II SA/Ol 352/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie o wznowienie postępowania dotyczącego określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Postanowieniem z 21 sierpnia 2023 r., Burmistrz B. (dalej jako: "organ pierwszej instancji", "Burmistrz"), na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, obecnie Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej jako: "k.p.a."), zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie z wniosku L.C. (dalej jako: "wnioskodawczyni") z 16 lipca 2018 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza z 30 grudnia 2016 r. w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu, planowanego na działkach nr: [x1] obręb . K., gmina B.; [x2] obręb [...] miasto B., w powiecie olsztyńskim, województwie warmińsko-mazurskim, do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 16 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 900/20, oddalającego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z 8 października 2020 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z 1 lipca 2020 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w niniejszej sprawie i podał, że rozpoznając wniosek strony z 16 lipca 2018 r. o wznowienie przedmiotowego postępowania, postanowieniem z 28 września 2018 r. Burmistrz odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ww. ostateczną decyzją w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji opisanego przedsięwzięcia. Wnioskodawczyni złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ drugiej instancji") postanowieniem z 27 listopada 2018 r. uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 88/19, oddalił skargę na postanowienie Kolegium z 27 listopada 2018 r. wniesioną przez E. Sp. z o.o. (dalej jako: "Spółka"). Od powyższego wyroku Spółka wywiodła skargę kasacyjną. Postanowieniem z 24 grudnia 2019 r., organ pierwszej instancji podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko i ponownie odmówił wznowienia przedmiotowego postępowania. Pełnomocnik strony złożył zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, natomiast Kolegium postanowieniem z 30 marca 2020 r. uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji z 24 grudnia 2019 r., wskazując, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 88/19, oddalający skargę na postanowienie Kolegium z 27 listopada 2018 r. jest nieprawomocny, z uwagi na jego skuteczne zaskarżenie przez Spółkę skargą kasacyjną. Następnie na wniosek Spółki, postanowieniem z 1 lipca 2020 r. organ pierwszej instancji zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny ww. skargi kasacyjnej. Zażalenie na ww. postanowienie wniosła strona, jednak Kolegium uznało je za bezpodstawne i postanowieniem z 8 października 2020 r. Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Burmistrza o zawieszeniu postępowania. Po rozpatrzeniu skargi wnioskodawczyni na ww. postanowienie organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 900/20, oddalił skargę. Z uwagi na wniesienie przez stronę skargi kasacyjnej, przedmiotowy wyrok jest nieprawomocny. Wyrokiem z 20 grudnia 2022 r., sygn. III OSK 1581/21, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 88/19, a więc ustała przesłanka zawieszenia postępowania, wobec czego postanowieniem z 3 sierpnia 2023 r. Burmistrz podjął zawieszone postępowanie. Wyjaśnił jednak, że z uwagi na wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkie Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 16 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 900/20, konieczne jest ponowne zawieszenie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania z uwagi na instancyjną kontrolę postępowania sądowoadministracyjnego. Zażalenie na powyższe postanowienie Burmistrza złożyła wnioskodawczyni, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez zawieszenie postępowania, podczas gdy rozstrzygnięcie skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Olsztynie z 16 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 900/20, nie ma charakteru prejudycjalnego dla niniejszego postępowania, którego przedmiotem jest występowanie przesłanek wznowieniowych. W uzasadnieniu zażalenia wnioskodawczyni przytoczyła orzecznictwo sądowoadministracyjne dotyczące zagadnienia wstępnego, podnosząc, że zależność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym musi być bezpośrednia. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego. Konieczność rozpoznania skargi lub skargi kasacyjnej przez sąd administracyjny nie spełnia żadnego z warunków wskazanych w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Skonkludowała, że toczące się postępowanie sądowoadministracyjne może mieć znaczenie chociażby z punktu widzenia odpowiedzialności z tytułu nielegalnie podejmowanych działań organów, jednak nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy, dla której ustała przesłanka zawieszenia postępowania i Burmistrz podjął postępowanie. Jedynie wyrok uwzględniający skargę kasacyjną na zawieszenie postępowania, ale przed ustaniem rzekomej przesłanki zawieszenia – a więc przed wydaniem wyroku w sprawie III OSK 1581/21 – miałby znaczenie, ale wówczas organ musiałby wypowiedzieć się w przedmiocie samego wznowienia. Skoro ustała już sporna przesłanka zawieszenia, rozpoznanie kwestii wpadkowej nie ma wpływu na podstawy wznowieniowe. Postanowieniem z [...]r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie uchyliło zaskarżone postanowienie w całości. W uzasadnieniu opisało stan faktyczny sprawy i podało przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. Wyjaśniło, że przez pojęcie zagadnienia wstępnego, o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. rozumie się sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie, będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, a zagadnieniem wstępnym musi istnieć związek przyczynowy, czyli sytuacja, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji byłoby niemożliwe. