II SA/Ol 396/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Alicja Jaszczak – Sikora Protokolant Ewa Rychcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi A - S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" roku nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]"r. Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni działający z upoważnienia Prezydenta Miasta nałożył na A - S.A. karę pieniężną w wysokości 28519,50 zł za zajęcie pasa drogowego ulic "[...]", "[...]" oraz "[...]" w "[...]" z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi przez umieszczenie reklam w okresie od 1 stycznia 2005r. do 6 marca 2005r. oraz od 1 stycznia 2005r. do 17 marca 2005r. (w przypadku ulicy "[...]"). W uzasadnieniu podano, iż zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zajęcie psa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej. Obowiązek ten dotyczy także między innymi umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych nie związanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Przy czym wniosek do zarządcy drogi składa się przed planowanym zajęciem pasa, na co wskazuje § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego. Za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia reklamy zarządca drogi pobiera opłatę wymierzoną zgodnie z art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych oraz pkt 3 załącznika do uchwały Rady Miasta "[...]" z dnia "[...]" r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego na terenie Miasta "[...]", ustaloną w zależności od kategorii drogi, powierzchni reklamy, ilości powierzchni reklamowych oraz okresu zajęcia. Stosownie zaś do art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu lub o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządca wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej w myśl ust. 4-6. Wskazano, iż zarządcą drogi jest organ jednostki samorząd terytorialnego lub administracji rządowej do właściwości którego należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jednakże w granicach miasta na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Organ ten może upoważnić pracowników jednostki organizacyjnej zarządzającej drogami do wydawania decyzji w swoim imieniu. Stosowne upoważnienie Prezydenta Miasta zostało udzielone Dyrektorowi Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni pełnomocnictwem z dnia 21 listopada 2002r. Wskazano, iż przepisy te mają charakter bezwzględnie obowiązujący i w razie zaistnienia przesłanek w nich określonych właściwy organ ma obowiązek nałożenia odpowiedniej kary pieniężnej. W trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, iż reklamy Spółki A przy ulicy "[...]" oraz "[...]", do dnia 31 grudnia 2004r. znajdowały się w pasie drogowym na podstawie zezwolenia zarządcy drogi z dnia "[...]"r. Stwierdzono przy tym, iż reklama umieszczona w pasie drogowym ulicy "[...]" częściowo znajdowała się na terenie przyległej do niej ulicy "[...]", a zatem niezgodnie z lokalizacją określoną w zezwoleniu. Wskazano, iż w dniu 14 lutego 2005r. Spółka zawiadomiła organ, iż część nadziemna reklamy przy ulicy "[...]" została zdemontowana w dniu 8 lutego 2005r. a więc zgodnie z zezwoleniem. Jednakże podczas kontroli przeprowadzonych w marcu 2005r. (ostatnia 17 marca 2005r.) stwierdzono, iż reklamy znajdują się w dotychczasowych lokalizacjach. Ustalono także podczas kontroli w dniu 12 kwietnia 2005r., iż reklama zajmująca częściowo pas drogowy ulicy "[...]" została przestawiona na teren ulicy "[...]". Podniesiono, iż w sprawie został przesłuchany pełnomocnik Spółki, który potwierdził, iż reklamy znajdowały się w pasie drogowym po wygaśnięciu ważności decyzji zezwalających na ich umieszczenie, zaś reklama przy ulicy "[...]" została zdemontowana około połowy marca 