II SA/Ol 386/15

Dnia 16 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 roku sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - oddala skargę. Decyzją z dnia 12 lutego 2014 r., "[...]" Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na "[...]" powoływane dalej jako "Spółka", karę pieniężną w wysokości 9.300 zł. Organ pierwszej instancji ustalił, że Spółka posiada dwa pojazdy ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 ton lecz pojazd marki "[...]" nie został wyposażony w tachograf, a w kontrolowanym okresie, to jest od 12 października 2012 r. do 11 października 2013 r., wykonywane nim były przewozy drogowe. Jak ustalono, przewozy wykonywane były przez kierowców: "[...]" w dniach 25.10.2013 r., 26.10.2012 r., 8.11.2012 r., 05.01.2013 r., 2.05.2013 r., 29.06.2013 r., 1.07.2013 r., 11.10.2013 r. oraz "[...]" w dniach: 1.08.2013r., 9.08.2013 r., 23.08.2013 r. We wskazanych okresach przewożone były między innymi odpady z czyszczenia ulic i placów, zmieszane odpady z betonu i gruzu ceglanego. Organ pierwszej instancji podkreślił, że w tych okresach nie przewożono odpadów z gospodarstw domowych, w związku z czym brak było podstaw do zastosowania wyłączenia z art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia (WE) 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Powyższe naruszenie skutkowało wymierzeniem kary pieniężnej określonej w lp. 6.1.1. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414), powoływanej dalej jako "ustawa", w kwocie 3.000 zł. Organ pierwszej instancji zarzucił ponadto, że za wymienione wyżej dni Spółka nie okazała do kontroli również tarcz tachografu lub innych dokumentów potwierdzających fakt prowadzenia tego pojazdu, co - stosownie do lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy - skutkowało wymierzeniem kary w kwocie 5.500,00 zł (500 zł x 11 dni). W toku postępowania organ stwierdził ponadto, że pojazd marki "[...]" nie został zgłoszony przez Spółkę do posiadanego zezwolenia na wykonywanie przewozów na potrzeby własne rzeczy nr "[...]". W konsekwencji powyższego, nałożono na Spółkę karę w wysokości 800 zł, zgodnie z lp. 1.8 załącznika nr 3 do ustawy. Organ pierwszej instancji zaznaczył, że strona nie kwestionowała prawidłowości ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych i nie wykazała istnienia przesłanek ekskulpacyjnych. W odwołaniu, złożonym od decyzji z dnia 12 lutego 2012 r., Spółka wniosła o zmniejszenie kar za każde naruszenie. Zaproponowała obniżenie kary za brak tachografu z 3.000 zł do kwoty 300 zł, wskazując, że przy zakupie samochód ten nie posiadał tachografu, a Spółka nie była świadoma, że urządzenie to winno być montowane także w pojeździe wykorzystywanym na potrzeby własne. Odnosząc się do kary za brak 11 wykresówek, zasugerowała karę za 6 kursów, w łącznej kwocie 300 zł, wyjaśniając, że pozostałe kursy były wykonane nieodpłatnie z gospodarstwa domowego "[...]". Odwołująca się podniosła ponadto, że jeśli kara za brak tachografu jest zasadna, to oczywistym jest brak wykresówek. W tej sytuacji, kara ta dubluje się. Ustosunkowując się natomiast do kary za brak zezwolenia na transport na potrzeby własne, Spółka zaproponowała karę w wysokości 50 zł. Stwierdziła, że wysokość łączna kar nałożonych przez organ przekracza wartość pojazdu, wynoszącą 4.000 zł. Decyzją z dnia 20 lutego 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał przepisy prawa regulujące obowiązki i warunki wykonywania przewozu drogowego. Podzielił ponadto ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji i stwierdził, że zasadnie w ustalonym stanie faktycznym i prawnym nałożone zostały sporne kary. Organ odwoławczy wskazał, że kontrola w przedsiębiorstwie wykazała, iż przedsiębiorstwo wykonywało przewozy drogowe odpadów pojazdem o nr rej. "[...]" którym przewozy wykonywali kierowcy "[...]". W toku postępowania kontrolnego strona nie okazała do kontroli wykresówek, danych cyfrowych czy też innych dokumentów z zapisem aktywności kierowców w trakcie wykonywania przewozów drogowych w wymienionych wyżej dniach. Bezspornym było więc, że strona nie udokumentowała przewozów drogowych wykonanych przez kierowców w okresie 11 dni. Z uwagi na powyższe, zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 5.500 zł (11 x 500 zł) z tytułu naruszenia lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W wyniku kontroli ustalono też, że pojazd marki "[...]" o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony nie został wyposażony w urządzenie rejestrujące (dowód: protokół oględzin pojazdu z dnia 29.10.2013 r.). Bezspornie zaś pojazdem tym w okresie 19.10.2012 r. - 17.10.2013 r. Spółka wykonywała przewozy drogowe odpadów z czyszczenia ulic i placów, zmieszane odpady z betonu i gruzu ceglanego, co wynikało z pism "[...]" dnia 5 i 20 listopada 2013 r. Z uwagi na powyższe stwierdzono, że strona wykonywała przewozy drogowe pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej pow. 3,5 tony niewyposażonym w urządzenie rejestrujące. Zasadnym było więc nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych z tytułu naruszenia lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy. Organ odwoławczy podkreślił, że strona nie wykazała, aby wykonywała przewóz drogowy materiałów podlegających wyłączeniu przewidzianemu w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Wykonywane przewozy drogowe podlegały więc zarówno reżimowi ustawy o transporcie drogowym, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że kontrola w przedsiębiorstwie wykazała, iż użytkowany przez nie pojazd marki "[...]" nie został zgłoszony przez przedsiębiorstwo do posiadanego zezwolenia na wykonywanie przewozów na potrzeby własne rzeczy nr "[...]", co potwierdziło pismo Starostwa Powiatowego w "[...]" z dnia 9.10.2013 r. Fakt niezgłoszenia przez stronę zmian odnośnie do liczby posiadanych pojazdów był bezsporny, zatem zasadnie nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 800 zł z tytułu naruszenia lp. 1.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92c ustawy o transporcie drogowym, mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie, gdyż okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, obowiązany jest dochować obowiązków oraz warunków wynikających z ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające m.in. z rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących, rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ustawy o czasie pracy kierowców. Powyższe oznacza, że przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Odnosząc się natomiast do argumentów strony dotyczących wykonywania przewozów nieodpłatnych (charytatywnych) i braku obowiązku okazania wykresówek, organ odwoławczy zauważył, że nie znalazły one odzwierciedlenia w materiale dowodowym. Jak bowiem wynikało z dowodu rejestracyjnego pojazdu "[...]", dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosi powyżej 7,5 tony, co skutkuje brakiem możliwości zastosowania wyłączenia przewidzianego w art. 3 lit. h rozporządzenia (WE) nr 561/2006, zwalniającego z obowiązku użytkowania tachografu pojazdy o dmc poniżej 7,5 tony wykonujące niezarobkowy przewóz rzeczy. Z uwagi na dopuszczalna masę całkowitą pojazdu przekraczającą 7,5 tony, kierowcy obowiązani byli rejestrować swoje aktywności na wykresówkach. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że wysokość nakładanych na stronę kar pieniężnych za dane naruszenie, jest ściśle określona w załączniku nr 3 do ustawy, zatem organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych. W konsekwencji, stwierdzenie naruszenia przez inspektora transportu drogowego zawsze skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w odpowiedniej wysokości. Decyzję organu drugiej instancji zaskarżyła w części Spółka, w zakresie kary za naruszenie lp. 6.3.7. i 6.6.6. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Spółka zarzuciła, naruszenie art. art. 6, 8, 9, 11, 77, 80 i 137 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej powoływanej jako K.p.a., przez brak należytego wyjaśnienia istoty sprawy. Podniosła też zarzut naruszenia art. 92a ust. 1 oraz lp. 6.3.7 i 6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym przez uznanie, że Spółka obowiązana jest do zapłaty kary pieniężnej za nieokazanie podczas kontroli wykresówki, danych z karty kierowcy, tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu oraz kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Zdaniem skarżącej, została ona ukarana dwa razy za to samo naruszenie, gdyż nie była w stanie przedstawić w trakcie kontroli wykresówek, do których okazania była zobowiązana ze względu na dopuszczalną masę całkowitą przedmiotowego pojazdu, skoro ten pojazd nie posiadał urządzenia rejestrującego. Spółka podniosła, że w przedmiotowym pojeździe, z przyczyn technicznych, niemożliwe jest zainstalowanie urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego, czego organ orzekający nie zweryfikował. