II SA/Ol 40/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W.. od decyzji Wojewody "[...]" z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala sprzeciw. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku W dniu 4 sierpnia 2020 r. "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "Inwestor", "Skarżąca") zwróciła się do Starosty O. z wnioskiem o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2020 r. Starosta O. nałożył na wnioskodawcę obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w dokumentacji projektowej poprzez załączenie uzgodnienia zamierzenia z Zakładem Energetycznym w O. oraz załączenie wymienionych na druku B-4 oryginałów map do celów projektowych dla przedmiotowej działki oraz kopię umowy najmu. Po usunięciu wskazanych nieprawidłowości, Starosta O. (dalej: "Starosta", "organ I instancji") decyzją z "[...]" r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" nr "[...]", na działce nr "[...]", obręb geod. P., gm. O. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W osnowie decyzji organ określił szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. W uzasadnieniu natomiast opisano stan faktyczny sprawy oraz wskazano, że po analizie zebranych dokumentów stwierdzono, że zamierzenie objęte wnioskiem jest zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "m.z.p.z.") zatwierdzonego uchwałą nr "[...]" Rady Miejskiej w O. z dnia "[...]" r. oraz innymi przepisanymi budowlanymi. Obszar oddziaływania obiektu ustalono w osiach anten na działki o numerach geod.: "[...]", obręb P., Gmina O. Odwołanie od ww. decyzji złożyli K. C. i G. C., zarzucając niezgodność planowanej inwestycji z m.z.p.z., zgodnie z którym działka nr "[...]" została ujęta jako mieszkalno-usługowa z możliwością postawienia masztu do 12 m. Wskazali, że nad przedmiotową działką jest korytarz, którym przelatują klucze ptaków, a postawiony maszt zepsuje im widok na las i pola oraz spowoduje spadek wartości posesji. Dodatkowo w odwołaniu podnieśli, że Inwestor już raz starał się o uzyskanie pozwolenia, a nie wyjaśniono, czy zostały usunięte przesłanki, które spowodowały wydanie pierwszej decyzji odmownej. Ponadto w odległości ok. 400 m znajduje się już jeden maszt telefonii komórkowej, a z decyzji nie wynika, czy znana jest sumaryczna wartość promieniowania, jaką "otrzymają" mieszkańcy. W dniu 23 listopada 2020 r. do organu odwoławczego wpłynęło pismo pełnomocnika odwołujących się, stanowiące uzupełnienie odwołania. Wskazano w nim, że decyzja organu I instancji nie spełnia wymagań art. 107 § 3 k.p.a., a uzasadnienie decyzji nie zawiera żadnej analizy stanu faktycznego sprawy oraz wykładni powołanych przepisów. Jest to o tyle istotne, że w toku postępowania strony zgłaszały zastrzeżenia, do których organ w ogóle się nie odniósł. Powołując stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazano, że organ nie wykazał przesłanek uprawniających do zastosowania w sprawie art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W ocenie odwołujących się powinno zostać wyjaśnione, dlaczego po złożeniu kolejnego, tożsamego wniosku przez Inwestora - pomimo braku zmian okoliczności sprawy - zapadła pozytywna decyzja merytoryczna, gdy pierwotnie "zobowiązany postanowieniem z 10 maja 2019 r. zaniechał dalszych czynności w sprawie". Wywiedziono, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie uniemożliwiają lokalizowania stacji bazowej telefonii komórkowej, a jedynie ograniczają jej wysokość. Wobec tego nie można było zastosować w sprawie art. 46 ust. 1 i 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Ostatecznie wskazano, że w odległości ok. 150 m istnieje inny, czynny masz telefonii komórkowej. Do odwołania załączono Aneks, z którego wynika, że Inwestor może umieścić swoje anteny na istniejącym maszcie; nie ma więc racjonalnej potrzeby stawiania drugiego masztu niemal w tej samej lokalizacji. Decyzją z dnia "[...]" r., znak "[...]" , Wojewoda "[...]" uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji szczegółowo opisano stan faktyczny sprawy i powołano przepisy prawa budowlanego, mające zastosowanie w sprawie. Wyjaśniono, że w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę organ ma obowiązek sprawdzić nie tylko zgodność projektu budowlanego z m.p.z.p. lub warunkami zabudowy, ale również z wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków tych należy również weryfikacja