II SA/Ol 347/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie statusu bezrobotnego i zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" po wznowieniu postępowania administracyjnego Starosta uchylił swoją decyzję z dnia 20 marca 2014 r. o uznaniu Z. K. za osobę bezrobotną i o przyznaniu jej prawa do zasiłku oraz orzekł o odmowie uznania skarżącej za bezrobotną z dniem 20 marca 2014 r. W uzasadnieniu wskazano, że z pisma ZUS ze stycznia 2015 r. wynika, że Z. K. przyznano od 1 czerwca 2013 r. świadczenie rentowe. Pojawiły się więc istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, które nie były znane organowi w czasie wydawania decyzji, a z okoliczności tych wynika, że dniu 20 marca 2014 r. skarżąca nie spełniała warunków do uznania jej za osobę bezrobotną. Od powyższej decyzji odwołała się Z. K. wnosząc o przywrócenie jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu odwołania wskazała, że 1 czerwca 2013 r. na skutek decyzji ZUS pozbawioną ją renty. Prawomocny wyrok sądu wydany na skutek odwołania od tej decyzji zapadł w dniu 19 stycznia 2015 r. Skarżąca niczego nie zataiła, bo ubiegała się o zasiłek po ustaniu zatrudnienia, a jej renta wynosi mniej niż połowę minimalnego wynagrodzenia. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 10 marca 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W motywach decyzji wskazano, że decyzja ZUS przyznająca świadczenie rentowe od dnia 1 czerwca 2013 r. do dnia 31 maja 2015 r. zapadła już po uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną, a więc nie istniała w dniu wydania tej decyzji. Podobnie okoliczność, że świadczenie rentowe zostało przyznane za okres wsteczny, tj. od dnia 1 czerwca 2013 r. nie oznacza, że w dniu wydania decyzji przez Starostę istniała nowa okoliczność. Ustalenie prawa do świadczenia rentowego z mocą wsteczną nie może być traktowane tak, jakby już w tej dacie strona nabyła to prawo w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wojewoda wskazał nadto na istnienie przepisu art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy regulujący sytuacje, gdy renta zostaje przyznana za okres wsteczny, sięgający okresu z chwili nabycia statusu bezrobotnego. Skargę na powyższą decyzję wywiodła Z. K. wnosząc, jak się wydaje, o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że Wojewoda nie podjął decyzji ostatecznej, a organ I instancji ponownie wydał taką samą decyzję. Jako bezrobotna Z. K. zarejestrowała się po ustaniu stosunku pracy, jej renta nie przekracza połowy najniższego wynagrodzenia i nikt nie odpowiedział dlaczego pozbawiono ją zasiłku dla bezrobotnych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. Zaskarżoną decyzją Wojewoda uchylił wydaną w trybie wznowienia postępowania administracyjnego decyzję Starosty, mocą, której wobec skarżącej orzeczono o uchyleniu decyzji przyznających jej zasiłek dla bezrobotnych i uznaniu za osobę bezrobotną. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu decyzji organu II instancji jest zrozumiała i zgodna z przepisami obowiązującego prawa. Bez wątpienia organ I instancji nie posiadał umocowania w przepisach prawa aby we wznowionym postępowaniu administracyjnym wydać rozstrzygnięcie o uchyleniu wcześniejszych decyzji ustalających wysokość zasiłku dla bezrobotnych i o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną na tej podstawie, że z datą wsteczną przyznano jej prawo do renty. Przypomnieć należy, że skarżąca jako osoba bezrobotna zarejestrowana została w dniu 20 marca 2014 r. Uprawnienie do świadczeń rentowych przyznano jej od dnia 1 czerwca 2013 r., ale dopiero na podstawie wyroku Sądu z dnia 19 grudnia 2014 r. Tak więc rzeczą bezdyskusyjną jest to, że w czasie wydawania decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych skarżąca nie otrzymywała świadczenia rentowego, gdyż w tym czasie trwała jeszcze procedura w sądach dotycząca tego czy powinno być jej przyznane świadczenie rentowe. Decyzja organu I instancji z dnia 29 stycznia 2015 r. wydana została po wcześniejszym wznowieniu postępowania administracyjnego w oparciu o przesłankę dotyczącą ujawnienia nowych istotnych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi. Za nowy dowód lub nową okoliczność w sprawie, nie istniejące w dniu wydania decyzji, nie można uznać wyroku Sądu z dnia 19 grudnia 2014 r., czy też faktu, że na podstawie tego wyroku skarżąca otrzymała rentę. Dlatego też słusznie postąpił organ II instancji uchylając zaskarżoną decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Staroście emu. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wskazany został przepis art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który w ocenie Wojewody mógłby mieć zastosowanie w tej sprawie. Jednak kwestia zastosowania powyższego unormowania przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy do organu I instancji, jakim jest Starosta leży poza zakresem rozpoznawanej sprawy w ramach skargi na decyzję Wojewody z dnia 10 marca 2015 r. Z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że organ I instancji ponownie wydał decyzję o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej i utracie prawa do zasiłku. Z treści wniesionej skargi będącej równocześnie odwołaniem od powyższej decyzji wyprowadzić trzeba wniosek, że skarżąca z takim rozstrzygnięciem się nie zgadza, jest to jednak odrębna sprawa, przez pryzmat której nie może być skutecznie podważona zasadność decyzji Wojewody z dnia 10 marca 2015 r. uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania. Wobec tego, skargę jako pozbawioną słuszności na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.