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalanie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Zauważył ponadto, że brak technicznej możliwości zainstalowania tachografu nie uzasadnia odstąpienia od nałożenia kary, gdyż to od decyzji przedsiębiorcy zależy wykonywanie przewozów drogowych pojazdem wyposażonym w odpowiednie urządzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa. Decyzją z dnia 12 lutego 2014 r., "[...]" Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 9.300 zł za trzy naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, stwierdzone w wyniku kontroli, przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącej. Zaznaczyć należy, że skarżąca nie kwestionowała w toku postępowania administracyjnego prawidłowości ustaleń dokonanych w toku tej kontroli. W sprawie bezsporne jest to, że Spółka wykonywała przewozy drogowe pojazdem marki "[...]", o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t, który nie był wyposażony w tachograf. Zgodnie zaś z art. 3 zd. pierwsze rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L nr 370 z dnia 31 grudnia 1985 r., str. 8 z późn. zm.), urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a, rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Rozporządzenie to ma zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 t. Opisany wyżej pojazd nie mieści się w katalogu pojazdów wyłączonych z powyższego obowiązku i bezspornie powinien być wyposażony w odpowiednie urządzenie rejestrujące. Wobec powyższego, skoro kontrolowany pojazd nie został wyposażony w urządzenie rejestrujące - tachograf, to zasadnym było nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące. Kara za to naruszenie została określona w prawidłowej wysokości - zgodnie z lp. 6.1.1. załącznika nr 3 do ustawy. Prawidłowo również nałożono na skarżącą Spółkę karę za naruszenie wymienione w lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy. W stanie faktycznym sprawy jest bezsporne, że w dniach: 25.10.2013 r., 26.10.2012 r., 8.11.2012 r., 05.01.2013 r., 2.05.2013 r., 29.06.2013 r., 1.07.2013 r., 11.10.2013 r. oraz 1.08.2013r., 9.08.2013 r., 23.08.2013 r., pojazdem marki "[...]", o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t, wykonywany był przewóz drogowy przez kierowców "[...]", a za te dni przedsiębiorca nie okazał wykresówek, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego - za każdy dzień. Stosownie do art. 25 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r., poz. 1155 z późn. zm.), pracodawca ma obowiązek prowadzić ewidencję czasu pracy kierowców w formach wyliczonych w tym przepisie w pkt. 1-5, i przechowywać ją przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego. Uchybienie tym obowiązkom jest sankcjonowane karą w kwocie po 500 zł za każdy dzień. Skoro skarżąca nie okazała wykresówek za wymienione wyżej dni, to prawidłowo nałożono karę w kwocie łącznie 5.500 zł – 11x550 zł – lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy. Skarżąca zarzuca, że kary w kwotach 3.000 zł i 5.500 zł nałożone za naruszenia określone odpowiednio w lp. 6.1.1 i lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy, dotyczą tego samego naruszenia, wobec czego została ona ukarana dwukrotnie za to samo. Nie była bowiem w stanie przedstawić wykresówek, skoro pojazd nie był wyposażony w urządzenie rejestrujące. Ustosunkowując się do powyższego zarzutu, należy zwrócić uwagę na charakter kary administracyjnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznacznie przyjmuje się, iż finansowa odpowiedzialność administracyjnokarna ma - co do zasady - charakter obiektywny i opiera się na samym fakcie naruszenia (zob. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1995 r., III AZP 16/95, a także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 grudnia 1994 r., SA/Lu 49/94; z dnia 14 października 1998 r., IV SA 1792/96 i z dnia 5 czerwca 2001 r., III SA 2661/00). Kara administracyjna nie jest odpłatą za popełniony czyn, lecz stanowi środek przymusu, służący zapewnieniu realizacji wykonawczo zarządzających zadań administracji. