II SA/Ol 379/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2013r. sprawy ze skargi Burmistrza Miasta A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]’ w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić stronie skarżącej cały uiszczony w sprawie wpis w kwocie 200 zł. (słownie dwieście złotych). WSA/post.1 - sentencja postanowienia Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję z dnia "[...]" Burmistrza Miasta w sprawie cofnięcia spółce A z siedzibą w A (dalej zwanej Spółką) zezwolenia nr "[...]" z dnia "[...]" na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu i piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, to jest w A, przy ul. A - i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł Burmistrz Miasta A zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie art. 153 p.p.s.a., art. 138 § 2 i art. 136 k.p.a. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 9 i art. 11 k.p.a. Z tych też powodów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie z powodu braku legitymacji procesowej organu I instancji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Nie można natomiast wskazać podstaw do wykazania interesu prawnego organu administracji pierwszej instancji do kwestionowania przed sądem administracyjnym orzeczeń organu odwoławczego. Organ administracji, rozstrzygający indywidualne sprawy z zakresu administracji publicznej w sprawach cofania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych nie jest podmiotem posiadającym własny interes prawny w zaskarżeniu orzeczenia organu drugiej instancji. Jak wynika bowiem z przytoczonej regulacji prawnej, podstawą uzyskania legitymacji procesowej strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest przede wszystkim posiadanie interesu prawnego. Z uwzględnieniem tego właśnie kryterium należy też ocenić, czy Burmistrz Miasta A jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, w której przedmiotem jest cofnięcie Spółce zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu i piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, to jest w A, przy ul. A. Żaden przepis szczególny nie przewiduje bowiem takiej kompetencji dla tego podmiotu. Stosownie do art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 1356 ze zm.), sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 10 powołanej ustawy, organ ten jest także organem właściwym w sprawie cofnięcia tego zezwolenia w przypadkach określonych w tym przepisie. W świetle powołanych przepisów prawa oraz w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, nie może budzić wątpliwości, że Burmistrz Miasta A jest organem I instancji właściwym do orzekania w przedmiocie cofnięcia Spółce zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Organ ten wydał zresztą decyzję w tym przedmiocie, która następnie została uchylona zaskarżoną decyzją organu odwoławczego, a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Mając na względzie ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, który należy podzielić także w niniejszej sprawie, stwierdzić należy, ż organ I instancji (którym w niniejszej sprawie jest Burmistrz Miasta A) nie ma legitymacji do kwestionowania przed sądem administracyjnym rozstrzygnięcia organu odwoławczego, gdyż nie jest podmiotem posiadającym własny interes prawny w prowadzonym postępowaniu administracyjnym dotyczącym cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych konkretnej stronie tego postępowania. Takiego interesu nie ma także Gmina A, której organem jest Burmistrz Miasta A. Jak już wyżej wskazano powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w indywidualnej sprawie w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym, czy sądowoadministracyjnym. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie stron postępowania znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek. Co więcej, w zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej nie jest on /ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki/ uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez samorząd terytorialny uzasadnia ograniczenie jego dominium (zob. uchwałę NSA z 19 maja 2003r., sygn. akt OPS 1/03, ONSA 2003, nr 4, poz. 115 oraz postanowienie NSA z 20 listopada 2007r., sygn. akt I OSK 1649/07, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wskazuje się, że przyznanie jednostce samorządu terytorialnego, której organ wydał decyzję w I instancji, uprawnienia do wniesienia w tej sprawie skargi do sądu administracyjnego mogłoby podważać zaufanie do organów władzy publicznej, że będą one działać zgodnie z prawem dla realizacji dobra wspólnego. Jednostki te nie mają bowiem własnych praw ani prawnie chronionych interesów, których mogłyby dochodzić w relacjach z administrowanymi (zob. wyrok TK z 29 października 2009r., sygn. akt K 32/08, OTK 2009, nr 9, poz. 139). Skoro Burmistrz Miasta A nie posiada legitymacji do zainicjowania kontroli sądowoadministracyjnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jako organu II instancji w niniejszej sprawie, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę należało odrzucić. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.