II SA/Ol 390/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione postanawia : odrzucić skargę. WSA/pos.1- sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu zażalenia R.K. na niezałatwienie w terminie przez Wójta Gminy jego wniosku z dnia 7 października 2008 r. w sprawie udzielenia zasiłku celowego w celu złagodzenia skutków suszy w 2008 r., działając na podstawie art. 37 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uznało zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione. W uzasadnieniu wskazano, że po otrzymaniu jakiegokolwiek wniosku organ winien w sposób procesowy załatwić sprawę, przy czym załatwienie sprawy musi nastąpić poprzez wydanie decyzji w trybie art. 104 czy art. 105 Kpa. Z przekazanych materiałów wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] Nr [...] uznało zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za uzasadnione i wyznaczyło Wójtowi Gminy 14-dniowy termin do załatwienia sprawy. Postanowienie to organ otrzymał w dniu 3 stycznia 2013 r. i podjął czynności niezbędne do rozpoznania sprawy. Postanowieniem z dnia [...] odmówiono wyłączenia Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej od udziału w tej sprawie, a następnie pismami z dnia 14 i 29 stycznia 2013 r. organ wezwał R.K. do stawienia się w organie celem przesłuchania w charakterze strony. Pomimo odbioru tych pism strona nie stawiła się w organie, wobec czego w dniu 19 lutego 2013 r. zawiadomiono ją o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W tym stanie rzeczy zażalenie strony na niezałatwienie sprawy w terminie nie ma uzasadnionych podstaw, gdyż organ podjął czynności niezbędne do wykonania z uwagi na skomplikowany charakter tej sprawy i nie były to czynności pozorne, a wynikające z konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zaleconego w decyzji Kolegium z dnia [...]. Pismem z dnia 2 kwietnia 2013 r. R.K. wystąpił z odwołaniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na decyzję Kierownika GOPS z dnia [...], jak również z zażaleniem na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], które zaskarżył w całość. Zarzucił mu rażące naruszenie przepisów prawa, praworządności i istotnych interesów strony jako wnioskodawcy, błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść zaskarżonego postanowienia poprzez uznanie zażalenia z 18 marca 2013 r. na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione, pomimo, że takie zażalenie w tym dniu nie było wnoszone, a złożona skarga z dnia 15 lutego 2013 r. do chwili obecnej nie została rozpatrzona i udzielona odpowiedź. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi wyjaśniając, że stosownie do art. 141 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zażalenie na postanowienie przysługuje tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego wydawanych w toku postępowania jest zamknięty. Postanowienie niniejsze zostało wydane na podstawie art. 37 kpa. i ma ono za zadanie likwidację bezczynności organu w trybie administracyjnym. Jest to postanowienie wydawane w toku postępowania nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest postanowieniem kończącym postępowanie i nie przysługuje na nie zażalenie. Skarga powyższa winna być zatem odrzucona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądownictwa administracyjnego jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, bowiem dotyczy działalności organów administracji publicznej, skargę wniesie uprawniony podmiot po wyczerpaniu środków zaskarżenia oraz, gdy spełnia ona wymogi formalne i zostanie złożona w terminie. W niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna, gdyż skarżone postanowienie nie należy do aktów podlegających rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Zakres przedmiotowy kontroli Sądu określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. oraz sprawy, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy ppsa. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ustawy ppsa.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], którym uznano zażalenie R.K. na niezałatwienie sprawy dotyczącej udzielenia zasiłku celowego na złagodzenie skutków suszy z 2008 r. w terminie za nieuzasadnione. Postanowienie to zostało wydane w trybie art. 37 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm) dalej: kpa. Stosownie zaś do art. 141 § 1 kpa. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Odnośnie postanowienie wydawanego w trybie art. 37 § 1 kpa. ustawodawca nie przewidział możliwości wnoszenia zażalenia, zatem postanowienie to jest postanowieniem ostatecznym. Nie jest to jednakże postanowienie kończące postępowanie w tej sprawie, dlatego też jego legalność jest badana podczas kontroli instancyjnej decyzji administracyjne wydanej na zakończenie postępowania w merytorycznej sprawie. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy ppsa. kontrola działalności sądu obejmuje orzekanie w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istotny. Skarżone postanowienie nie należy do żadnej ze wskazanych wyżej kategorii, bowiem nie służy na nie zażalenie, nie jest postanowieniem kończącym sprawę udzielenia zasiłku celowego na złagodzenie skutków suszy z 2008 r., ani też nie rozstrzyga tej sprawy co do istotny. Nie jest to także postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczających, na które służy zażalenie. Wobec tego, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 w związku z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o odrzuceniu skargi.