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt P 9/08 (OTK-A, 2010, nr 3, poz. 26) stwierdził, że dopuszczalność stosowania administracyjnych kar pieniężnych, jako reakcji na naruszenie ustawowych obowiązków nie budzi wątpliwości. Brak stosownej sankcji powoduje, że przepis staje się martwy, a niespełnianie obowiązku nagminne. Administracyjne kary pieniężne stanowią środki mające na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzecz państwa. Kary te, stosowane automatycznie z mocy ustawy, mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Przez zapowiedź negatywnych konsekwencji, jakie nastąpią w wypadku naruszenia obowiązków określonych w ustawie, albo w decyzji administracyjnej, motywują adresatów do wykonywania ustawowych obowiązków. Podstawą zastosowania tego typu kar jest samo obiektywne naruszenie prawa. Tym samym, administracyjna kara pieniężna nie jest wyłącznie represją za naruszenie prawa, ale przede wszystkim stanowi środek przymusu, który służyć ma zapewnieniu wykonywania obowiązków wobec państwa, a organ administracyjny musi posiadać skuteczne środki, które skłonią adresatów norm do oczekiwanego zachowania w sferach uznanych za szczególnie istotne. Z kolei, w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt K 13/08 (OTK-A, 2009, nr 7, poz. 105), Trybunał Konstytucyjny zauważył, że przepis nakładający na osoby fizyczne lub prawne pewien obowiązek powinien być związany z przepisem określającym konsekwencję jego niespełnienia, gdyż skutkiem braku sankcji jest nagminne lekceważenie nałożonego obowiązku. Cechą odróżniającą "karę" w rozumieniu przepisów karnych od "kary" - sankcji administracyjnej jest, według sądu konstytucyjnego to, że ta pierwsza może być wymierzana tylko, jeżeli osoba fizyczna swoim zawinionym czynem wypełni znamiona przestępstwa (wykroczenia, przestępstwa karnoskarbowego), natomiast ta druga, może zostać nałożona zarówno na osobę fizyczną, jak i na osobę prawną, a ponadto jest stosowana automatycznie z tytułu odpowiedzialności obiektywnej i ma mieć przede wszystkim funkcję prewencyjną. Nie ma przy tym rozstrzygającego znaczenia okoliczność, że kara administracyjna ma również charakter dyscyplinująco - represyjny. Skoro zatem ustawodawca przewidział dwa odrębne obowiązki: wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w odpowiednie urządzenie rejestrujące oraz dokumentowanie pracy kierowcy takiego pojazdu za pomocą m.in. prawidłowo zapisywanych wykresówek, to konsekwencją niedochowania tych obowiązków są kary przewidziane lp. 6.1.1 i lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy. Zaznaczyć przy tym należy, że z redakcji tych przepisów nie wynika, aby ustawodawca wyłączył nałożenie kary za brak wykresówek, w przypadku gdy przedsiębiorca nie zamontował w pojeździe urządzenia rejestrującego. Tym samym, ukaranie przedsiębiorcy za niezamontowanie w pojeździe takiego urządzenia, nie wyklucza nałożenia kary za brak dokumentów dotyczących pracy kierowcy, wymienionych w lp. 6.3.7. załącznika nr 3. Inny jest również zakres naruszeń, opisanych w lp. 6.1.1. i 6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy. Odpowiedzialność administracyjna przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy nie jest bezwarunkowa, o czym stanowią przepisy art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Jednakże, to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek przedłożenia dowodów, iż nie miał wpływu na powstanie naruszenia. W okolicznościach niniejszej sprawy nie stwierdzono wystąpienia szczególnie uzasadnionych przypadków, o których mowa w art. 92c ust. 1 ustawy. Podnoszony fakt braku technicznej możliwości montażu tachografu w przedmiotowym pojeździe nie stanowi bowiem takiego wypadku. Od woli przedsiębiorcy zależało, czy wykonywał on przewóz drogowy pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące. Dodać należy, że okoliczności objęte hipotezą powołanych wyżej przepisów powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. Spółka powinna więc przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami omawianych wyżej przepisów, a mianowicie, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżąca nie mogła przewidzieć. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i brak było podstaw do jego uzupełnienia. Organ dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa. Z uwagi na powyższe, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów K.p.a. Nałożenie kary za stwierdzone naruszenie, dotyczące wykonywania przewozu drogowego na potrzeby własne pojazdem, który nie został zgłoszony do posiadanego zezwolenia na wykonywanie przewozów na potrzeby własne, jest prawidłowe i nie było kwestionowane przez skarżącą. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.