II SA/Ol 355/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Krzysztof Nesteruk po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata R.R. o zasądzenie kosztów pomocy prawnej wykonywanej z urzędu w sprawie ze skargi F.W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 lipca 2004 r., sygn. akt 2 IV SA 340/03 postanawia przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie adwokatowi R.R. kwotę 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych) powiększoną o należny podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Adwokat R,R., wyznaczony po odrzuceniu skargi pełnomocnikiem skarżącego na zasadzie prawa pomocy, w przedłożonej Sądowi opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej zawarł wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej wykonywanej z urzędu wraz z oświadczeniem, iż nie zostały one opłacone w całości ani w części. Z pisma wynika, iż zostało ono podane do wiadomości skarżącego. Podstawą rozpatrzenia wniosku jest art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), stanowiący, iż wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zauważyć należy, iż 1 stycznia 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), zwane dalej rozporządzeniem z 22 października 2015 r. Zgodnie jednak z przepisem przejściowym (§ 22), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Powyższe oznacza, że w niniejszej sprawie - wszczętej i niezakończonej przed wejściem w życie rozporządzenia z 22 października 2015 r. - zastosowanie znaleźć powinny - do czasu zakończenia rozpoczętego postępowania w II instancji - przepisy dotychczasowe, zawarte w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.), zwanym dalej rozporządzeniem z 28 września 2002 r. W warunkach niniejszej sprawy postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi (z 2 września 2015 r.) zakończyło bowiem postępowanie w I instancji przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z 22 października 2015 r., a tym samym do czasu zakończenia postępowania w II instancji zastosowanie powinny mieć przepisy dotychczasowe (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 21 września 2006 r., sygn. akt II PZ 36/06, LEX nr 1087236). Zgodnie z § 19 rozporządzenia z 28 września 2002 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia (§ 2 ust. 1 rozporządzenia z 28 września 2002 r.). W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 3 rozporządzenia z 28 września 2002 r.). Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia z 28 września 2002 r., stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przez adwokata, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1. W niniejszej sprawie, z uwagi na jej przedmiot, zastosowanie ma stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 28 września 2002 r., wynosząca 240 zł. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż w warunkach niniejszej sprawy zasadne jest przyznanie wyznaczonemu adwokatowi wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 180 zł netto (240 zł x 75%), powiększonej o należny podatek VAT. Na marginesie zauważyć należy, iż niezależnie od interpretacji przepisu przejściowego, przyjmując nawet, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy rozporządzenia z 22 października 2015 r. - wysokość wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wobec braku wykazania przesłanek uzasadniających podwyższenie tej opłaty (§ 4 ust. 2), byłaby taka sama również pod rządami rozporządzenia z 22 października 2015 r. (§ 4 ust. 1 i 3, § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji