II SA/Ol 390/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Agnieszka Bińczyk po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. J. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi I. J. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych postanawia odmówić przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującego ustanowienie radcy prawnego. We wniosku z dnia "[...]", złożonym na urzędowym formularzu, I. J. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia "[...]", Nr "[...]". W uzasadnieniu podniosła, iż nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania w niniejszej sprawie bez uszczerbku dla siebie i swojej najbliższej rodziny, a sprawa jest niezwykle skomplikowana. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem i synem. Nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych. Źródłami utrzymania rodziny są wynagrodzenie męża skarżącej z tytułu prac dorywczych wykonywanych za granicą oraz otrzymywany przez nią zasiłek dla bezrobotnych w wykazanej przez skarżącą łącznej kwocie ok. "[...]". Mając na uwadze wskazanie wysokości zasiłku w kwocie netto, przyjąć należy, iż suma dochodów rodziny stanowi również kwotę netto. W rubryce nr 11 skarżąca wskazała natomiast ponoszone wydatki miesięczne: czynsz za mieszkanie – "[...]", energia – "[...]", gaz – "[...]", leczenie – "[...]", wyżywienie – "[...]", woda – "[...]" oraz roczne: opał – "[...]", co stanowi miesięcznie wydatki w średniej wysokości ok. "[...]". Wskazać należy, iż w świetle art. 239 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie ppsa, skarżąca zwolniona jest z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie z mocy ustawy. Tym samym w zakresie rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku pozostaje jedynie kwestia ustanowienia radcy prawnego. Zgodnie z art. 262 ppsa, do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. Stosownie też do art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ppsa, ustanowienie radcy prawnego, czyli przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, jeśli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że to na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy. Nie wystarczy przy tym wykazanie, iż poniesienie kosztów postępowania sądowego pogorszy sytuację materialną strony. Strona wykazać powinna, że posiadane środki są tak skromne, że uiszczenie kosztów tego postępowania spowoduje uszczerbek w wydatkach na zaspokojenie najniezbędniejszych jej potrzeb, a ponadto, że środki, którymi dysponuje nie dają możliwości poczynienia jakichkolwiek oszczędności, które mogłyby być przeznaczone na ten cel. Jeżeli zatem strona ma środki pieniężne, z których po zabezpieczeniu koniecznych kosztów jej utrzymania możliwe jest poczynienie oszczędności, to powinna partycypować w kosztach postępowania. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż w warunkach niniejszej sprawy skarżąca nie wykazała, że zachodzi przesłanka uzasadniająca ustanowienie dla niej radcy prawnego. Zauważyć należy, iż w formularzu wniosku skarżąca wykazała miesięczny dochód w wysokości ok. "[...]" oraz wydatki w średniej kwocie ok. "[...]" miesięcznie. Mając zatem na uwadze wysokość wykazanych wydatków związanych z utrzymaniem mieszkania, leczeniem i wyżywieniem, stwierdzić należy, że wykazany dochód daje realną możliwość nie tylko zabezpieczenia środków na utrzymanie konieczne skarżącej i jej rodziny, ale również pozyskania środków, które mogłyby być przeznaczone na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym, skoro różnica pomiędzy wykazanymi dochodem i wydatkami to ok. 952 zł. W warunkach niniejszej sprawy skarżąca nie wykazała zatem, że nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym było i jest dla niej obiektywnie niemożliwe. W świetle powyższego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, orzeczono jak w sentencji.