2005r. Wyjaśnił ponadto, iż po otrzymaniu informacji o nieprawidłowym ustawieniu reklamy częściowo w pasie drogowym ulicy "[...]" została ona przestawiona na właściwe miejsce. W związku z tym organ nałożył przedmiotową karę. Wskazano przy tym, iż organ ma obowiązek nałożenia kary niezależnie od przyczyn zajęcia pasa, gdyż decyzja w tym przedmiocie nie ma charakteru uznaniowego. Podniesiona także, iż w decyzji z dnia "[...]"r. zezwalającej na zajęcie pasa drogowego zawarto pouczenie o formalnościach związanych z uzyskaniem decyzji na kolejny okres, a także o konsekwencjach kontynuowania zajęcia bez stosowno zezwolenia. W związku z tym oceniono, iż działanie strony miało charakter świadomie bezprawny. Wyjaśniono przy tym, iż przepisy znowelizowanej ustawy o drogach publicznych, które weszły w życie z dniem 9 grudnia 2003r. określiły definicję reklamy jako nośnika informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczonego w polu widzenia użytkowników drogi, niebędącego znakiem w rozumieniu przepisów o znakach lub sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. W związku z tą zmianą, a także orzecznictwem SKO ustalając powierzchnię reklamy uwzględniono ilość stron, a także elementy konstrukcyjne i zamocowania. W związku z tym, iż jedna z reklam znajdowała się w pasie drogowym dwóch ulic, a jedna z tych ulic ma kategorię drogi krajowej okoliczność tę uwzględniono przy wyliczaniu kary za zajęcie pasa drogowego. Przyjęto także, w oparciu o własne ustalenia i zeznania pełnomocnika Spółki, iż reklama w pasie drogowym ulicy "[...]" znajdowała się w niej do 17 marca 2005r. Natomiast w odniesieniu do pozostałych reklam okres zajęcia ustalono, do dnia 6 marca 2005r., tj, do dnia poprzedzającego dzień uzyskania przez Spółkę zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na kolejny okres (od 7 marca 2005r.). Opisano szczegółowo sposób ustalenia powierzchni poszczególnych reklam i wyliczenia wysokości kary pieniężnej. Wskazano przy tym, iż do powierzchni całkowitej reklam wliczono elementy znajdujące się w polu widzenia użytkowników drogi, natomiast do powierzchni tej nie wliczono części słupków wsporczych reklamy usytuowanej przy ulicy "[...]" , a także powierzchni tablic bocznych reklamy umieszczonej na słupie oświetleniowym w pasie drogowym ul. "[...]". Wymiary te nie zostały ustalone z uwagi na wysokość zamocowania tych elementów. Od decyzji tej odwołała się Spółka A, reprezentowana przez radcę prawnego – B. C. Podniósł, iż w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 19 stycznia 2005r. wskazano, iż postępowanie dotyczy ulicy "[...]" i "[...]", nie wskazano zaś także dotyczy ulicy "[...]". W zawiadomieniu tym określono zatem zakres postępowania, a w związku z tym niedopuszczalne było wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną także w odniesieniu do reklamy umieszczonej częściowo w pasie drogowym ulicy "[...]". Wskazał przy tym, iż o lokalizacji reklamy także w pasie drogowym tej ostatniej ulicy organ posiadał informację jeszcze przed wszczęciem postępowania, a zatem mógł bez przeszkód prawidłowo określić zakres postępowania obejmując, nim wszystkie ulice objęte decyzją. Także zawiadomienie o terminie oględzin, w którym wskazano miejsce spotkania w rejonie skrzyżowania z ulicą "[...]" w ocenie pełnomocnika odwołującej się Spółki nie wskazywało, iż postępowanie dotyczy także tej ulicy. Podniesiono ponadto, iż przedmiotowe reklamy znajdowały się w tych samych miejscach od 2001r. i wykształciła się praktyka polegająca na przypominaniu Spółce przez zarządcę drogi o konieczności złożenia wniosku na kolejny okres. Takiego przypomnienia w odniesieniu do 2005r. Spółka nie otrzymała i stąd umknęło to jej uwadze. Ponadto już w styczniu 2005r. przeprowadzono kontrolę pasa drogowego, co w ocenie