II SA/Ol 378/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Chybicki Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi Fundacji A. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z "[...]" r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB", "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "PINB" "organ I instancji") z "[...]" r., znak: "[...]", którą organ I instancji, działając na podstawie art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 199r. r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm., dalej jako: "u.p.b.") odmówił udzielenia Fundacji A (dalej jako: "skarżąca") pozwolenia na użytkowanie obiektu sportowo-rekreacyjnego – boiska zadaszonego nr 1, przy ul. "[...]"w O. na działce nr "[...]", zrealizowanego na podstawie pozwolenia na budowę z dnia "[...]" r., nr "[...]". W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że w dniu 3 sierpnia 2020 r. skarżąca wystąpiła o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego boiska zadaszonego przed zakończeniem wszystkich robót. Decyzją z "[...]" r. PINB wniósł sprzeciw w zakresie przyjęcia zawiadomienia o zakończeniu budowy i dopuszczenia do użytkowania tego boiska. Decyzją z "[...]" r. WINB uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie zawiadomienia o zakończeniu budowy. Wskazał, że wolą wnioskodawcy było skorzystanie z możliwości jakie niesie art. 55 ust. 2 u.p.b., a więc uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z wymaganą w tym momencie obowiązkową kontrolą budowy. W dniu 25 stycznia 2021 r. PINB przeprowadził obowiązkową kontrolę budowy w zakresie jej zgodności z ustaleniami i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę oraz projektem budowlanym. Stwierdzono, iż inwestor wykonał część inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Zrealizowany obiekt sportowo-rekreacyjny (zadaszone boisko nr 1) stanowił etap II, który został wykonany w całości. Nie został zrealizowany etap I – budowa budynku socjalno-bytowego. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej nie wniósł sprzeciwu ani uwag do użytkowania boiska. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, wskazał, że warunkiem dopuszczenia do użytkowania ww. boiska zadaszonego jest zapewnienie zaplecza higieniczno-sanitarnego dostosowanego do ilości uczestników zajęć. PPIS stwierdził, że do czasu wykonania budynku socjalno-bytowego/klubowego, obejmującego m. in. szatnie, węzły higieniczno-sanitarne, pomieszczenia socjalne, właściwe warunki sanitarno-higieniczne zapewni zaproponowane rozwiązanie tymczasowe w postaci kontenera z zapleczem higieniczno-sanitarnym dostosowanym do ilości uczestników zajęć. PINB ustalił, że w miejscu zaprojektowanego budynku socjalno-bytowego inwestor wykonał tymczasowe kontenerowe zaplecze higieniczno-sanitarne stanowiące zaplecze na potrzeby budowy. WINB zgodził się z organem I instancji, że zaplecze tymczasowe przeznaczone do czasowego użytkowania przez pracowników budowy w trakcie realizacji robót budowlanych, zlokalizowane na terenie budowy, nie może jednocześnie służyć sportowcom korzystającym z obiektu sportowo-rekreacyjnego. Zauważył, że projektant naniósł zmianę nieistotną polegającą na wykonaniu zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 24 u.p.b. obiektu do czasowego użytkowania, pełniącego funkcję zaplecza budowy. W odwołaniu pełnomocnik inwestora wskazał, że powstały na terenie budowy, w miejscu zaprojektowanego budynku socjalno-bytowego obiekt higieniczno-sanitarny pełni funkcję zaplecza budowy stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 24 u.p.b. WINB wyjaśnił, że zgodnie z brzmieniem tego przepisu z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę zwolniona została budowa obiektów na terenie budowy czasowo służących prowadzeniu pozostałych robót budowlanych. Obiekt taki nie wymaga zgłoszenia, stosownie do art. 30 ust. 1 u.p.b. Taki obiekt pomocniczy powinien być przeznaczony wyłącznie na potrzeby prowadzonej inwestycji, dostęp do niego powinni mieć wyłącznie pracownicy budowy. Nie może jednocześnie służyć korzystającym z obiektu sportowo-rekreacyjnego. Zaznaczono, że powstałe na terenie budowy zaplecze sanitarne (4 kontenery) znajduje się w miejscu niezrealizowanego budynku socjalno-bytowego, bezpośrednio przy ścianie boiska zadaszonego nr 1, a zatem znajduje się na terenie budowy. Poza kwestią oczywistą braku możliwości wykorzystywania obiektów zaplecza budowy powstałych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 