II SA/Ol 359/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2015r. sprawy ze skargi M. K., H. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania do udostępnienia nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia 18 listopada 2014 r., Starosta "[...]", działając na podstawie art. 124b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518), powoływanej dalej jako "ustawa", zobowiązał M. i H.K. - właścicieli nieruchomości położonej w obrębie "[...]" - do udostępnienia spółce "[...]", powoływanej dalej jako "Spółka", wyżej wymienione nieruchomości w celu wykonania zabiegów konserwacyjnych, wycinki lub ogłowienia (przycięcie) drzew wrastających w przewody linii na długości ok. 350 m i zagrażających bezpiecznej pracy linii elektroenergetycznej oraz naprawy uszkodzonych przewodów fazowych w odgałęzieniu "[...]" w linii 15kV "[...]" i linii 0,4 kV ze stacji "[...]" na długości ok. 400 m. Organ ustanowił obowiązek udostępnienia tych nieruchomości na okres 7 dni roboczych liczonych od momentu rozpoczęcia przedmiotowych prac, stwierdzając, że termin rozpoczęcia prac ustali Spółka po uprawomocnieniu się decyzji. Starosta zaznaczył, że obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej, a za udostępnienie nieruchomości oraz szkody powstałe na skutek przeprowadzonych konserwacyjnych przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielami nieruchomości a Spółką. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podniósł, że wnioskiem z dnia 29 października 2014 r., Spółka zwróciła się o wydanie decyzji w trybie art. 124b ustawy, podnosząc, że właściciele przedmiotowych działek nie wyrazili zgody na ich udostępnienie w celu wykonania opisanych wyżej prac konserwacyjnych. Starosta stwierdził, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 124b ust. 1 ustawy. Zaznaczył, że dochodzenie roszczeń finansowych za posadowienie urządzeń energetycznych na nieruchomości nie może być rozpatrywane w niniejszym postępowaniu, gdyż są to dwie odrębne kwestie. W odwołaniu, złożonym od decyzji Starosty "[...]", M. i H.K. stwierdzili, że nie zostały spełnione łącznie przesłanki warunkujące możliwość zastosowania ograniczenia prawa własności na podstawie art. 124b ustawy. Zarzucili, że Spółka nie wykazała braku ich zgody na udostępnienie nieruchomości. Podkreślili, że organ nie dokonał należytej analizy prac, jakie mają być wykonane, gdyż w decyzji ogólnikowo tylko zostały one wskazane. Zarzucili też, że z decyzji nie wynika, jakiego konkretnie obszaru miałyby dotyczyć przedmiotowe prace. Wskazana została tylko długość pasa (ok. 350 m) przeprowadzenia prac konserwacyjnych, dokonania wycinki lub przycinki, gdyż nie określono szerokości tego pasa. Nie wskazano ponadto kryteriów, na podstawie których drzewo zostałoby podcięte lub wycięte, ani na czym miałyby polegać prace konserwacyjne - czy dotyczą one linii, czy słupów i nie określono, na czym miałaby polegać naprawa uszkodzonych przewodów fazowych. W decyzji nie ustalono również kwestii dojazdu do przedmiotowej nieruchomości. W ocenie odwołujących się, Starosta nie przeanalizował celowości zajęcia przez Spółkę całego obszaru (o powierzchni ok. 17 ha) dla przeprowadzenia wskazanych prac. Odwołujący się podnieśli ponadto, że Spółka w dniu 3 września 2014 r. wystąpiła do Starosty o wyrażenie zgody na czasowe zajęcie nieruchomości, obejmującej te same działki w celu przeprowadzenia przedmiotowych prac, ale decyzją z dnia 9 września 2014r. organ odmówił czasowego zajęcia tych nieruchomości. W tej sytuacji, akceptując kwestionowaną decyzją w całości wniosek inwestora, Starosta nie wyważył interesów obu stron i zadysponował w sposób dowolny ich nieruchomością, nie bacząc na ich interes. Odwołujący się zaznaczyli, że pozwali Spółkę o odszkodowanie za posadowienie urządzeń energetycznych na ich nieruchomości, a wycinka, czy przycinka drzew będzie miała istotne znaczenie dla tej sprawy. Po rozpatrzeniu odwołania stron, Wojewoda "[...]" decyzją z dnia 