kompletności projektu budowlanego, w tym, czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia. Wskazano, że zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej niewątpliwie jest inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Dokonując wykładni przepisów art. 46 ust. 1 i 2 oraz art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, Wojewoda wskazał, że m.z.p.z. nie zakazuje na swym terenie lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej, bowiem gdyby tak było, zakaz ten naruszałby przepis art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Jednak w planie określono wysokość zabudowy do 9 m, co oznacza, że wolą Gminy było ograniczenie maksymalnej wysokości zabudowy na tym terenie. Wobec tego przedstawiony do zatwierdzenia projekt, który zakłada budowę stacji telefonii komórkowej o wysokości całkowitej 61,95 m n.p.t. narusza przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Dodano, że organ I instancji nie dokonał żadnej analizy zebranego materiału dowodowego, nie wyjaśnił, na czym polega zgodność inwestycji z obowiązującym m.z.p.z., nie odniósł się do złożonych przez strony uwag i zastrzeżeń, a także nie wyjaśnił zasadności lokalizowania przedmiotowej inwestycji w sąsiedztwie już istniejącego masztu innego operatora. Ostatecznie organ odwoławczy wskazał, że wykazanie niezgodności zamierzenia inwestycyjnego, zobowiązuje organ do przeprowadzenia procedury, określonej w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Zgodził się z zarzutami odwołania, że naruszone zostały zasady ogólne postępowania, mianowicie art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., a organ I instancji nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy i nie rozpatrzył materiału dowodowego; naruszył również zasadę przekonywania. Z tego względu Wojewoda uchylił w całości decyzję, będącą przedmiotem zaskarżenia i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wskazano, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy naruszyłoby w tym przypadku zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wojewoda zalecił organowi przeprowadzenie procedury naprawczej, określonej w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, mając na uwadze, że ostateczną decyzją z 19 lipca 2019 r. organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na tej samej działce. Od decyzji Wojewody "[...]", wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sprzeciw wniósł Inwestor - reprezentowany przez r. pr. D. P., wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazano, że zgodność zamierzenia z m.z.p.z. była przedmiotem rozważań Starosty, ponieważ w decyzji zostało wyraźnie wskazane, że jest ona zgodna z planem. Dokonana przez Wojewodę interpretacja przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwia realizację przedmiotowej inwestycji i jest niezgodna z obowiązującymi przepisami. Wyjaśniono, że na gruncie powołanych przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, postanowienia planu miejscowego dotyczącego miejscowości o charakterze wiejskim, na działce, która może być wykorzystana do usług nieuciążliwych, nie powinny być przeszkodą do realizacji inwestycji Skarżącej. Dodatkowo powołano orzecznictwo sądowoadministracyjne, z którego wynika, że w przypadku, gdy zapisy m.p.z.p. ustanawiają pewne ograniczenia, które są tego rodzaju, że wykonanie danej czynności staje się obiektywnie niemożliwe lub nieracjonalne, to w istocie są to zakazy, a nie ograniczenia. W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda "[...]" wniósł o oddalenie sprzeciwu, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Co do zarzutów Skarżącego wyjaśniono, że stanowią one jedynie polemikę ze stanowiskiem organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne są powołane do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia zaistnienia istotnych wad w postępowaniu, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Natomiast zgodnie z art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, punktem wyjścia do oceny zaskarżonej decyzji Wojewody "[...]", jest norma prawna zawarta w art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym "organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". Przepis ten wymaga, aby organ II instancji wykazał w sposób przekonywający, że w sprawie nie poczyniono wystarczających i wymaganych