II SA/Ol 37/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Alicja Jaszczak-Sikora Marzenna Glabas (spr.) Katarzyna Matczak Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie uwzględnienia skargi na postanowienie Wojewody z dnia "[...]" Nr "[...]" I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 100 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane do czasu uprawomocnienia się wyroku. Pismem z dnia 17 maja 2004 r. pełnomocnik J. C. wniosła o wymeldowanie z pobytu stałego M. i D. W. z dziećmi z lokalu mieszkalnego znajdującego się w O. przy ul. I. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 9 lipca 2004 r., nr "[...]", na podstawie art. 97 § l pkt 4 Kpa, zawiesił postępowanie w tej sprawie z uwagi na toczącą się przed Sądem Rejonowym sprawę o opuszczenie i opróżnienie przedmiotowego lokalu przez pp. W. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła pełnomocnik J. C., zarzucając naruszenie art. 7 i art. 77 oraz art. 107 § 3 w związku z art. 126 Kpa. Stwierdziła brak podstaw do zawieszenia postępowania oraz podniosła, że w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wymeldowanie państwa W. wraz z dziećmi z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu. Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2004 r., nr "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż zawieszenie postępowania nastąpiło z uwagi na toczącą się w sądzie sprawę o ochronę naruszonego posiadania. Okoliczność ta jest istotna dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy o wymeldowanie, gdyż oznacza, że M. i D. W. kwestionują przesłankę dobrowolności opuszczenia spornego lokalu. W złożonej na to postanowienie skardze z dnia 6 września 2004 r., pełnomocnik J. C. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie doręczenia zaskarżonego postanowienia ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi oraz błędne ustalenie, przyjęte za podstawę zawieszenia postępowania, iż przed Sądem Rejonowym toczy się sprawa o ochronę naruszonego posiadania, gdy sprawa taka nie została przez małżonków W. wszczęta i upłynął termin do jej wniesienia. Wskazała, że przed sądem toczy się jedynie postępowanie z powództwa poprzedniej właścicielki mieszkania o nakazanie małżonkom W. opróżnienia mieszkania z drobnych rzeczy, które nie jest dotyczy ochrony naruszonego posiadania i tym samym jego wynik nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii wymeldowania. Wojewoda, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), postanowieniem z dnia 4 listopada 2004 r., nr "[...]", uchylił własne postanowienie z dnia 9 sierpnia 2004 r., nr "[...]" i utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 9 lipca 2004 r., nr "[...]". W uzasadnieniu stwierdził, że zarzut skargi zasługuje na uwzględnienie, gdyż toczące się postępowanie sądowe nie dotyczy ochrony naruszonego posiadania, lecz opróżnienia przedmiotowego lokalu. Jednocześnie podał, że postępowanie to nie jest zakończone, a jego wynik ma wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Prezydent Miasta podejmie zawieszone posterowanie i wyda merytoryczną decyzję po otrzymaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie o eksmisję. Pełnomocnik J. C. w złożonej skardze zarzuciła temu postanowieniu rażące naruszenie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) oraz art. 6 i 8 Kpa. Podkreśliła w uzasadnieniu, że organ drugiej instancji wydał identyczne rozstrzygnięcie jak to, które było przedmiotem skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Warunkiem skorzystania z przewidzianego w cytowanym przepisie uprawnienia do autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości. Oznacza to, że działania organu administracji podejmowane w ramach autokontroli zdeterminowane są. ściśle treścią i zakresem żądania skargi. Organ, podejmujący rozstrzygnięcie w trybie art. 54 § 3 powołanej ustawy, jest zatem związany treścią żądania skarżącego i nie ma możliwości częściowego tylko uwzględnienia skargi, tym bardziej nie jest możliwe wydanie orzeczenia sprzecznego z żądaniami skargi. Rozstrzygnięcie to może bowiem tylko zadośćuczynić skardze w całości. Ocena, czy wskazana przesłanka jest spełniona, następuje w kontekście żądania zawartego w skardze. Akt administracyjny wydany w trybie art. 54 § 3 po wniesieniu przez stronę skargi do Sądu, nie spełniający wymogu uwzględnienia skargi w całości, jest aktem wadliwym, pozbawionym podstawy prawnej, gdyż jego wydanie wykracza poza dyspozycję tego przepisu. Skarżąca we wnioskach skargi z dnia 6 września 2004 r. wniosła o uchylenie postanowienia Wojewody z dnia 4 listopada 2004 r. i nakazanie organowi pierwszej instancji dalszego prowadzenia postępowania, wskazując na dokonanie błędnych ustaleń co do stanu faktycznego sprawy. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 9 lipca 2004 r., nr "[...]", nie tylko nie uwzględnił skargi w całości, lecz orzekł w sposób oczywiście sprzeczny z zawartym w niej żądaniem. W świetle powyższego uzasadniona jest ocena, że postanowienie Wojewody z dnia 4 listopada 2004 r., nr "[...]", zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisu art. 54 § 3 powołanej ustawy, co stanowi określoną w art. 156 § l pkt 2 Kpa przesłankę stwierdzenia nieważności. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § l pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku oraz z mocy art. 152 tej ustawy orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach orzeczono po myśli art. 200 powołanej ustawy.