.g.n. i jest zgodna z zapisami decyzji Burmistrza "[...]"o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 9 czerwca 2015 r. oraz z decyzją tego organu administracji z dnia 24 czerwca 2014 r., "[...]". Dodał, że częściowo jest ujęta w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Nr V/24/2015 Rady Miejskiej w "[...]"z dnia 27 lutego 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przebiegu elektroenergetycznej linii napowietrznej "[...]". Starosta zaznaczył, że na etapie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości dla potrzeb realizacji inwestycji celu publicznego o przebiegu przesądzonym w planie miejscowym nie ma już możliwości kwestionowania usytuowania linii. Ponadto, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub decyzja o lokalizacji celu publicznego przesądza o zakresie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Wskazał, że przebieg linii przedstawiono na arkuszu stanowiącym załącznik do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika z przedłożonych dokumentów, usytuowanie kwestionowanego odcinka sieci elektroenergetycznej na załączniku graficznym do wniosku nie odbiega od usytuowania linii w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a przebieg linii przez przedmiotową działkę stanowi integralną część linii elektroenergetycznej. Powierzchnia zajęta przez pas służebności przesyłu dla działki nr "[...]"to "[...]"m². Organ zaznaczył, że granica pasa służebności przesyłu projektowanej linii napowietrznej "[...]"zaznaczona została linią koloru niebieskiego, przebieg linii napowietrznej "[...]"oraz projektowany słup oznaczono linią czerwoną, natomiast obszar służebności przesyłu na działce oznaczono linią koloru pomarańczowego na załączniku mapowym do niniejszej decyzji. Podniósł ponadto, że z dołączonych do wniosku dokumentów z przeprowadzonych rokowań wynika, że inwestor przeprowadził z właścicielem nieruchomości próby polubownego ustalenia warunków umowy w sprawie udostępnienia nieruchomości i uzyskania zgody na budowę przedmiotowej linii. Negocjacje jednak nie przyniosły pozytywnego rezultatu. Starosta wskazał, że na przedmiotowej działce planuje się: wycinkę drzew i krzewów kolidujących z przedmiotową linią 110 kV; lokalizację napowietrznej linii 110 kV; posadowienie fundamentów, a na nich słupa stalowego, kratowego wraz z izolacją oraz uziemień (na działce nr "[...]"planuje się "[...]" stanowiska słupowe); umieszczenie nad gruntem (na wysokości nie mniej niż 6,35 m n.p.t.) trzech przewodów roboczych/fazowych linii oraz (na wysokości nie mniej niż 7,3 m.n.p.t.) jednego przewodu odgromowego (OPGW), o maksymalnej długości pojedynczego przewodu wynoszącej dla działki nr "[...]"-"[...]"m; na czas eksploatacji linii, lokalizację pasa technologicznego o szerokości 8 m (po 4 m od osi) dla linii w którym właściciel linii podejmował będzie czynności zmierzające do zapewnienia bezpiecznego funkcjonowania i eksploatacji linii, zaś właściciel/użytkownik wieczysty nieruchomości nie będzie wznosił budynków i budowli, urządzał składów ani uprawiał wysokiej roślinności, który na działce nr "[...]"obejmie obszar o łącznej powierzchni "[...]"m²; na czas budowy ustanowienie pasa montażowego o szerokości równej bądź mniejszej od ww. pasa technologicznego i długości odpowiadającej długości linii, wraz z dojazdem z drogi oraz obszarem o promieniu około 30 m w miejscu lokalizacji słupa, odpowiednim do warunków atmosferycznych panujących w chwili wykonywania robót budowlanych, niezbędnym dla rozstawienia maszyn i urządzeń do wykonania badań geologicznych oraz do montażu fundamentów, uziemień, słupów, izolatorów i przewodów. W złożonym odwołaniu "[...]"zarzucił, że w powyższej decyzji organ pierwszej instancji nie odniósł się do powierzchni nieruchomości podlegającej ograniczeniom, nie wskazał szczegółowych uprawnień przysługujących inwestorowi i pominął treść pism wymienionych pomiędzy stronami podczas rokowań w zakresie warunków udostępnienia nieruchomości. Ponadto, wbrew art. 124 ust. 1 u.g.n. nie określił szczegółowo w decyzji zakresu ograniczenia własności, lecz odesłał w tym zakresie do decyzji Burmistrza "[...]"o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a ponadto wskazał uprawnienia przysługujące inwestorowi w sposób przykładowy. Odwołujący się zarzucił też kwestionowanej decyzji sprzeczność pomiędzy jej treścią a załącznikiem mapowym, podnosząc, że w treści decyzji wskazano działkę nr "[...]", podczas gdy na znajdujących się na załączonych do decyzji mapach projektowych wskazane są działki o numerach "[...]". Zakwestionował również prawidłowość sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wskazując, że nie zawiera oceny całości