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w sprawie. Powołując stosowne orzecznictwo, organ odwoławczy wskazał, że kwestia dotycząca zawieszenia postępowania nie jest zagadnieniem o charakterze materialnoprawnym i jak słusznie zauważyła strona w zażaleniu, rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 16 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 900/21, nie ma charakteru prejudycjalnego dla rozstrzygnięcia niniejszego postępowania, tj. ustalenia czy istnieją podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza z 30 grudnia 2016 r. Ostatecznie Kolegium podkreśliło, że w postępowaniu zażaleniowym mogą wystąpić sytuacje, gdy odpowiednie stosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. będzie sprowadzało się jedynie do uchylenia przez organ odwoławczy postanowienia organu pierwszej instancji. Przepis art. 144 k.p.a. przewiduje bowiem, że do zażaleń przepisy dotyczące odwołania mają zastosowanie jedynie odpowiednie. W skardze na powyższe postanowienie Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w rezultacie przedwczesne uznanie, że w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne obligujące organ do zawieszenia postępowania, co doprowadziło do uchylenia postanowienia Burmistrza bez jednoczesnego wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy konieczne i celowe było zawieszenie postępowania. W uzasadnieniu skargi Spółka opisała dotychczasowy przebieg postępowania i podała, że jej zdaniem, w okolicznościach prawnych i faktycznych niniejszej sprawy, a także z uwagi na jej zawiłość w związku z toczącymi się postępowaniami zainicjowanymi przez samą wnioskodawczynię, konieczne i celowe było zawieszenie postępowania. Jednocześnie skarżąca dodała, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy. Z kolei brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność zaskarżonego aktu – a zatem wydanego w niniejszej sprawie postanowienia Kolegium. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę tutejszy Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Kolegium z [...] r., którym zostało uchylone postanowienie organu pierwszej instancji z 21 sierpnia 2023 r. o zwieszeniu postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku tutejszego Sądu wydanego w sprawie sygn. akt II SA/Ol 900/20. Rozpoznając niniejszą sprawę należało zatem dokonać oceny, czy istotnie rozstrzygnięcie skargi kasacyjnej w sprawie zawieszenia postępowania stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i stanowi przesłankę do wstrzymania toku postępowania, a tym samym jest przeszkodą jej merytorycznego rozpoznania. Stosownie do treści powołanego art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przy czym ustawa nie zawiera legalnej definicji pojęcia zagadnienia wstępnego. Jak przyjmuje się w orzecznictwie pod pojęciem zagadnienia wstępnego (prejudycjalnego) należy rozumieć zagadnienie prawne, które determinuje podjęcie rozstrzygnięcia w danej sprawie, przy czym organem właściwym do wypowiedzenia się w przedmiocie tego zagadnienia prawnego jest inny niż prowadzący sprawę organ administracji bądź sąd. Istotnym elementem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest istnienie ścisłej zależności (związku przyczynowego) pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Zagadnienie wstępne jest kwestią warunkującą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż zagadnienie wstępne występuje wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia tego zagadnienia wstępnego wydanie decyzji byłoby niemożliwe. O takiej zależności przesadza treść przepisów prawa materialnego (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2023 r., sygn. II OSK 1470/20, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA). Nie jest jednak wykluczone, że również przepisy prawa procesowego mogą wyznaczać wyłączną podstawę zależności, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 14 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 2040/13, CBOSA). Odnosząc powyższe rozważania do stanu prawnego i faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że trafnie Kolegium uznało, że wynik postępowania sądowego ze skargi kasacyjnej od wyroku tutejszego Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 900/20 nie ma bezpośredniego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy zainicjowanej wnioskiem strony z 16 lipca 2018 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza z 30 