24 przez osoby niezaangażowane w proces inwestycyjny, należy również mieć na uwadze konieczność zapewnienia warunków bezpieczeństwa i ochrony zdrowia osób przebywających na terenie budowy. WINB podniósł, że zgodnie art. 5 ust. 1 pkt 10 u.p.b. w czasie budowy należy zapewnić warunki bezpieczeństwa i ochrony zdrowia osób przebywających na terenie budowy. Stosownie do § 9 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych, teren budowy lub robót należy ogrodzić albo w inny sposób uniemożliwić wejście osobom nieupoważnionym. Organ II instancji argumentował, że uzgodnienia z PPIS odnosiły się do tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b., tj. tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, a nie obiektu przeznaczonego do czasowego użytkowania przez pracowników budowy, w trakcie realizacji robót budowlanych, zlokalizowanego na terenie budowy. Nie są to obiekty tożsame. Reasumując, WINB stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak jest tymczasowego zaplecza higieniczno-sanitarnego dla potrzeb powstałego boiska zadaszonego nr 1. Wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem judykatury i doktryny, część obiektu przeznaczona do użytkowania musi być zrealizowana w stanie umożliwiającym właściwe z niej korzystanie. Przed oddaniem takiej części do użytkowania należy zbadać, czy może ona samodzielnie i bezpiecznie funkcjonować. W omawianej sprawie zaś boisko zadaszone nr 1 nie może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, ze względu na brak wykonania właściwego zaplecza sanitarno-higienicznego obejmującego szatnie oraz węzły higieniczno-sanitarne dla uczestników zajęć i osób korzystających z obiektu. WINB uwzględnił, że zgodnie z art. 31zy1 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COV1D-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374), w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COV1D-19 przepisów art. 55 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane nie stosuje się, a wnioski o udzielenie pozwolenia na użytkowanie złożone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli nie wydano decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, traktuje się jak zawiadomienie o zakończeniu budowy, o którym mowa w art. 54 u.p.b. WINB uznał, że przepis ten nie miał w sprawie zastosowania, gdyż inwestor oparł wniosek na art. 55 ust. 2 u.p.b. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, zarzuciła powyższej decyzji naruszenie: 1. przepisów postępowania: - art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez czynienie dowolnych ustaleń i przyjęcie, że PPIS opiniował fakt posadowienia obiektów tymczasowych, a nie rozwiązania tymczasowego, które to pojęcie ma inny zakres znaczeniowy, a także przyjęcie, że w przypadku bezpiecznego i zgodnego z zasadami BHP wygrodzenia placu budowy i dostępu do zaplecza nie istnieje możliwość korzystania z zaplecza także przez osoby, które będą korzystały z boiska sportowego; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodanie konkretnej normy jakiej naruszenie uprawniałoby organy do wydania decyzji odmawiającej użytkowania boiska; - art. 7a § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie powodów dla których z zaplecza nie mogą oprócz pracowników budowy korzystać także osoby trzecie, w przypadku kiedy z zaplecza nie ma dostępu do terenu na jakim prowadzone są prace budowlane; - art. 59 ust. 1 w zw. z art. 59a u.p.b. poprzez przyjęcie, że wyłącznie w przypadku wykonania docelowego rozwiązania higieniczno-sanitarnego możliwe będzie legalne korzystania z wybudowanego boiska, kiedy to za wystarczające w tym wypadku należało uznać rozwiązanie tymczasowe; - art. 59 ust. 3 (z ostrożności) poprzez niezastosowanie i nieokreślenie odpowiedniego terminu na wykonanie docelowego zaplecza sanitarnego; - art. 59 ust. 5 u.p.b. poprzez zastosowanie i przyjęcie, że w rozpatrywanej sprawie mogła być wydana decyzji odmawiająca pozwolenia na użytkowanie; - art. 55 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 55 ust. 2 u.p.b. poprzez przyjęcie, że powołanie się na normę art. 55 ust. 2 we wniosku uniemożliwiało zastosowanie uproszczonej procedury oddania części inwestycji do użytkowania; 2. prawa materialnego: - art. 5 ust. 1 pkt 10 u.p.b. poprzez przyjęcie że na terenie na jakim nie są prowadzone prace budowlane i uczestnicy zajęć nie mają dostępu do terenu budowy należy zapewnić warunki BHP dla placu budowy, kiedy to prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku przeciwnego; - § 1 pkt 1 w zw. z § 9 rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych poprzez błędną wykładnię i tym samym przyjęcie, że w przypadku kiedy z zaplecza sanitarnego osoby korzystające z boiska nie mogą wyjść na teren gdzie prowadzone są prace budowlane, to norma § 9 zostaje również naruszona; - art. 29 ust. 1 pkt 24 u.p.b. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że obiekty o jakich mowa w tym przepisie mogą być wykorzystywane wyłącznie na cele budowy, kiedy to właściwa wykładnia prowadzi do wniosku, że w przypadku kiedy z wybudowanego obiektu, jaki ma być użytkowany jest odrębne wejście do pomieszczeń, osoby korzystające z boiska nie mogą wejść na plac budowy, to w istocie możliwe jest wykorzystanie obiektu do dwóch celów i w takim wypadku obiekt ten nadal spełnia wymagania o jakich mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 u.p.b.. W odpowiedzi na skargę, WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z 25 maja 2021 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Na wstępie wyjaśnić należy, że skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym, a organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy w przewidzianym terminie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istnienia istotnych wad w postępowaniu, mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów, w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. W pierwszej kolejności zasadnym jest wskazać, że w dniu 19 września 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471), która inaczej usystematyzowała niektóre zagadnienia. Przy czym zgodnie z art. 25 tej noweli do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. W związku z tym w rozpatrywanym przypadku mają zastosowanie przepisy w brzmieniu obowiązującym sprzed ich nowelizacji. Stosownie do art. 54 ust. 1 u.p.b. do użytkowania obiektu budowlanego, na budowę którego wymagane jest pozwolenie na budowę albo zgłoszenie budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a i 19a, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 3 u.p.b., przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Stosownie do art. 55 ust. 2 u.p.b., inwestor zamiast dokonania zawiadomienia o zakończeniu budowy może wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wniosek taki stanowi wezwanie organu nadzoru budowlanego do przeprowadzenia obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a (art. 57 ust. 6 u.p.b.). W świetle powyższych unormowań inwestor może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego objętego pozwoleniem na budowę po zawiadomieniu o zakończeniu budowy, jeżeli w wyznaczonym terminie organ nadzoru budowlanego nie wniesie sprzeciwu albo po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wnosiła o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie zadaszonego boiska nr 1 przed zakończeniem wszystkich robót. We wniosku wyraźnie powołany został art. 55 ust. 1 i ust. 2 u.p.b. W związku z tym zasadnie organ II instancji dostrzegł, że cytowany art. 31 zy1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COV1D-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych rozporządzenia, nie wyłącza stosowania art. 55 ust. 2 u.p.b., który uprawnia inwestora do żądania wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zamiast dokonania zawiadomienia o zakończeniu budowy. Art. 31 zy1 jest unormowaniem szczególnym i nie może być interpretowany rozszerzająco. Dlatego organy nadzoru budowanego prawidłowo orzekały w trybie art. 59 u.p.b. Art. 59 ust. 5 u.p.b. stanowi, że organ nadzoru budowlanego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 i w art. 57 ust. 1-4. W myśl art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.b. do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami. Zgodnie zaś z art. 57 ust. 3 u.p.b., inwestor jest obowiązany dołączyć do wniosku oświadczenia o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów wymienionych w art. 56. Na zasadzie art. 56 ust. 1 pkt 2 i 4 u.p.b. in fine, Państwowa Inspekcja Sanitarna i Państwowa Straż Pożarna zajmują stanowisko w sprawie zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym. Niezajęcie stanowiska przez organy, wymienione w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, traktuje się jak niezgłoszenie sprzeciwu lub uwag (art. 56 ust. 2 u.p.b.). W świetl tych unormowań inwestor nie może uzyskać pozwolenia na użytkowanie, jeżeli obiekt budowlany został