zgromadzonego materiału dowodowego i szczegółowego rozważenia przesłanek, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zarzucił ponadto, że rozstrzygnięcia zawarte w punktach 3 i 4 zaskarżonej decyzji nie posiadają podstawy prawnej. Decyzją z dnia 23 lutego 2017 r. Wojewoda "[...]"utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podniósł, że przesłankami warunkującymi ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w drodze decyzji są realizacja celu publicznego wynikającego z planu miejscowego albo decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz brak zgody właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości na takie ograniczenie. Oceniając spełnienie tych przesłanek w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy wskazał, że w zgromadzonym materiale dowodowym znajduje się kopia ostatecznej decyzji Burmistrza "[...]"z dnia 9 czerwca 2015 r., ustalająca warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie elektroenergetycznej linii napowietrznej "[...]", m.in. na działkach nr"[...]". Wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że działka nr "[...]" została podzielona na działki nr "[...]". Następnie działka nr "[...]"została podzielona na działki nr "[...]". Ostatecznie z działek nr nr "[...]"utworzono działkę nr "[...]". Działka nr "[...]" została w części objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...]", który zgodnie z załącznikiem graficznym obejmuje część działki nr "[...]". Stwierdził, że nie budzi wątpliwości, iż planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. W ocenie organu odwoławczego, spełniony został również warunek określenia przedmiotu ograniczenia i jego zakresu oraz jednoznaczne wskazanie przebiegu inwestycji przez daną nieruchomość. Wojewoda wyjaśnił, że art. 124 ust. 1 u.g.n. nie formułuje obowiązku określenia, w wydanej na jego podstawie decyzji, szczegółowego zakresu czy np. kolejności planowanych prac, gdyż kwestia ta nie mieści się w granicach sprawy dotyczącej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Podał, że w decyzji organ pierwszej instancji określił, na czym będzie polegało ograniczenie sposobu korzystania z części działki nr "[...]". Starosta wskazał precyzyjnie obszar zajęcia działki przez pas technologiczny, tj. "[...]"m² (z materiałów graficznych wynika, że dla działki nr "[...]"m² a dla działki "[...]"m²) oraz dołączył do decyzji załączniki graficzne obrazujące przebieg pasa niezbędnego do jej realizacji oraz miejsce posadowienia dwóch słupów na działkach nr "[...]", z których powstała działka nr "[...]". Dodał, że ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej części nieruchomości nastąpiło na wniosek, który jest dla organu pierwszej instancji wiążący. Organ nie miał więc podstaw do weryfikowania wniosku pod względem planowanych przez wnioskodawcę zamierzeń czy ich celowości. Wojewoda wskazał ponadto, jakie prace zostaną wykonane na nieruchomości. Wojewoda podniósł, że kolejną przesłanką wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 3 u.g.n., jest brak zgody właściciela nieruchomości na takie ograniczenie, a udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem. Podkreślił, że rokowania mogą zostać zakończone w dowolnych czasie, np. gdy w ocenie którejś ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia. Podał, że inwestor w piśmie z dnia 15 września 2015 r., poinformował odwołującego się o projektowanej inwestycji na działkach "[...]". Jednocześnie zwrócił się o udzielenie prawa do dysponowania gruntem na cele budowlane w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji. Do pisma załączona została mapa z zaznaczoną inwestycją oraz projekt umowy cywilnoprawnej, a także zaproponowane zostało spotkanie celem omówienia warunków wyrażenia zgody. Z protokołu z rokowań z dnia 25 września 2015 r. wynika, że doszło do spotkania, a rozmowy dotyczyły nowopowstałej działki nr "[...]". Na spotkaniu inwestor zaproponował kwotę jednorazowego odszkodowania za ustanowienie służebności przesyłu, a w związku z oczekiwaniami właściciela co do udostępnienia dodatkowych informacji, ustalono nowy termin spotkania na 8 października 2015 r. Z protokołu z rokowań z dnia 8 października 2015 r. wynikało zaś, że odwołujący się zaproponował wyższe wynagrodzenie za udostępnienie terenu oraz odpłatne ustanowienie służebności przesyłu. Na kolejnym spotkaniu w dniu 29 października 2015 r. nie były już prowadzone rokowania. Pomimo tych spotkań nie udało się więc dojść do porozumienia i uzyskać zgody właściciela na realizację inwestycji. Złożenie zatem przez inwestora wniosku o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania ze stanowiącej własność skarżącego