II SA/Ol 4/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia del. SO Dorota Radaszkiewicz (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Wspólnoty A na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przywrócenia oznakowania miejsc postojowych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej Wspólnoty A kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 12 września 2013r. wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w E. nakazał Wspólnocie "[...]" w terminie do 4 października 2013r. przywrócić oznakowanie miejsc postojowych, z których mogą korzystać wyłącznie osoby niepełnosprawne, zlokalizowanych przy budynku ul. "[...]" w dacie wydania decyzji zastawionej gazonami z kwiatami – odpowiednio 3 stanowiska i 4 stanowiska. W odwołaniu od wskazanej wyżej decyzji Wspólnota "[...]" zarzuciła błędne zastosowanie § 20 w/wym. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej rozporządzenia) poprzez przyjęcie przez organ I Instancji, iż teren, którego właścicielem jest Wspólnota "[...]", na którym ustawiono gazony z kwiatami stanowi miejsca parkingowe dla osób niepełnosprawnych w sytuacji, gdy teren ten nigdy nie zyskał statusu miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. Zarzuciła ponadto naruszenie § 21 i § 18 rozporządzenia poprzez pominięcie przez organ I Instancji w toku czynności odbioru budynku Wspólnoty "[...]" faktu wybudowania miejsc postojowych w odległości mniejszej, niż wynika to z rozporządzenia, co następnie skutkowało samowolnym naniesieniem na miejscach postojowych oznaczeń tylko poziomych, wskazujących na ich przeznaczenie dla osób niepełnosprawnych oraz pominięcie przez organ I Instancji faktu, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie wskazuje na konieczność urządzenia w spornym miejscu siedmiu miejsc postojowych, usytuowanych obok siebie dla osób niepełnosprawnych. Ponadto w odwołaniu zarzucono również błędne zastosowanie art. 66 ust.1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że budynek Wspólnoty jest w nieodpowiednim stanie technicznym z uwagi na brak stosownego oznakowania miejsc postojowych dla pojazdów osób niepełnosprawnych, w sytuacji gdy teren ten, na którym ustawiono gazony z kwiatami nigdy nie zyskał statusu miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania – art. 6, 7, 8 i 77 k.p.a. "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 7 listopada 2013r. "[...]" uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i ustalił nowy termin t.j. do dnia 30 listopada 2013r., w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I Instancji. Organ II instancji zważył, iż decyzja organu I Instancji wydana w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994. Prawo budowlane jest prawidłowa, albowiem w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym – właściwy organ nakazuje w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Pod pojęciem obiektu budowlanego należy rozumieć zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, m.in. dotyczy to również placów postojowych (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego). Jak z powyższego wynika, miejsca parkingowe, w tym również dla osób niepełnosprawnych związane są ściśle z budynkiem, bowiem są urządzeniami technicznymi, wybudowanymi na podstawie zatwierdzonej dokumentacji i decyzji "[...]" Starosty E. z dnia 15 września 2008r. o pozwoleniu na budowę, zmienionej decyzją "[...]" Starosty E. z dnia 21 lipca 2009r. "[...]" zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego z parkingami- kat. obiektów budowlanych XIII/XVII, przyłącza : wod. - kan., co, kanalizacji deszczowej, rozbiórki 2 budynków gospodarczych i stacji trafo. Lokalizacja inwestycji : "[...]" – dotyczy parkingów i przyłączy. Po stwierdzeniu zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno – budowlanym decyzją z dnia 17 grudnia 2009r. "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno – usługowego z parkingami i przyłączami. Organ II Instancji wskazał ponadto, iż przeprowadzona w dniu 30 lipca 2013r. wizja lokalna potwierdziła fakt zlikwidowania urządzonych wcześniej miejsc postojowych z przeznaczeniem dla osób niepełnosprawnych w ilości 7 sztuk i ustawieniu gazonów z kwiatami przez członków Wspólnoty "[...]", co narusza § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie zaś z §20 wskazanego wyżej rozporządzenia miejsca te z przeznaczeniem dla osób niepełnosprawnych urządzone zostały w odległości nie mniejszej