wykonany sprzecznie z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami. W rozpoznawanej sprawie proponowane rozwiązanie tymczasowe w postaci zaplecza higieniczno-sanitarnego umożliwiającego korzystanie z zadaszonego boiska nr 1 zgodnie z jego przeznaczeniem, jest sprzeczne z projektem budowlanym i przepisami Prawa budowlanego. Z urzędu wiadomym jest Sądowi, w związku z wyrokiem tutejszego Sądu z 9 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 954/20, że w dniu 3 sierpnia 2020 r. (w czasie zbieżnym z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie boiska) skarżąca Fundacja zgłosiła organowi architektoniczno-budowlanemu zamiar budowy tymczasowego obiektu budowlanego, niepołączonego trwale z gruntem, przeznaczonego do rozbiórki przed upływem 180 dni. Zgodnie z treścią zgłoszenia obiekt miał pełnić funkcję zaplecza higieniczno-sanitarnego i służyć obsłudze nowo wybudowanego sportowego boiska zadaszonego. Planowane roboty budowlane miały polegać na ustawieniu czterech sztuk kontenerów o wymiarach 3,00 x 6,00 x 3,00 m i łącznej powierzchni 72,00 m2, na wcześniej wyrównanym podłożu oraz systemowych podstawach niezwiązanych z gruntem. W obiekcie tym miały znajdować się szatnie oraz toaleta wyposażona w dwie miski ustępowe, jeden pisuar i jeden natrysk. Wskazanym wyrokiem Sąd uchylił sprzeciw w sprawie budowy tego obiektu, uznając, że zgłoszenie dotyczyło tymczasowego obiektu budowlanego, który może funkcjonować na podstawie zgłoszenia przez okres 180 dni bez obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b.). Wyrok ten potwierdzał prawo skarżącej do posadowienia tymczasowego obiektu budowlanego na okres 180 dni. Jeżeli tymczasowy obiekt budowlany ma pozostawać w danej lokalizacji na dłuższy okres musi zostać objęty pozwoleniem na budowę. Wynika to wyraźnie z treści art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b. Wybudowane zaplecze higieniczno-sanitarne nie odpowiada dokonanemu zgłoszeniu. Logicznym jest przy tym, że tymczasowy obiekt budowlany, który po upływie 180 dni musiałby zostać rozebrany lub przeniesiony w inne miejsce nie spełniłby funkcji zaplecza higieniczno-sanitarnego dla boiska zadaszonego, gdyż po jego usunięciu boisko pozostawałoby bez takiego zaplecza. Oczywistym jest również, że w miejscu posadowienia spornego zaplecza higieniczno-sanitarnego docelowo ma powstać budynek socjalno-bytowy, a więc aby mógł zostać on wybudowany musiałby najpierw zostać usunięty obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania i boisko pozostawałoby bez zaplecza higieniczno-sanitarnego. Oznacza to, że przyjęte przez skarżącą rozwiązanie nie zapewnia ciągłego użytkowania boiska zadaszonego, w sposób odpowiadający jego przeznaczeniu. Niezależnie od powyższego, Sąd zgadza się z organami nadzoru budowlanego, że obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położony na terenie budowy, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 u.p.b. i którego posadowienie jest zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, może służyć tylko realizacji robót budowlanych, a nie użytkowaniu obiektu już wybudowanego. Przyjęcie prezentowanego przez skarżącą rozumienia tego przepisu stanowiłoby w istocie ominięcie prawa, ponieważ inne tymczasowe obiekty budowlane, lokalizowane na czas powyżej 180 dni muszą uzyskać pozwolenie na budowę, stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b. Argumentacja skarżącej, że zaplecze nie ma dostępu do terenu, na jakim prowadzone są prace budowlane, stanowi zaprzeczenie twierdzenia, że jest to obiekt, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 u.p.b. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 59 ust. 3 u.p.b. poprzez niezastosowanie i nieokreślenie odpowiedniego terminu na wykonanie docelowego zaplecza sanitarnego. Zgodnie z tym unormowaniem, jeżeli organ nadzoru budowlanego stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki, określone w ust. 1, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót. Stosownie do ust. 4 art. 59 u.p.b., przepisu ust. 3 nie stosuje się do instalacji i urządzeń służących ochronie środowiska. Zaplecze higieniczno-sanitarne służy ochronie środowiska, w tym zdrowiu ludzi. Poza tym ust. 3 nie może mieć zastosowania, jeżeli brak jest zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem (art. 59a ust. 2 pkt 2 lit. e u.p.z.p). W takiej sytuacji nie jest spełniony warunek określony w ust. 1 art. 59 u.p.b. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.