kasacyjnie nieruchomości, de facto świadczyło o zakończeniu przez nią tej fazy postępowania. Starosta "[...]"zorganizował w dniu 26 sierpnia 2016 r. rozprawę administracyjną, na której właściciel poinformował, że sprawa ustanowienia służebności przesyłu została skierowana do sądu i jest prowadzona pod sygn. akt "[...]". Dodatkowo oświadczył, że kwota za odszkodowanie była znacznie wyższa, niż zaproponowana w rokowaniach. Wojewoda stwierdził, że rozprawa również nie doprowadziła do zawarcia ugody w przedmiotowej sprawie. Biorąc powyższe ustalenia pod uwagę, organ odwoławczy stwierdził, że Starosta "[...]"prawidłowo ocenił przed wydaniem decyzji, że rokowania w przedmiotowej sprawie były prowadzone i nie doszło do wypracowania wspólnego stanowiska. W kwestii pominięcia w decyzji przez organ pierwszej instancji twierdzenia właściciela nieruchomości dotyczącego odrębnego postępowania sądowego w sprawie ustanowienia służebności przesyłu wskazać należy, że w uzasadnieniu decyzji Starosta odniósł się do tej kwestii. Podkreślił, że rozpatrzenie sprawy w trybie administracyjnym, zakończone wydaniem decyzji w sprawie ograniczenia korzystania z nieruchomości nie jest zależne od uprzedniego rozstrzygnięcie sprawy o ustanowienie służebności przez sąd cywilny w trybie art. 305 Kodeksu cywilnego, a złożenie wniosku do sądu cywilnego w takiej sprawie jest sposobem alternatywnym i niezależnym od postępowania administracyjnego. Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego wydania bez podstawy prawnej rozstrzygnięcia co do zobowiązania inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego i informacji o tym, że decyzja organu pierwszej instancji stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej w pkt. 3 i 4 decyzji organu pierwszej instancji, Wojewoda stwierdził, że wskazane punkty zawarte zostały w decyzji informacyjnie i przyznał, że zbędne było ich dodanie w decyzji, co jednak nie stanowi o wadliwości decyzji. W złożonej skardze "[...]"zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., w konsekwencji czego nie ustalono prawidłowej powierzchni nieruchomości podlegającej ograniczeniu prawa własności nieruchomości oraz błędnie ustalono szczegółowe uprawnienia przysługujące inwestorowi na mocy zaskarżonej decyzji; - art. 124 ust. 1 u.g.n., gdyż nie ustalono szczegółowego zakresu ograniczenia własności i odesłano w tym zakresie do treści decyzji Burmistrza "[...]"z dnia 9 czerwca 2015 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a ponadto wskazano zakres uprawnień przysługujących inwestorowi w sposób przykładowy a nie szczegółowo; - art. 124 ust. 1 i 2 u.g.n. błędnie przyjmując, że wniosek o ograniczenie korzystania z nieruchomości złożony przez inwestora jest wiążący dla organu administracji i nie ma podstaw do jego weryfikowania w toku postępowania administracyjnego, co doprowadziło do utrzymania w mocy błędnej decyzji opartej w całości na treści niezasadnego wniosku; - art. 107 § 1 i 3 K.p.a., polegające na sprzeczności między sentencją utrzymanej w mocy decyzji organu pierwszej instancji a załącznikiem mapowym stanowiącym integralną część tej decyzji, gdyż w treści decyzji wskazano działkę nr "[...]", zaś na znajdujących się na załączonych do decyzji mapach projektowych wskazane są działki o numerach "[...]"; ponadto załącznik mapowy przedstawia mapę do celów projektowych, a nie mapę do celów prawnych, co było niezbędne z uwagi na treść § 75 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego; - art. 6 i 7 K.p.a. przez błędne utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia zawartego w punktach 3 i 4 decyzji organu pierwszej instancji wydanego bez istniejącej podstawy prawnej, - art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo że w uzasadnieniu tej decyzji organ nie ocenił całości zgromadzonego materiału dowodowego i nie rozważył szczegółowo przesłanek, które stanowiły podstawę wydania rozstrzygnięcia; - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez błędne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji pomimo jej wadliwości oraz art. 138 § 2 K.p.a. przez jego niezastosowanie pomimo że w okolicznościach sprawy winien być zastosowany. Uwzględniając powyższe skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia radcy prawnego, według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i wstrzymanie wykonania zaskarżonej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 6 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 346/17, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego. Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję Starosty "[...]"z dnia 24 listopada 2016 r., którą ograniczono sposób korzystania z nieruchomości skarżącego. Materialnoprawną podstawę tej decyzji stanowił art. 124 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z treści cytowanego przepisu wynika, że udzielenie przez starostę zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie, zostało uzależnione od wykazania, że ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości nastąpi wyłącznie z uwagi na konieczność zrealizowania celu publicznego, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. musi być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. W sprawie nie budzi wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Przedmiotem tego przedsięwzięcia jest bowiem budowa linii "[...]", przewidziana do realizacji w gminie "[...]", gminie "[...]"i gminie "[...]", w zakres której wchodzą: fundamenty, uziemienia, słupy (stalowe, kratowe lub rurowe), przewody fazowe – robocze, przewody odgromowe oraz izolacja. Stosownie do art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Skoro zamiar inwestora obejmuje budowę linii energetycznej, czyli ciągu przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, niewątpliwie stanowi ona inwestycję celu publicznego. Zaznaczyć należy , że okoliczność ta nie jest kwestionowana w sprawie. Nie jest też kwestionowane, że inwestycja ta jest zgodna z treścią ostatecznej decyzji Burmistrza "[...]"z dnia 9 czerwca 2015 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Z treści art. 124 ust. 1 u.g.n. wynika ponadto, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości może nastąpić tylko wtedy, gdy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Postępowanie w sprawie wydania zezwolenia powinno być więc poprzedzone próbą uzyskania takiej zgody, a zarówno fakt podjęcia takiej próby, jak i brak zgody powinny zostać należycie udokumentowane przed złożeniem wniosku o wydanie zezwolenia. Do obowiązków tych odnosi się art. 124 ust. 3 u.g.n. przewidujący, że udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. W mniejszej sprawie rokowania zostały przeprowadzone, lecz strony nie doszły do porozumienia. Strony, w okresie od 15 września 2015 r. do 29 października 2016 r., bezskutecznie prowadziły rokowania odnośnie do warunków udostępnienia nieruchomości. Powyższe inwestor udokumentował załączając do wniosku z dnia 21 lipca 2016 r. stosowne dokumenty. Zaznaczyć należy, że art. 124 ust. 1 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań. Mogą więc one przybierać również formę ustną. Rokowania nie oznaczają jednak konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich stanowiskach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. Nadto, jeśli druga strona stanowczo sprzeciwia się wyraźnie wskazując, że tak zaproponowane warunki są nie do przyjęcia, lub nie zajmuje stanowiska, wówczas nie ma obowiązku prowadzenia dalszych rokowań, gdyż nie można wymagać od stron, aby niezależnie od propozycji drugiej strony, była zmuszona do respektowania warunków drugiej strony lub prowadzenia rokowań dopóty, dopóki nie zmieni swojego stanowiska. Z kolei nieosiągnięcie zgody pomiędzy właścicielem nieruchomości i inwestorem upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia wymienionego w art. 124 ust. 1 u.g.n. Z wywłaszczeniowego charakteru decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., wynika, że istotne jest precyzyjne i jednoznaczne określenie przez wydający decyzję organ administracji zarówno przebiegu inwestycji przez nieruchomość, jak i zakresu dokonanego przez organ ograniczenia właściciela w jego prawie do korzystania z nieruchomości. Organ pierwszej instancji w sentencji decyzji z dnia 24 listopada 2016 r. dokładnie określił przebieg inwestycji na nieruchomości skarżącego oraz zakres ograniczenia sposobu korzystania z niej. Wskazał bowiem, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego polega na udzieleniu inwestorowi zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na tej nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych i nadziemnych urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń wchodzących w zakres inwestycji celu publicznego pn. "Budowa linii "[...]"" oraz późniejszą ich eksploatację. Starosta podał też, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości polega w szczególności na uprawnieniu inwestora do wstępu na nieruchomość w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano - montażowych związanych z budową napowietrznej linii "[...]"oraz wykonania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją przedmiotowej linii. Wbrew stanowisku skarżącego, taki zapis wystarczająco wskazuje zakres uszczuplenia władztwa skarżącego jako właściciela nieruchomości, na której planowana jest inwestycja celu publicznego. Nadto, z