26 lutego 2015 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie zostały spełnione łącznie przesłanki warunkujące możliwość zastosowania ograniczenia prawa własności na podstawie art. 124b ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazał, że decyzja zobowiązująca do udostępnienia nieruchomości może być wydana jedynie w przypadku urządzeń infrastruktury technicznej wymienionych w art. 124b ust. 1, które nie stanowią części składowej gruntu, a zatem tylko takich, które stanowią część składową przedsiębiorstwa. Zgodnie bowiem z art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania wody, pary, gazu, prądu elektrycznego oraz inne urządzenia podobne, nie należą do części składowych gruntu lub budynku, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa lub zakładu. Upoważnionym do złożenia wniosku o udostępnienie nieruchomości w trybie art. 124b ustawy będzie więc podmiot, który ma obowiązek wykonać konserwację, remont, usunąć awarię, czyli z reguły przedsiębiorstwo, w skład majątku którego wchodzą urządzenia będące przedmiotem wymienionych czynności. Organ odwoławczy podkreślił, że w przepisie tym ustawodawca zawarł konieczność wykazania okoliczności, dotyczących celu zajęcia. Wojewoda uznał, że organ pierwszej instancji należycie ocenił prace, jakie mają być wykonane na liniach napowietrznych 15 kV i 0,4 kV oraz zakres planowanych robót o charakterze remontowo-konserwacyjnym. Odnosząc się do kwestii braku zgody właściciela na wejście Spółki na grunt, stwierdził, że przesłanka ta została spełniona. Spółka poinformowała właścicieli nieruchomości o konieczności przeprowadzenia wycinki drzew i gałęzi pod linią energetyczną15 kV. Z uwagi na brak akceptacji właścicieli gruntu, oświadczenie o odmowie nie zostało przez nich podpisane. Zasadnie w tej sytuacji organ pierwszej instancji przyjął, że rokowania zostały przeprowadzone, lecz nie doprowadziły do uzyskania zgody na wykonanie zamierzonych czynności. Wojewoda wyjaśnił, że kwestie odszkodowawcze stanowią odrębny przedmiot i nie tamują rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W skardze, złożonej do tut. Sądu na decyzję Wojewody, M. i H.K. nie zgodzili się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że w sprawie miały miejsce negocjacje. Podnieśli, że pracownicy Spółki sporządzali kilkakrotnie notatki, w których wskazywali rzekome stanowisko skarżących w zakresie wycinki drzew, lecz notatki te można uznać jedynie za dokumenty prywatne. Z dokumentacji przedstawionej przez Spółkę nie można więc wywieść, że skarżący zapoznali się z ich treścią i odmawiali przeprowadzenia wycinki drzew. Skarżący podkreślili, że pismem z dnia 30 grudnia 2014 r., wezwali Spółkę do podjęcia negocjacji w celu ustalenia wysokości odszkodowania za udostępnienie nieruchomości oraz szkód, które powstaną na skutek przeprowadzonych prac konserwacyjnych, co nie spotkało się z akceptacją Spółki. Dodali, że podjęli działania w celu ustalenia zakresu korzystania przez Spółkę z ich nieruchomości, w związku z czym skierowali do sądu powszechnego wniosek o ustanowienie służebności przesyłu na rzecz Spółki. Postępowanie nie zostało jednak zakończone. Skarżący stwierdzili, że z niepodpisanego przez nich oświadczenia nie można wywieźć negatywnych dla nich skutków. Tym samym, analizie zostały poddane jedynie interesy Spółki. Zarzucili ponadto, że Wojewoda naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej powoływanej jako K.