grudnia 2016 r. w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia. W postępowaniu sądowym zakończonym wydaniem ww. wyroku, WSA w Olsztynie oceniał prawidłowość wcześniejszych działań organów związanych z zawieszeniem toczącego się w sprawie postępowania. Nie ma wątpliwości, że wyrok ten do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie uzyskał przymiotu prawomocności. Jednakże dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia nie można ograniczyć się jedynie do kwestii dotyczącej instancyjnej kontroli orzeczenia sądowego o sygn. akt II SA/Ol 900/20. Trzeba mieć na względzie, że w wyroku tym tutejszy Sąd dokonał oceny, iż Kolegium – na tamtym etapie postępowania – zasadnie uznało, że konieczne jest zawieszenie postępowania administracyjnego z uwagi na instancyjną kontrolę postępowania sądowoadministracyjnego, której przedmiotem jest prawidłowość wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 88/19. W wyroku tym Sąd przesądził bowiem, że organ administracji badający zachowanie terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., powinien ustalić konkretną datę, w której strona dowiedziała się o decyzji, gdyż od tego konkretnego dnia rozpoczyna bieg termin jednego miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, a w przypadku gdy organ nie ustali tej daty, powinien – jako początek biegu terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. – przyjąć datę wskazaną przez stronę, prowadzić postępowanie wznowieniowe i zakończyć je jedną z decyzji, o których mowa w art. 151 k.p.a. Zatem wynik postępowania sądowoadministracyjnego toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 88/19 rzutował bezpośrednio na rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ponieważ mogło to zadecydować o bycie prawnym postanowienia Kolegium, które stanowiło podstawę prawną do ponownego rozpoznania sprawy przez organ pierwszej instancji w przedmiocie załatwienia wniosku strony o wznowienie przedmiotowego postępowania. Zasadność takiej oceny została potwierdzona przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1581/21, którym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną stwierdzając, że "przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrywania wniosku o wznowienie, organ musi ustalić, czy wniosek został złożony w przewidzianym prawem terminie. W przypadku, gdy wniosek został złożony po upływie miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji konieczne jest wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Organ administracji obowiązany jest bowiem z urzędu badać zachowanie terminu. Stwierdzenie przez organ w fazie wstępnej postępowania faktu uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy". Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia wyraża się w tym, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu i w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ponownie badana (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 4071/18 CBOSA czy wyrok WSA w Warszawie z 19 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1574/19, CBOSA). Ocena prawna wyrażona w wyroku sygn. akt III OSK 1581/21 wiąże więc nie tylko organy orzekające w sprawie, ale też tutejszy Sąd rozpoznający niniejszą sprawę i to bez względu na prawomocność wyroku z 16 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 900/20. Kwestia konieczności zbadania przesłanek warunkujących ewentualne wznowienie postępowania lub odmowę wznowienia została już bowiem prawomocnie oceniona. Zatem brak jest podstaw do uznania, że rozpoznanie skargi kasacyjnej od ww. wyroku stanowi zagadnienie wstępne, bez rozstrzygnięcia którego nie jest możliwe rozpoznania wniosku strony o wznowienie postępowania. O tym, jakie działania powinny być podjęte przez organ we wstępnej fazie po złożeniu wniosku o wznowienie postępowania i konieczności zbadania, czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. wypowiedział się już wiążąco Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1581/21. Natomiast w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 900/20 tutejszy Sąd oceniał wyłącznie procesową kwestię prawidłowości zawieszenia postępowania na istniejącym wówczas etapie postępowania. Wynik postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zainicjowanego skargą kasacyjną od tego wyroku w żaden sposób nie rzutuje więc na rozstrzygnięcie zagadnienia dotyczącego wznowienia lub odmowy wznowienia postępowania. Wobec tego prawidłowo Kolegium stwierdziło, że kwestia dotycząca zawieszenia postępowania z przyczyny, na którą powołał się organ pierwszej instancji, nie jest zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 16 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 900/21, nie ma charakteru prejudycjalnego dla rozstrzygnięcia kwestii czy istnieją podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza z 30 grudnia 2016 r. Z uwagi na procesowy charakter zaskarżonego postanowienia, w ramach wytycznych co do dalszego postępowania należy wskazać, że obowiązkiem organu pierwszej instancji będzie dalsze prowadzenie postępowania, zainicjowanego wnioskiem strony o wznowienie postępowania. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.