załącznika graficznego również wynika, jakiego obszaru dotyczy ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Dodać należy, że art. 124 ust. 1 u.g.n. nie formułuje obowiązku określenia, w wydanej na jego podstawie decyzji, kolejności prac i sprecyzowania ich harmonogramu. Kwestia ta nie mieści się bowiem w granicach sprawy dotyczącej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Każdy z etapów procesu inwestowania (m. in. planowanie przestrzenne, uzyskanie tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projektowanie obiektu budowlanego) stanowi autonomiczną, w zakresie orzekania, procedurę, w ramach której zapadają rozstrzygnięcia wynikające z przepisów prawa materialnego regulujących daną fazę realizacji przedsięwzięcia. Cały zatem proces technologiczny prowadzonej inwestycji pozostaje poza decyzją, o której mowa w powyższym przepisie. Na obecnym zaś etapie istotne było wyłącznie, że kwestionowana decyzja zakreśla obszar, w którym te prace będą wykonywane oraz, że obszar ten został objęty zajęciem z przeznaczeniem na ściśle określony cel, ograniczając prawo własności właściciela do swobodnego dysponowania wskazaną częścią nieruchomości (zob. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 357/11, dostępny [w:] Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Niezasadny jest również zarzut nieprawidłowego sporządzenia załącznika do decyzji organu pierwszej instancji. Należy bowiem zauważyć, że z treści art. 124 ust. 1 u.g.n. wynika tylko, że rozstrzygnięcie decyzji powinno wskazywać podmiot, któremu udziela się zezwolenia, rodzaj inwestycji, która ma być realizowana, przedmiot zajęcia (wskazanie nieruchomości) i zakres ograniczenia, czyli przebieg inwestycji przez nieruchomość oraz powierzchnię gruntu, co do której konieczne jest uszczuplenie władztwa właściciela. W niniejszej sprawie warunki te zostały spełnione. Osiągnięto je przez podanie w sentencji decyzji, jaką powierzchnie zajmie pas technologiczny na przedmiotowej działce i przez załącznik graficzny w postaci mapy obrazującej przebieg projektowanej linii napowietrznej "[...]"oraz stref niezbędnych najpierw do budowy – pas montażowy, a następnie do prawidłowego funkcjonowania tej linii – pas technologiczny o szerokości 8 m. Wyjaśnić należy, że załącznik graficzny pełni tylko funkcję uzupełniającą do decyzji. Cytowany wyżej art. 124 ust. 1 u.g.n. nie obliguje organu do obrazowania zakresu ograniczenia w formie mapy, jednakże jej dołączenie jest celowe, gdyż lepiej wyjaśnia zakres koniecznego ograniczenia i umożliwia weryfikację przesłanki zgodności zamierzenia z planem miejscowym. Na prawidłowość takiego sposobu działania wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 maja 201 r., sygn. akt I OSK 2618/16 (CBOSA). W wyroku tym NSA wyjaśnił, że mapa taka pełni jedynie funkcję uzupełniającą do decyzji i nie musi jej sporządzać geodeta. Mapa taka nie musi więc spełniać wymogów stawianych przez przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W przedmiotowym postępowaniu nie jest więc potrzebna mapa do celów prawnych, o jakiej mowa w § 75 pkt 1 rozporządzenia w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów, gdyż decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie ustala przebiegu inwestycji celu publicznego, bo okoliczność ta wynika już z ustaleń planu miejscowego lub decyzji lokalizacyjnej, które muszą bazować na pomiarach geodezyjnych. Bez wpływu na ocenie prawidłowości wydanych w sprawie decyzji pozostaje zamieszczenie w pkt. 3 i 4 decyzji organu pierwszej instancji rozstrzygnięcia odpowiadającego w swej treści brzmieniu odpowiednio art. 124 ust. 4 i ust. 7 u.g.n. Zapisy te nie czynią bowiem tylko z tego powodu decyzji nieważnej, jako wydanej w tej części bez podstawy prawnej. Rozstrzygnięcie to nie zaważa w ogóle na sposobie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Nie modyfikuje też treści wskazanych przepisów ustawy, spełniając przez to w istocie jedynie walor informacyjny, na co wskazał w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy. W związku z tym nie ma potrzeby eliminowania tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, gdyż jest ono nieistotne, ponieważ pozostaje bez wpływu na treść właściwego rozstrzygnięcia zawartego w pkt. 1 i 2 sentencji decyzji organu pierwszej instancji. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że prawidłowo organy obu instancji oceniły, że zaistniały wszystkie przesłanki warunkujące wydanie decyzji ograniczającej skarżącego w jego prawie do korzystania z nieruchomości, z uwagi na zamiar realizacji inwestycji celu publicznego, na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), skargę należało oddalić.