pełnomocnika Spółki ma świadczyć o celowym działaniu organu w celu pozyskania środków z kar pieniężnych. W związku z tym zarzucono naruszenie art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Za nietrafny także uznano argument organu o celowym bezprawnym działaniu strony. W ocenie odwołującej się Spółki zmiana dotychczasowej praktyki nie powinna jej obciążać. Zarzucono także nieprawidłowe wyliczenie kary, gdyż w ocenie odwołującej się definicja reklamy zawarta w art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych nie daje podstawy do naliczenia opłaty również od powierzchni elementów konstrukcyjnych, a także tablic bocznych nie zawierających treści reklamowych. W związku z tym nastąpiło zawyżenie kary. Podniesiono przy tym, iż decyzje określające opłaty za zajęcia pasa wydawane zarówno przed nowelizacją ustawy o drogach publicznych, jak i po tej nowelizacji naliczały opłatę wyłącznie w oparciu o powierzchnię tablic reklamowych bez elementów konstrukcyjnych. W związku z tym w ocenie odwołującej się Spółki decyzja jako wadliwa winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. Decyzją z dnia "[...]" r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, iż na mocy zezwolenia z dnia "[...]" r. Spółka uprawniona była do zajmowania pasa drogowego drogi gminnej ulicy "[...]" i drogi krajowej ulicy "[...]" w "[...]" porzez umieszczenie 3 reklam o łącznej powierzchni 13,48 m2 w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2004r. Na zajmowanie pasa drogowego na kolejny okres strona uzyskała zezwolenie z dniem "[...]" r., przy czym zezwolono jej na zajęcie 14,40 m2 pasa drogowego ulicy "[...]" w "[...]" poprzez umieszczenie 2 reklam. Wskazano, iż zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego za niedotrzymanie warunków określonych w zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego lub zajęcie pasa bez zezwolenia pobiera się kary pieniężne, co oznacza iż organ ma obowiązek pobrać karę w przypadku stwierdzenia zajęcia pasa, przy czym powód takiego zajęcia jest w zasadzie obojętny. Oprócz przypadków określonych w art. 40 ust. 14 ustawy o drogach publicznych ustawa nie przewiduje bowiem żadnych innych zwolnień od opłat i kar pieniężnych za zajęcie pasa drogowego. Podano, iż bezsporna jest okoliczność, iż w okresie od dnia 1 stycznia 2005r. do 6 marca 2005r. Spółka nie posiadała stosownego zezwolenia zarządcy drogi na zajmowanie pasa drogowego, a tym samym zaistniały przesłanki obligujące organ do naliczenia kary pieniężnej. Wskazano iż organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego w drodze uchwały ustala wysokość stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dla dróg, dla których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego. Powołano uchwałę, która reguluje te kwestie na terenie miasta "[...]". Podano, iż kara pieniężna stanowi dziesięciokrotność opłaty za jęcie pasa drogowego i wskazano, w jaki sposób ustala się powierzchnię zajęcia pasa pod reklamę. Wyjaśniono przy tym, iż zgodnie z definicją zawartą w ustawie o drogach publicznych za reklamę należy rozumieć nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi. W związku z tym uznano, iż organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił powierzchnię reklam biorąc pod uwagę powierzchnię dwóch tablic oraz powierzchnię zamocowań i elementów konstrukcyjnych. Odnosząc się do kwestii dotychczasowej praktyki związanej z uzyskiwaniem zezwolenia wskazano, iż Spółka miała świadomość do terminu zajęcia, gdyż każdorazowo określała czas zajęcia, a każde zezwolenie zawierało pouczenie o konsekwencjach upływu terminu zezwolenia. Nie mogła być zatem zaskoczona wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie. Ponadto nie podzielono argumentu odnośnie przekroczenia granic postępowania