ustaleń, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tylko w przypadku zaistnienia tej przesłanki, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, tj. uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. W innych przypadkach k.p.a. wymaga od organu odwoławczego wydania decyzji merytorycznej - utrzymania decyzji organu I instancji w mocy, albo jej uchylenia i orzeczenia co do istoty sprawy albo umorzenia postępowania. Uzupełnieniem ww. przepisu jest art. 136 k.p.a., wprowadzający obowiązek przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, ewentualnie zwrócenie się o to do organu I instancji, tj. zlecenie mu wykonania takich czynności. Należy podkreślić, że rozstrzygnięcie kasacyjne może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu II instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. W niniejszej sprawie organ odwoławczy jako przyczynę uchylenia decyzji podał nieprzeprowadzenie przez Starostę postępowania naprawczego, przewidzianego w przepisie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), a także brak zajęcia stanowiska wobec całego materiału dowodowego sprawy i brak jasnego uzasadnienia, przede wszystkim w zakresie, na jakiej podstawie określone fakty zostały uznane za udowodnione. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko Wojewody, który to po dokonaniu analizy akt sprawy i uzasadnienia decyzji organu I instancji uznał, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a, bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, przy czym stwierdzone naruszenia i konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mają istotny i bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę została wydana przez organ I instancji bez rzetelnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a jej uzasadnienie - a w zasadzie jego brak - rażąco narusza przepisy procedury administracyjnej. Zarówno judykatura, jak i orzecznictwo, jednolicie stoją na stanowisku, że do naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w przepisie albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie (por. wyrok NSA z 6 października 2020 r., sygn. akt I OSK 3235/18, wyrok NSA z oraz wyrok NSA z 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1351/16 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA). Tutejszy Sąd w całości podziela stanowisko, że "całość, którą można nazwać stanem faktycznym sprawy, powinna wynikać z uzasadnienia. Podobnie wyjaśnienie podstawy prawnej ma służyć ocenie doboru materiału normatywnego, jego kompletności, a także ma pokazać proces wykładni przepisów, które mają być »przytoczone«, tzn. wskazane nie tylko ze względu na ich nazwę lub numerację, lecz także ze względu na ich treść. Zatem również w sferze prawa uzasadnienie ma dawać pełną informację o przesłankach prawnych - jak się wydaje także o tych, które wykraczają poza ściśle rozumianą podstawę prawną decyzji administracyjnej. [...] Całkowity brak uzasadnienia decyzji, jeśli jest ono obligatoryjne, jest rażącym naruszeniem prawa procesowego i powinno stanowić przesłankę dla stwierdzenia nieważności decyzji, a w toku instancji – dla jej uchylenia. [...] Bez uzasadnienia kontrola legalności decyzji jest niezwykle utrudniona. Wprawdzie kontrola ta nie może bazować wyłącznie na uzasadnieniu, które przecież - skoro pochodzi od podmiotu zaangażowanego w sprawę - nie może być w pełni obiektywne, ale bez zorientowania się w motywach wydanej decyzji jej ocena jest bardziej skomplikowana. W takim przypadku sąd musi wejść w rolę organu administracji publicznej i sam rozważać, jakie mogły być powody podjętego rozstrzygnięcia" (J. Zimmermann, Znaczenie uzasadnienia rozstrzygnięcia organu administracji publicznej dla orzecznictwa sądowoadministracyjnego, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2010, nr 5-6, s. 511-524). W przedmiotowej sprawie uzasadnienie decyzji Starosty O. ograniczyło się do krótkiego opisania stanu faktycznego sprawy i wskazania, że "urząd [...] stwierdził, że zamierzenie objęte wnioskiem jest zgodne z zapisami zawartymi w planie miejscowym", a obszar oddziaływania "obiektu (-ów)" określono wskazując wyłącznie numery działek. W ocenie Sądu niedopuszczalne jest, aby to Sąd zastępował organ administracyjny w wyjaśnianiu zasadności wydanego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie zabrakło kompleksowej oceny materiału dowodowego przez organ I instancji oraz uzasadnienia, które nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Prawidłowe uzasadnienie powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez Sąd. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zasada przekonywania nabiera szczególnego znaczenia w przypadku podejmowania przez organy negatywnych z punktu widzenia strony rozstrzygnięć, które powinny być przekonująco i jasno uzasadnione. Jest to o tyle istotne, że w przedmiotowym postępowaniu występowało wiele stron, mających sporne interesy - a jak podnosili odwołujący się, wcześniej Starosta wydał decyzję odmowną z uwagi na wysokość masztu na tej samej działce. Świadczą o tym pisma wniesione w toku postępowania przed organem I instancji przez Państwa C., Państwa R. oraz Pana S., a także treść odwołania i akta sprawy załączone do przekazanego sprzeciwu. Starosta w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej w istocie nie odniósł się w ogóle do zarzutów innych stron w sprawie, stwierdzając jedynie, że "nie poparli oni swojego stanowiska jakimikolwiek przepisami prawa ani wytycznymi technicznymi". W zakresie udziału, innych niż Inwestor, stron w postępowaniu Sąd zauważa ponadto, że organ I instancji nie umożliwił wszystkim stronom zapoznania się z uzupełnionym przez Inwestora materiałem dowodowym, tj. uzgodnieniem zamierzenia inwestycyjnego z Zakładem Energetycznym w O., czym naruszył przepis art. 10 k.p.a. i zasadę ogólną czynnego udziału strony w postępowaniu. W aktach sprawy brak jest bowiem zawiadomienia o możliwości zapoznania się z przedłożonymi przez Inwestora dokumentami, których żądał organ, jak również informacji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ostatecznie podkreślić należy, że rozstrzygnięcie decyzji organu I instancji dotyczy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" nr "[...]", na działce nr "[...]", obręb geod. P., gm. O. Natomiast zarówno z akt sprawy, jak i wniosku Inwestora inicjującego postępowanie wynika, że postępowanie dotyczyło stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" nr "[...]". Oznacza to, że decyzja Starosty O. w istocie nie dotyczy przedmiotowej sprawy – z uwagi na faktyczny brak uzasadnienia decyzji nie sposób uznać to za oczywistą omyłkę pisarską. Nawet gdyby oznaczenie stacji bazowej było omyłkowe, to decyzji takiej i tak nie można byłoby sanować w trybie art. 113 k.p.a., bowiem instytucja sprostowania decyzji nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia, ani też do zmiany istotnych ustaleń faktycznych sprawy (zob. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z 18 września 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 147/19; wyrok NSA z 20 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 782/12; wyrok NSA z 23 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 3102/19, CBOSA). W tej sytuacji, Wojewoda prawidłowo zastosował przepis art. 138 § 2 k.p.a., z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, tym bardziej, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" może obejmować nie tylko zgromadzenie materiału dowodowego, ale również jego ocenę (wyrok NSA z 8 października 2020 r., sygn. akt II OSK 3970/19, CBOSA), której w rozpoznawanej sprawie organ I instancji w ogóle nie dokonał. Odmienne rozstrzygnięcie doprowadziłoby do naruszenia ogólnej zasady postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 k.p.a., gwarantującej stronie prawo do dwukrotnego rozpoznania jej sprawy administracyjnej. W niniejszym postępowaniu Sąd nie odniósł się do prawidłowości wykładni przepisu art. 46 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2410 ze zm.), dokonanego przez Wojewodę - co stanowiło główny zarzut wniesionego sprzeciwu - bowiem, jak wskazano powyżej, w postępowaniu sądowym zainicjowanym sprzeciwem, sąd administracyjny nie weryfikuje prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego w ramach, których organ odwoławczy stwierdził potrzebę wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2878/20, czy wyrok NSA z 18 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 2398/20, CBOSA). Rozpoznając sprzeciw od decyzji, Sąd ma obowiązek - zgodnie z art. 64e p.p.s.a. - ocenić jedynie istnienie przesłanek do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, przewidzianej w art. 138 § 2 k.p.a., które zaistniały w rozpoznawanej sprawie. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.