II SA/Ol 387/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy dla obszaru zalegania i eksploatacji złoża "[...]" postanawia odrzucić skargę. Dnia "[...]"2002 r., Rada Miejska podjęła uchwałę Nr "[...]" w przedmiocie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy dla obszaru zalegania i eksploatacji złoża "[...]". W dniu 27 marca 2008 r. skarżący M. K. wezwała Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa polegającego na wadliwości planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego zaskarżoną uchwałą. W uzasadnieniu podał, że wadliwe ustalenia planu doprowadziły do naruszenia jego interesu prawnego jako właściciela nieruchomości, która to nieruchomość nie została objęta ochroną przed szkodliwymi wpływami robót górniczych. W dniu 16 czerwca 2008 r. M. K. wniósł skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ponawiając zarzuty zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podała, że zgodnie z art. 53 ust 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 z 2002 r.) skargę , w sytuacji gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie , wnosi się w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna. W rozpoznawanej sprawie skarżący kwestionuje prawidłowość uchwały rady Miejskiej w przedmiocie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy dla obszaru zalegania i eksploatacji złoża "[...]". Podstawą prawną wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Stanowi on, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Termin do wniesienia przedmiotowej skargi do sądu administracyjnego określony został w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zmianami, dalej jako p.p.s.a.). Stanowi on, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W uzasadnieniu uchwały 7 sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA 2007/3/60) wyjaśniono, że w przypadku doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania, termin 30 dni na wniesienie skargi zaczyna biec od dnia doręczenia odpowiedzi organu. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie. Skarżący zwrócił się do Rady Miejskiej z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w dniu 27 marca 2008 r. i od tej daty biegł termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Upłynął on zatem z dniem 26 maja 2008 r. a przedmiotowa skarga została wniesiona w dniu 9 czerwca 2008 r., czyli z uchybieniem terminu do dokonania tej czynność, przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę, jako spóźnioną, należało odrzucić.