określonych w zawiadomieniu o jego wszczęciu. Wskazano, iż w piśmie tym określono przedmiot postępowania jako dotyczący zajęcia bez zezwolenia pasa drogowego określonego w decyzji z dnia "[...]" r., a zatem reklam w tym zezwoleniu określonych. Natomiast ustalenie, iż jedna z reklam faktycznie została umiejscowiona częściowo w pasie drogowym ulicy "[...]" należy ocenić jako wynik postępowania dowodowego, zaś okoliczność ta stanowiła nieprawidłowe wykonanie uprawnień wynikających z przedmiotowego zezwolenia. Na tę decyzję skargę wniosła A - S.A. w, reprezentowana przez radcę prawnego – B.C., zarzucając iż zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa. Podniesiono, iż w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania wskazano, iż postępowanie dotyczy ulicy "[...]" i "[...]", nie podano zaś iż także ulicy "[...]". Tym samym niedopuszczalne było wydanie decyzji obejmującej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego na ulicy "[...]". Zakwestionowano przy tym stanowisko Kolegium, iż ustalenie faktu usytuowania jednej z reklam na ulicy "[...]" było wynikiem postępowania dowodowego, gdyż już przed wszczęciem postępowania dowodowego organ posiadał informacje o takim usytuowaniu reklam. Wskazano przy tym, iż wprawdzie w zawiadomieniu o miejscu oględzin podano, iż ma ono nastąpić w rejonie skrzyżowania ulic "[...]" i "[...]", lecz nie podano tam, iż ma to dotyczyć także ulicy "[...]". Natomiast w kolejnym piśmie organ w dalszym ciągu wskazywał wyłącznie ulicę "[...]" i "[...]". Zarzucono, iż Kolegium powieliło twierdzenia organu pierwszej instancji nie przeprowadzając w tym zakresie żadnego postępowania wyjaśniającego. Podniesiono, iż nieprawidłowo obliczono powierzchnię reklamy, gdyż w ocenie skarżącej Spółki, aby uznać element konstrukcyjny za reklamę, musi być on widoczny w polu widzenia użytkowników drogi, a w przedmiotowej sprawie co najmniej jedna ścianka boczna będąca elementem konstrukcyjnym reklamy nie znajdowała się w polu widzenia. Poza takim polem znajdowały się również wewnętrzne części słupków wsporczych. Ponadto wskazano, iż nie ma znaczenia, czy nośnik reklamowy zawiera treści reklamowe na każdej stronie nośnika, czy też na dwóch jego stronach, istotna jest powierzchnia samego nośnika czyli tablicy reklamy. W związku z tym obliczając powierzchnię reklamy przy ulicy "[...]" organ powinien był uwzględnić powierzchnię tablicy reklamowej nie uwzględniając ilości stron tablicy. Ponadto zarzucono, iż w dniu 14 lutego 2005r. do organu wpłynęło pismo strony, iż reklama przy ulicy "[...]" została zdemontowana w dniu 8 lutego 2005r., w związku z tym nieuzasadnione jest naliczenie kary za okres od 1 stycznia 2005r. do 17 marca 2005r. Podniesiono ponadto, iż decyzje określające opłaty za zajęcie pasa drogowego wydawane przed dniem nowelizacji ustawy o drogach publicznych, jak i po tej dacie naliczały opłaty bez uwzględnienia elementów konstrukcyjnych reklamy. Ponadto w ocenie skarżącej nie istniała potrzeba ustalania powierzchni reklamy, gdyż ta została określona w zezwoleniu na zajęcie pasa, a nie zmieniono lokalizacji, ani nie dokonano zmian tych reklam. W takim wypadku zgodnie z wyrokiem NSA na które powołuje się Kolegium ustala się jedynie liczbę dni przekroczenia terminu zajęcia pasa drogowego. Zarzucono ponadto naruszenie art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zmianę poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach administracyjnych, skierowanych do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych. W związku z tym w ocenie pełnomocnika skarżącej Spółki zaskarżona decyzja winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego obliczenia liczby dni zajęcia pasa drogowego przy ul. "[...]" wskazano, iż zarówno przeprowadzone kontrole, jak i zeznanie