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Stwierdzili, że w decyzjach organów obu instancji brak jest wyjaśnienia, jakie czynniki doprowadziły do uznania, iż w celu przeprowadzenia spornych prac niezbędne jest zobowiązanie właścicieli nieruchomości do udostępnienia Spółce całego obszaru tych nieruchomości, podczas gdy winno to ograniczać się tylko do części tych nieruchomości, niezbędnej do prawidłowego przeprowadzenia prac. Zarzucili, że zobowiązanie do udostępnienia Spółce całej nieruchomości jest krzywdzące dla nich i może doprowadzić do powstania licznych szkód w ich mieniu. Skarżący podnieśli też, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, w jaki sposób Spółka zamierza dokonać konserwacji urządzeń i wycinki konarów, co uniemożliwiło określenie rzeczywistego obszaru niezbędnego do wykonania zadań przez Spółkę. Zarzucili ponadto, że zaskarżoną decyzją naruszono art. 8 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., gdyż nie ustosunkowano się do twierdzeń skarżących zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji dotyczących braku kryteriów, na podstawie których drzewo zostałoby podcięte lub wycięte, określenia szerokości pasa prac i rodzaju tych prac. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa. Zaskarżoną decyzją Wojewoda "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą zobowiązano skarżących do udostępnienia Spółce wyżej wymienione nieruchomości w celu wykonania zabiegów konserwacyjnych, wycinki lub ogłowienia (przycięcia) drzew wrastających w przewody linii, na długości ok. 350 m i zagrażających bezpiecznej pracy linii elektroenergetycznej oraz naprawy uszkodzonych przewodów fazowych w odgałęzieniu "[...]" w linii 15kV "[...]" oraz linii 0,4 kV ze stacji "[...]" na długości ok. 400 m, na okres 7 dni roboczych, liczonych od momentu rozpoczęcia przedmiotowych prac. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 124b ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z tym przepisem - starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Decyzja o zobowiązaniu do udostępniania nieruchomości może być także wydana w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie czynności. Z brzmienia cytowanego przepisu wynika że może on być zastosowany, jeśli kumulatywnie zostaną spełnione następujące przesłanki: wystąpi konieczność wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii wymienionych w tym przepisie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń oraz właściciel (użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości), nie wyraża zgody na takie udostępnienie. Analiza zebranych w rozpatrywanej sprawie materiałów dowodowych prowadzi do wniosku, że zostały spełnione obie wymienione wyżej przesłanki, warunkujące możliwość zastosowania ograniczenia, wynikającego z art. 124b ustawy. Jak wynika z pism Spółki oraz załączonych do nich zdjęć, w opisane wyżej odcinki linii energetycznych wrastają drzewa, których gałęzie i konary przecierają izolację przewodów. Sytuacja ta stwarza niebezpieczeństwo powstania pożaru i porażenia prądem osób, a także pozbawienia dostaw energii elektrycznej okolicznych miejscowości korzystających z tych linii. Powyższe jest bezsporne. W tej sytuacji, nie może budzić wątpliwości konieczność wykonania zabiegów konserwacyjnych oraz wycinki lub ogołowienia wrastających w przewody drzew. Zakres wymienionych w decyzji organu pierwszej instancji planowanych robót wskazuje więc jednoznacznie na ich remontowo-konserwacyjny charakter, co warunkowało zastosowanie art. 124b ust. 1 ustawy. Skarżący kwestionują wykazanie przez Spółkę przesłanki braku ich zgody na zajęcie przedmiotowych nieruchomości. Zastosowanie trybu przewidzianego w art. 124b ust. 1 jest możliwe tylko w przypadku braku konsensualnego załatwienia sprawy. Wyrażenie zgody przez właściciela w sprawie wejścia na teren zastępuje bowiem pozwolenie, o którym mowa w powyższym przepisie. Z uwagi na powyższe, próba uzyskania zgody osób mających prawa rzeczowe do nieruchomości na jej udostępnienie powinna zostać udokumentowana. Na brak zgody wskazywać będzie np. milczenie właścicieli nieruchomości lub stawianie przez strony takich warunków, które zostały uznane za niemożliwe do przyjęcia. Jeżeli zatem, mimo prowadzonych negocjacji, nie doszło do zawarcia umowy, w której strony określiły warunki udostępnienia nieruchomości, to tym samym należy uznać, że właściciel nie wyraził zgody na wejście na nieruchomość w celu wykonania prac. Zaznaczyć należy, że nie podlega weryfikacji