II SA/Ol 377/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Krzysztof Nesteruk po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Uiszczając wpis od skargi, Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" zwróciła się z wnioskiem o zwolnienie jej od kosztów sądowych i ustanowienie na jej rzecz radcy prawnego. Wskazano, iż "Wspólnota nie posiada majątku i dochodów. Mieszkania stanowią własność członków wspólnoty, a opłaty mieszkaniowe nie zawsze pokrywają koszty wydatków bieżących oraz remontów budynku (konieczność wieloletniego gromadzenia)." Według informacji stanowiących uzupełnienie przez skarżącą braków formalnych wniosku, nie posiada ona środków trwałych; różnica pomiędzy przypisem a poniesionymi kosztami, według bilansu za ostatni rok, wynosiła 48583,90 zł, a na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku na jej rachunku bankowym zgromadzonych było 57001,80 zł. Rozpatrując wniosek zważono, co następuje: Jak stanowi art. 246 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), prawo pomocy w zakresie całkowitym - obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 2 tej ustawy) - może być przyznane osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Z kolei, zwolnienie tej kategorii podmiotu tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub ustanowienie dla niego profesjonalnego pełnomocnika, czyli przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym może nastąpić, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (art. 245 § 3, art. 246 § 2 pkt 2 wskazanej ustawy). Żadna z tych przesłanek nie zachodzi w niniejszej sprawie, jako że skarżąca dysponuje środkami nieporównywalnie większymi od wszelkich możliwych kosztów zainicjowanego przez nią postępowania sądowoadministracyjnego - których zresztą istotną część już uiściła (koszty sądowe w postępowaniu pierwszoinstancyjnym sprowadzają się w zasadzie do wpisu od skargi). Mając na uwadze argumentację wniosku należy wyraźnie podkreślić, iż prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, znajdującą zastosowanie tylko w stosunku do podmiotów pozbawionych możliwości uzyskania środków na pokrycie kosztów postępowania. Jej celem jest zapewnie prawa dostępu do sądu, a nie - jak miałoby to wyglądać w niniejszej sprawie - asekuracja posiadanych przez stronę funduszy, czy też oszczędzenie jej niedogodności wiążących się z przeprowadzeniem nieznacznej korekty przyjętych planów finansowych (koszty zarządu nieruchomością wspólną powinny obejmować tworzenie rezerwy na incydentalne wydatki związane z ochroną interesów wspólnoty). Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 w/w ustawy, powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.