niż 5 metrów od okien budynku mieszkalnego. Skoro zaś z projektu zagospodarowania terenu budynku mieszkalno-usługowego w "[...]" – zatwierdzonego decyzją Starosty "[...]" z dnia 15 września 2008r., zmienionego decyzją "[...]" z dnia 21 lipca 2009r. "[...]" o pozwoleniu na budowę, przy budynku mieszkalnym przewidziane zostały miejsca parkingowe ogólnie w ilości 7 sztuk dla osób niepełnosprawnych zbliżone do budynku mieszkalnego, to zgodnie z art. 61 pkt 1 Prawa budowlanego, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego obowiązany jest utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2, czyli użytkować go wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi, zgodnie z jego przeznaczeniem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zarzuciło : 1. naruszenie art. 136 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego, uzupełniającego postępowania dowodowego celem wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, a mianowicie : a) czy sporne miejsca parkingowe kiedykolwiek oznakowane były jako miejsca postojowe przeznaczone dla osób niepełnosprawnych, b) czy po stronie skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej istniała potrzeba utworzenia siedmiu miejsc postojowych o wskazanym wyżej charakterze, c) która inwestycja objęta była pozwoleniem na budowę na mocy decyzji nr "[...]" Starosty E. z dnia 15 września 2008r., zmieniona decyzją nr "[...]" Starosty E. z dnia 21 lipca 2009r. – "[...]", d) kto jest właścicielem działki "[...]", na której urządzone zostały sporne miejsca postojowe; 2. naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę dowodów, prowadzącą do konstatacji, że sporne miejsca postojowe uzyskały status z przeznaczeniem ich dla osób niepełnosprawnych oraz, że wybudowane zostały na podstawie prawomocnej decyzji budowlanej, obejmującej nieruchomość, na której powstała sporna infrastruktura; 3. błędne zastosowanie § 20 i § 21 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez przyjęcie przez organ II Instancji, że teren którego właścicielem jest Wspólnota "[...]", na którym ustawiono gazony z kwiatami stanowi miejsca parkingowe dla osób niepełnosprawnych. Wskazując na powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów I i II Instancji oraz zasądzenie od W. Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniesiono, że w toku postępowania administracyjnego skarżąca wskazywała, ze sporne miejsca postojowe nigdy nie zyskały statusu z przeznaczeniem dla osób niepełnosprawnych. Ponadto nigdy nie były oznakowane jako przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Organ II Instancji zaniechał przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, przyjmując ustalenia organu I Instancji, które to ustalenia są błędne. Niezasadnie organ ii Instancji powołuje się na decyzję administracyjna o pozwoleniu na budowę, która nie obejmowała swoim zakresem terenu działki "[...]", na której powstały sporne miejsca parkingowe, albowiem decyzja ta dotyczy pozwolenia na budowę budynku Wspólnoty "[...]". Działka wskazana wyżej jest przedmiotem współwłasności członków Wspólnoty "[...]", zaś decyzja o pozwoleniu na budowę obejmuje inwestycję budowy budynku wielorodzinnego, wchodzącego w skład Wspólnoty "[...]". W tej sytuacji skarżąca podkreśliła, że nie sposób zgodzić się z organem II Instancji, iż poprzez ustawienie gazonów z kwiatami na własnej nieruchomości skarżąca naruszyła przepisy wskazywanego już wyżej rozporządzenia dotyczące organizacji miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. Skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa podniosła również, że to deweloper jako inwestor budynku jednostronnie zadecydował o obciążeniu służebnością przechodu i przejazdu nieruchomości, należącej obecnie do skarżącej a ponadto samowolnie podjął decyzję i wybudował sporne miejsca postojowe, a w toku czynności odbioru budynku okazało się, że nie spełniają one warunków wynikających z rozporządzenia, bowiem znajdują się w odległości mniejszej, niż wymagana przez przepisy rozporządzenia. Końcowo skarżąca podniosła, iż samo oznakowanie nie powoduje zakwalifikowania miejsca postojowego, jako przeznaczonego dla osoby niepełnosprawnej. Ponadto skarżąca wskazała również, że organ II Instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołał się na miejscowy plan zagospodarowania terenu, który nie obowiązywał już w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na skargę