pełnomocnika Spółki potwierdziły, iż reklama ta znajdowała się w pasie drogowym do 17 marca 2005r. Na rozprawie przed tut. Sądem pełnomocnik skarżącej Spółki cofnął zarzut określony w pkt 3 skargi, dotyczący błędnego wyliczenia ilości dni zajęcia pasa drogowego przy ul. "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa. Jak słusznie podniesiono zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu pierwszej instancji zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004r. Nr 204 poz. 2086 ze zm.) za zajęcie pasa drogowego 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6, tj. opłaty za zajęcie pasa drogowego. Decyzja w tym zakresie nie ma charakteru uznaniowego, a zatem w przypadku stwierdzenia zajęcia pasa drogowego w okolicznościach, o których mowa w powołanym przepisie organ ma obowiązek pobrania kary pieniężnej. W niniejszej sprawie bezspornym jest fakt, iż wszystkie reklamy objęte zaskarżoną decyzją znajdowały się w okresie wskazanym w decyzji bez zezwolenia zarządcy drogi. Wprawdzie skarżąca Spółka zakwestionowała liczbę dni zajęcia reklamy w pasie drogowym ulicy "[...]", jednakże pełnomocnik Spółki z zarzutu tego wycofał się na rozprawie. Należy jednak wskazać, iż argument Spółki nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Jak wskazała Spółka miała ona dokonać usunięcia reklamy w dniu 8 lutego 2005r., lecz nie potwierdzają tego ani oględziny przeprowadzone w dniu 9 lutego 2005r. (o których Spółka została zawiadomiona), w czasie których stwierdzono iż reklama ta w dalszym ciągu znajduje się w pasie drogowym, ani też zeznanie pełnomocnika Spółki, który stwierdził, iż została ona usunięta dopiero w połowie marca 2005r. Skarżąca zakwestionowała także sposób obliczenia powierzchni reklamy, od której ustalono karę pieniężną, jednakże zarzuty w tym zakresie nie są zasadne. Zgodnie z wyżej wskazanym przepisem kara za zajęcie pasa drogowego stanowi 10-krotność opłaty za zajęcie pasa drogowego. Natomiast zgodnie z art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych opłatę za zajęcie pasa drogowego w przypadku umieszczenia reklamy ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Zgodnie z definicją reklamy wprowadzoną do ustawy o drogach publicznych ustawą z dnia 14 listopada 2003r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 200 poz. 1953 ze zm.), która weszła w życie z dniem 9 grudnia 2003r., reklamą jest nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. W związku z tym słuszne jest wliczenie do powierzchni reklamy także powierzchni elementów konstrukcyjnych. Przy czym nie jest zasadny argument skarżącej, iż wliczeniu podlegają tylko elementy znajdujące się w polu widzenia użytkowników drogi. Z gramatycznej budowy wyżej powołanego zdania definiującego reklamę wyraźnie wynika, iż umieszczenie w polu widzenia użytkowników drogi odnosi się do nośnika informacji, a nie do elementów konstrukcyjnych i zamocowań, które zresztą zazwyczaj - ze względów estetycznych - nie są eksponowane. Podobnie należy odnieść się do kwestii obliczenia powierzchni reklamy dwustronnie. Skoro bowiem reklamą jest każdy nośnik informacji wizualnej, więc brak jest podstaw by wyłączać z tego jakąś część tego nośnika. Przy tym wskazać należy, iż z uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej wynika, iż organ nie uwzględnił części powierzchni reklam, której z uwagi na wysokość zamocowania wymiarów nie ustalił, a także nie wliczył części ścianki bocznej (reklama przy ul. "[...]"