w trybie art. 124b ustawy okoliczność, jakie warunki zaproponował inwestor właścicielowi nieruchomości. Dla oceny zasadności podjętego przez organ administracji rozstrzygnięcia istotne jest wyłącznie ustalenie, czy strony przedstawiły sobie propozycje, które umożliwiałyby zawarcie porozumienia. Jak wynika z akt sprawy, już w dniu 12 grudnia 2013 r., Spółka podjęła bezskuteczną próbę uzyskania zgody skarżących na wejście na ich nieruchomość w celu przycięcia drzew wrastających w linię energetyczną SN "[...]", odgałęzienie "[...]" (vide: notatka służbowa pracownika Spółki z dnia 12 grudnia 2013 r., podpisana także przez właściciela przedsiębiorstwa, które miało dokonać wycinki - "[...]"). W dniu 28 sierpnia 2014 r., Spółka podjęła kolejną próbę uzyskania zgody na wejście na nieruchomość skarżących, lecz - jak wynika z notatki służbowej pracownika Spółki z tego dnia - skarżący ponownie nie wyrazili na to zgody. W aktach sprawy znajduje się także "Oświadczenie odmowy" wyrażenia zgody na przeprowadzenie przedmiotowych prac, opisane przez pracowników Spółki. Napisali oni odręcznie na tym oświadczeniu, że "właściciel nie wyraził zgody na przeprowadzenie prac wycinkowych na jego terenie, po zapoznaniu się z oświadczeniem odmowy, nie podpisał dokumentu". Podkreślenia wymaga, że skarżący podnoszą jedynie zarzut braku dowodu niewyrażenia zgody na wejście na ich nieruchomość w celu przeprowadzenia wycinki i przycięcia drzew pod przedmiotową linią energetyczną, natomiast nie zaprzeczają faktowi prowadzenia rozmów z pracownikami Spółki, dotyczących tych czynności. Dowodem istnienia takich rozmów jest również wystosowane przez skarżących do Spółki pismo z dnia 16 stycznia 2014 r., w którym stwierdzili oni wprost, że nie zgadzają się na wycinkę lasu. W przedmiotowej sprawie Spółka spełniła więc obowiązek wykazania braku zgody skarżących, jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie przedmiotowych nieruchomości. Zaznaczyć należy, że art. 124b ust. 1 ustawy nie określa sposobu dokumentowania braku porozumienia właściciela (użytkownika wieczystego lub osoby, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości) z przedsiębiorstwem przesyłowym w kwestii udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności wymienionych w tym przepisie. Nie można zaakceptować stanowiska, zgodnie z którym tylko pisemna odmowa wyrażenia zgody stanowiłaby dowód na bezskuteczność negocjacji w sprawie udostępnienia nieruchomości. W takiej sytuacji, każdy niewyrażony w formie pisemnej sprzeciw właściciela nieruchomości blokowałby możliwość zastosowania art. 124b ust. 1 ustawy. Z uwagi na powyższe wymienione wyżej notatki służbowe i pismo skarżących, a także adnotacja pracownika Spółki (na druku oświadczenia odmowy) o odmowie podpisania tego dokumentu, należało uznać za wystarczające dowody braku zgody skarżących na udostępnienie nieruchomości. Jak już wyżej wskazano, w przypadku wyrażenia zgody – strony zawarłyby stosowną umowę i zbędnym byłoby wszczynanie i prowadzenie postępowania administracyjnego w tej sprawie. Dodać należy, że wystąpienie przez pełnomocnika skarżących do Spółki z propozycją podjęcia negocjacji w celu ustalenia wysokości odszkodowania za udostępnienie nieruchomości i szkody, które powstaną na skutek przeprowadzonych prac konserwacyjnych po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, jest bez znaczenia w niniejszej sprawie, podobnie jak złożenie wniosku do sądu powszechnego o ustanowienie służebności przesyłu. Okoliczności te, w świetle przesłanek określonych w art. 124b ustawy, nie mają żadnego wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć trzeba, że rokowania może przerwać każdy z uczestników negocjacji, jeżeli nie dostrzeże realnych szans na zawarcie porozumienia. Kontynuowanie bezowocnych rozmów w sytuacji istniejącego realnie niebezpieczeństwa powstania pożaru i porażenia prądem osób, a także pozbawienia dostaw energii elektrycznej okolicznych miejscowości korzystających z przedmiotowych linii, zwiększałoby niebezpieczeństwo zaistnienia tych zdarzeń. Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego niedostatecznego udokumentowania niewyrażenia zgody z uwagi na brak podpisów skarżących na oświadczeniu odmowy i oparcie się na dokumentach podpisanych przez pracowników Spółki, wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. w postępowaniu administracyjnym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności, dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Z przepisu tego wynika, że ustawodawca nie ustanowił hierarchii wartości środków dowodowych i nie przyznał prymatu, np. dowodowi z dokumentu urzędowego. Realizacja zasady prawdy obiektywnej, zawarta w art. 7 K.p.a., wymaga, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem. Wobec powyższego, zasadnie organy obu instancji przyjęły za prawdziwe fakty wykazane przez Spółkę za pomocą dowodów z powołanych wyżej dokumentów. Zaznaczyć należy, że skarżący nie stwierdzili, aby wyrazili zgodę na wykonanie spornych prac, co podważyłoby wnioski organów administracji wywiedzione z dowodów przedłożonych przez Spółkę. Tym samym, nie można uznać, że przesłanka braku zgody skarżących na udostępnienie nieruchomości nie zaistniała w stanie faktycznym sprawy. Niewątpliwie, brak zgody nie może być przez organy orzekające domniemany, a w przypadku jakiejkolwiek wątpliwości kwestia ta winna zostać przez organ wyjaśniona. Takich wątpliwości nie ma jednak w stanie faktycznym sprawy. Skarżący zakwestionowali ponadto prawidłowość określenia przez organ pierwszej instancji obszaru wykonywania prac. Wbrew tym zarzutom, Starosta w decyzji podał, jakie czynności zostaną wykonane, w jakim czasie oraz jaki teren będzie podlegał udostępnieniu. Jak wynika bowiem z sentencji decyzji organu pierwszej instancji, Starosta zobowiązał skarżących do udostępnienia Spółce wyżej wymienione nieruchomości w celu wykonania zabiegów konserwacyjnych, wycinki lub ogłowienia (przycięcie) drzew wrastających w przewody linii elektroenergetycznej (linia 15 kV "[...]") oraz naprawy uszkodzonych przewodów fazowych (linii 0,4 kV ze stacji "[...]"). Określił, że prace te dotyczą docinków odpowiednio o długości ok. 350 i 400 m. Z zapisu w pkt. 1 sentencji decyzji nie wynika więc, że Spółka może korzystać z całej powierzchni nieruchomości skarżących, lecz tylko w takim zakresie, jaki jest konieczny do wykonania wymienionych prac, to jest na odcinkach ok. 350 i ok. 400 m, na których stwierdzono wrastanie drzew w przewody linii elektroenergetycznej i uszkodzenia przewodów. Zbędne było natomiast podawanie, przy zastosowaniu jakich konkretnych maszyn, czy urządzeń będą one wykonywane. Organ nie naruszył prawa, nie określając opisowo sposobu wykonywania niezbędnych robót. Jednocześnie zaś wskazał konkretnie, na czym prace będą polegały i w jakim zakresie będą prowadzone, tj.: "zabiegi konserwacyjne lub ogołowienie (przycięcie) drzew wrastających w przewody linii". Zaznaczyć również należy, że stosownie do art. 124b ust. 4 ustawy, za udostępnienie nieruchomości oraz szkody powstałe na skutek czynności, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub osobą, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości a podmiotem, któremu udostępniono nieruchomość. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie w terminie 30 dni, licząc od dnia, w którym upłynął termin udostępnienia nieruchomości, określony w decyzji, o której mowa w ust. 1, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania. Tym samym, w interesie Spółki jest minimalizowanie ingerencji w nieruchomość skarżących, gdyż wiązać się to będzie z odpowiedzialnością odszkodowawczą. W kontrolowanym postępowaniu nie naruszono również wskazanych w skardze przepisów K.p.a. Zgromadzony materiał dowodowy był zupełny i wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, a wydane rozstrzygnięcie zostało prawidłowo uzasadnione. Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.