W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację prawną przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniósł dodatkowo, że nietrafny jest zarzut dotyczący błędnej oceny dowodów świadczących o przeznaczeniu miejsc postojowych, albowiem pozwolenia na budowę wszystkich budynków przy ul. "[...]" były wydane na rzecz Spółki "[...]", będącej właścicielem terenów, na których wzniesiono w/wym. obiekty budowlane wraz z parkingami, w tym również parkingami dla osób niepełnosprawnych. Wyżej wymieniona spółka uzyskała również pozwolenie na użytkowanie obiektów budowlanych wraz z parkingami dla osób niepełnosprawnych. Fakt późniejszej sprzedaży terenów wraz z obiektami nie zwalnia nowych właścicieli z obowiązków wynikających z zatwierdzonych projektów budowlanych. W załączniku do protokołu rozprawy z dnia 11 lutego 2014r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie członek Zarządu Skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej A.W. podtrzymał stanowisko prezentowane w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje : Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanym dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012r., poz. 270) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać na wstępie należy, iż zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I Instancji w zasadniczej części, dotyczy nakazania przywrócenia oznakowania miejsc postojowych, z przeznaczeniem wyłącznie dla osób niepełnosprawnych, zlokalizowanych przy budynku "[...]" na działce "[...]" – w ilości odpowiednio 3 stanowiska i 4 stanowiska, gdy tymczasem na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego podczas postępowania administracyjnego nie można ustalić na podstawie jakiej decyzji, czy innego aktu zostało przyjęte, że te siedem miejsc postojowych, zlokalizowanych bezpośrednio przy budynku skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej są to miejsca postojowe z przeznaczeniem dla osób niepełnosprawnych. Z akt administracyjnych, w szczególności z dokumentacji fotograficznej wynika jedynie, że rzeczywiście sporne miejsca postojowe zaopatrzone były jedynie w namalowane oznaczenia poziome, jako miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych. Organ i Instancji i akceptujący ustalenia tego organu – również organ II Instancji przyjęły, że sporne miejsca postojowe zostały wykonane na podstawie ostatecznej decyzji Starosty E. o pozwoleniu na budowę Nr "[...]" z dnia 15.09.2008r. budynku mieszkalno-usługowego z parkingami – kat. obiektów budowlanych XIII/XVII, zmienionej decyzją "[...]" z dnia 21.07.2009r. Słusznie jednak podniesiono w skardze, że pozwoleniem na budowę na podstawie wskazanych wyżej decyzji nie była objęta inwestycja dotycząca budynku przy ul. "[...]". Decyzja Starosty E. Nr "[...]" z dnia 15.09.2008r. wydana została po rozpatrzeniu wniosku inwestora – "[...]" z dnia 1.08.2008r. W stanowiącym załącznik do tej decyzji – Bilansie miejsc parkingowych Osiedla "[...]" dla trzech budynków oznaczonych literami A, B i C przewidziano ogólną liczbę miejsc postojowych, przyjmując za wyjściową liczbę lokali mieszkalnych w tych trzech budynkach oraz powierzchnię usługową w jednym z nich. Następnie dokonano rozliczenia ilości miejsc parkingowych dla potrzeb osiedla w łącznej ilości 102 miejsca parkingowe, jednakże bez określenia przeznaczenia tych miejsc parkingowych, m.in. nie ma tam nawet wskazania ogólnej liczby parkingów dla osób niepełnosprawnych. Również w decyzji Nr x z dnia 21.07.2009r. zmieniającej ostateczną decyzję Nr xx z dnia 15.09.2008r. nie ma żadnych konkretnych ustaleń co do usytuowania parkingów dla osób niepełnosprawnych i ich ilości. Na te zaś decyzje wskazał organ I Instancji jako podstawę do wydania decyzji w trybie art. 66 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Zważyć ponadto należy, że obie wskazane wyżej decyzje Starosty E. o pozwoleniu na budowę (decyzja Nr xx i decyzja zmieniająca Nr x) nie dotyczą działki Nr "[...]", na której znajduje się budynek Skarżącej i przy którym usytuowano sporne miejsca parkingowe z przeznaczeniem dla osób niepełnosprawnych w łącznej ilości 7 sztuk. Organy obu instancji nie wskazują w swoich ustaleniach – w treści uzasadnienia decyzji, podnoszonego przez Skarżącą faktu, że budynek przy ul. "[...]" wybudowano na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę Nr "[...]" z dnia 14 grudnia 2007r. na działce o numerze geodezyjnym "[...]" (rozpatrując wniosek inwestora