/"[...]" ) gdyż nie znajdowała się w polu widzenia użytkowników drogi. Brak jest zatem podstaw do podzielenia argumentów skarżącej w tym zakresie. Nie jest także słuszne stanowisko pełnomocnika skarżącej, iż skoro ustalono powierzchnię reklamy w zezwoleniu, to nie ma potrzeby ustalania jej ponownie, a kara pieniężna winna być wyliczona jako kara za przekroczenie ilości dni zajęcia (na marginesie należy wskazać, iż nie sposób doszukać się takiego stwierdzenia w powołanym przez stronę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 1998r. Sygn. akt II SA 877/98). Wyjaśnić bowiem należy, iż zgodnie z powołanym wyżej art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, zarówno w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, jak i w przypadku przekroczenia ilości dni zajęcia określonego w zezwoleniu, kara pieniężna liczona jest tak samo, czyli jako 10-krotnośc opłaty za zajęcie pasa drogowego. Jednakże decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej ma charakter odrębny od decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego i opłat tam ustalonych. Organ ma przy tym obowiązek przeprowadzenia odrębnego postępowania i stosowania przepisów prawa, a nie powielania wcześniejszych decyzji administracyjnych. W związku z tym fakt, iż w decyzjach zezwalających ma zajęcie pasa drogowego obejmujących okresy po 2003r., tj. po wejściu w życie nowelizacji ustawy o drogach publicznych, wyliczenia powierzchni reklam, a tym samym opłaty nie były ustalone prawidłowo, nie uzasadnia wydawania kolejnych decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Stanowisko takie zostało zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 8 grudnia 1999r. (Sygn. akt SA/Sz 1775/98, LEX 39735) oraz z dnia 1 czerwca 20001r. (Sygn. akt I SA/Gd 1145/99, LEX 54012). Orzeczenia te wprawdzie zapadły na gruncie spraw podatkowych, ale Sąd sformułował w nich ogólny pogląd, iż fakt wcześniejszego zastosowania ulgi, bądź przyjęcia korzystniejszej dla strony interpretacji przepisów prawa nie może decydować o konieczności ich powielania, mimo iż wynikało to z błędu organu. Zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów państwa nie może być rozumiana jako konieczność wydawania kolejnych decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem. W związku z tym chybiony jest także zarzut naruszenia art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnosząc się do kwestii określenia przedmiotu postępowania w zawiadomieniu o jego wszczęciu wyjaśnić należy, iż faktycznie w zawiadomieniu tym wskazano, iż postępowanie dotyczy reklam umieszczonych na podstawie zezwolenia z dnia "[...]" r., a zatem także reklamy nieprawidłowo umieszczonej częściowo w pasie ulicy "[...]". Nawet jednak gdyby przyjąć, iż organ nie dokładnie określił przedmiot postępowania, to uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż skarżąca dowiedziała się, iż postępowanie dotyczy także ulicy "[...]"przynajmniej w dniu 26 kwietnia 2005r., kiedy to został przesłuchany pełnomocnik strony, który miał także możliwość zapoznania się z aktami sprawy i zgłoszenia ewentualnych wniosków. Zatem jeszcze przed wydaniem decyzji administracyjnej, co miało miejsce dopiero w dniu 21 lipca 2006r. strona wiedziała o zakresie postępowania. Natomiast zupełnie chybiony jest argument odnośne zaniechania praktyki zawiadamiania skarżącego o konieczności złożenia wniosku o zezwolenie na kolejny okres. Praktyka ta, aczkolwiek dopuszczalna, nie jest obowiązkiem organu, a tym samym nie może stanowić uzasadnienia dla odstąpienia od naliczenia kary. Przy czym na marginesie należy zauważyć, iż Spółka o przekroczeniu terminu zajęcia pasa drogowego dowiedziała się już w dniu 24 stycznia 2005r. (data doręczenia zawiadomienia w sprawie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie), zaś wniosek o wydanie zezwolenia na kolejny okres złożyła dopiero w dniu 4 marca 2005r. Zatem nie tylko nie złożyła niezwłocznie wniosku, ale sama przyczyniła się do zwiększenia wysokości naliczonej kary pieniężnej. W związku z powyższym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.