II SA/Ol 386/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Adam Matuszak Tadeusz Lipiński (spr.) Beata Jezielska Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2005 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z dnia 28 lutego 2005 r. "[...]" Komendant Powiatowy Policji w E. nałożył na W. J. karę pieniężną w kwocie 8000 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 8 lutego 2005 r. w miejscowości M. w wyniku kontroli drogowej pojazdu ustalono, iż kierujący nim W. J. bez wymaganej licencji świadczy usługi przewozowe na rzecz Urzędu Gminy w P. W odwołaniu od decyzji W. J. podniósł, że o konieczności posiadania licencji dowiedział się w listopadzie 2004 r. i natychmiast podjął odpowiednie starania, żeby ją uzyskać. Wskazał, że ukończył kurs kompetencji zawodowych i oczekuje na egzamin, który został wyznaczony na dzień 19 marca 2005 r. Stwierdził, ze posiada wymagane wiadomości a brakuje mu tylko egzaminu. Wniósł o umorzenie grzywny, argumentując to bardzo trudną sytuacją materialną wielodzietnej rodziny, której jest jedynym żywicielem. Poprosił o zmianę kary pieniężnej na naganę i pouczenie. Zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 31 marca 2005 r. "[...]". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż jest faktem bezspornym, iż odwołujący się świadczył usługi przewozu dzieci bez licencji na wykonywanie transportu drogowego osób. Zgodnie zaś z art. 5 ust l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, póz. 2088) podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Skarżący uzyskał zaświadczenie z Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego o uczestnictwie w szkoleniu z zakresu "certyfikatu kompetencji zawodowych" na wykonywanie krajowego transportu drogowego, co nie jest jednoznaczne z uzyskaniem licencji a jedynie spełnieniem jednego z warunków określonych w art. 5 ust 3 wymienionej ustawy. Stwierdzone naruszenie, na podstawie I p. 1.1.1 załącznika do tej ustawy, podlega karze w wysokości 8000 zł. Organ II instancji wskazał, iż prośby przedstawione w odwołaniu nie dają podstawy do cofnięcia decyzji i umorzenia kwoty, gdyż rozstrzygnięcie zawarte w decyzji było zasadne i zgodne z prawem a ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje za takiego rodzaju naruszenia formy karania naganą czy pouczeniem a jedynie karą pieniężną zgodnie z załącznikiem do w/w ustawy. W skardze do sądu administracyjnego W. J. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego, podnosząc argumenty ujęte w odwołaniu. Podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § l w zw. z art. 145 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 1535, poz. 1270 ze zm./). Tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanemu w sprawie ostatecznemu orzeczeniu administracyjnemu. Zgodnie z art. 5 ust. l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, póz. 2088 ze zm.), podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej koncesji. Stosownie zaś do art. 92 tejże ustawy, wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów ustawy podlega karze pieniężnej, której wysokość określa załącznik do ustawy. Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek podlega karze w wysokości 8000 zł (Lp. I 1.1.1. załącznika). W świetle powyższych przepisów nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji ma charakter obligatoryjny. Zatem w przypadku stwierdzenia, iż osoba wykonująca transport nie posiada stosownej licencji organ nie mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej ani też wymierzyć jej w innej wysokości niż to wynika z załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Nie ma w przepisach prawnych podstaw także ku temu by organ mógł umorzyć grzywnę i zastosować sankcję niematerialną, bo takiej możliwości przepisy prawa po prostu nie przewidują. Sąd nie neguje sytuacji materialnej skarżącego, która z pewnością nie jest najlepsza jednak raz jeszcze podkreślić należy, że wobec jednoznacznie brzmiących przepisów prawa sytuacja ta nie mogła mieć wpływu ani na rodzaj kary ani na wysokość wymierzonej kary pieniężnej. Zauważyć należy także to, że W. J. sam przyznaje, iż wiedział o konieczności posiadania licencji i chociaż tejże licencji nie posiadał przewoził dzieci, w tej sytuacji skarżący musiał się liczyć z tym, że mogą go spotkać negatywne konsekwencje w postaci wymierzenia kary pieniężnej. W żadnym przypadku do wykonywania transportu drogowego ( przewożenia dzieci do szkół ) nie mogło upoważniać skarżącego to, że odbył kurs z zakresu " certyfikatu kompetencji zawodowych" na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Nie jest też prawdziwe twierdzenie W. J., że zdanie egzaminu i uzyskanie certyfikatu jest jakby zwykłą formalnością. Skarżący już w odwołaniu od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w E. informował, że egzamin będzie zdawał w dniu 19 marca 2005 roku, w skardze skierowanej do sądu podawał, iż egzamin odbędzie się w dniu 14 maja 2005 roku, jednak do czasu rozpoznania niniejszej sprawy nie przedłożył żadnego dokumentu mogącego potwierdzić, że uzyskał on certyfikat na wykonywanie transportu drogowego. Przytoczone wyżej rozważania dotyczące trudności uzyskania certyfikatu nie mają jednak praktycznie żadnego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, bo rzeczą pewną jest, że w lutym 2005 roku W. J. wykonywał drogowy bez wymaganej prawem licencji. Dlatego też wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.