z dnia 22.11.2007r.), z której następnie dopiero przed oddaniem budynku do użytku wydzielono działkę nr "[...]". Mianowicie na podstawie decyzji z dnia 10 listopada 2008r. – na wniosek Spółki "[...]"Prezydent Miasta E. zatwierdził podział nieruchomości, położonej w E., oznaczonej w operacie ewidencji gruntów obrębu "[...]", stanowiącej własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym wskazanej wyżej spółki na działki : "[...]" ze wskazaniem ich powierzchni po podziale. W uzasadnieniu decyzji w pkt. 11 i 14 a jest mowa o zabezpieczeniu miejsc parkingowych ogólnie, ale bez wskazania liczby i lokalizacji parkingów dla osób niepełnosprawnych. Ponadto na tym etapie nastąpił dopiero podział działki Nr "[...]" i wydzielenie z niej m.in. działki Nr "[...]" Z kolei w decyzji nr 329/2009 z 21.07.2009r. zmieniającej wcześniejszą decyzję Nr "[...]" – mimo daty jej wydania nie uwzględnia ona w swojej treści decyzji Prezydenta Miasta E. o zatwierdzeniu podziału działki Nr "[...]" W każdym razie organy obu Instancji nie rozważyły w dostateczny sposób, czy rzeczywiście przy właściwym ustaleniu stanu faktycznego sprawy - z uwzględnieniem właściwej sekwencji zdarzeń i kolejności decyzji administracyjnych zaistniała konieczność zastosowanie art. 66 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz.1623 ze zm.) w stosunku do Skarżącej oraz czy w istocie doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Istotnym i kluczowym w sprawie jest bowiem to – jak słusznie podnosi skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa, czy sporne miejsca postojowe rzeczywiście uzyskały kiedykolwiek status miejsc z przeznaczeniem dla osób niepełnosprawnych, w jakiej dacie i na podstawie jakiej decyzji czy innego aktu, albowiem ma to zasadnicze znaczenie dla oceny prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I Instancji. Natomiast z całą pewnością organy w sposób niedostateczny dokonały oceny już nawet zgromadzonego materiału dowodowego. Organ I Instancji nie wziął pod uwagę chociażby tego, że sporne miejsca parkingowe nie miały oznaczeń pionowych jako miejsc z przeznaczeniem dla osób niepełnosprawnych, nie ustalił w jakim trybie i na jakiej podstawie doszło do oznakowania tych miejsc w taki sposób, czy ktokolwiek występował do właściwych organów o zgodne z obowiązującymi przepisami oznakowanie miejsc dla osób niepełnosprawnych. Zważyć bowiem należy, że rodzaje znaków drogowych i możliwych tabliczek dołączonych do tych znaków reguluje rozporządzenie Ministrów Infrastruktury i Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1393 ze zm.). Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej wskazanej w art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012r., nr 12, poz. 1137) i tak § 52 wskazanego wyżej rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji stanowi: W ust. 1 : znak D-18 "parking" oznacza miejsce przeznaczone na postój pojazdów (zespołów pojazdów), z wyjątkiem przyczep kempingowych, W ust. 6 : umieszczona pod znakiem D-18 lub D-18b tabliczka T-29 informuje o miejscu przeznaczonym dla pojazdu samochodowego uprawnionej osoby niepełnosprawnej o obniżonej sprawności ruchowej oraz dla kierującego pojazdem przewożącego taką osobę. Brak wskazanych wyżej ustaleń dotyczących tego, czy rzeczywiście przy budynku skarżącej wspólnoty przewidziane było na podstawie jakiejkolwiek decyzji lub aktu wybudowanie lub urządzenie miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych powoduje, iż zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego okazały się trafne, w tym w szczególności art. 7, 77 § 1, 80 oraz art. 136 k.p.a. ( w zakresie dotyczącym organu II Instancji) jak również należy stwierdzić, że naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Na obecnym etapie postępowania nie jest natomiast możliwa ocena zasadności zarzutów dotyczących zastosowania przepisów prawa materialnego. W wypadku ponownej oceny przez właściwy organ materiału dowodowego w sprawie, uzupełnionego w niezbędnym dla właściwego rozstrzygnięcia zakresie, będzie dopiero możliwa ocena czy doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego przy wydaniu decyzji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy właściwy organ zobowiązany jest do uwzględnienia przedstawionych wyżej wskazań. Mając na uwadze powyższe, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono z mocy art. 152 powołanej ustawy. O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.