II SA/Ol 403/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 19 listopada 2008 r. P. G. zwrócił się do Wójta Gminy o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na wyburzeniu istniejących domków letniskowych, budowie nowych 12 domów rekreacji indywidualnej, przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku hotelowo- gastronomiczno-biurowego w miejscowości A. Wniosek ten został merytorycznie rozpoznany dopiero 12 stycznia 2010 r. i właśnie decyzją z tego dnia Wójt Gminy odmówił ustalenia warunków zabudowy dla terenu na działce nr "[...]" w miejscowości A dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na przebudowie istniejącego ośrodka wypoczynkowego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wnioskowana inwestycja w interpretacji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska jest sprzeczna z przepisami odrębnymi. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł P. G. zarzucając naruszenie: 1/ art. 61 ust. 1 pkt 5 w zw. z 53 ust. 4 pkt 8 i ust. 5c i art. 60 ust 1a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w wyniku czego organ I instancji oparł zaskarżoną decyzję na samodzielnie przeprowadzonych ustaleniach w zakresie nie mieszczących się w ustawowej kompetencji organu I instancji; 2/ § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nr 23 Wojewody z 9 sierpnia 2007 r. w sprawie zespołu przyrodniczo – krajobrazowego "Jeziora Sorkwickie" poprzez jego błędną wykładnię; 3/ art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a., poprzez brak wszechstronnej i rzetelnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz niewystarczające wyjaśnienie podstawy prawnej i faktycznej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia; 4/ art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 106 k.p.a. poprzez brak zapewnienia stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym i odniesienia się do zebranego materiału dowodowego, w szczególności wynikający z braku doręczenia stronie skarżącej postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia "[...]" W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że organ I instancji nie jest upoważniony do dokonywania oceny zgodności wnioskowanej inwestycji z przepisami z zakresu ochrony przyrody. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska swoje stanowisko powinien wyrazić w ciągu 21 dni czyli do dnia 9 lutego 2009 r., dlatego też organ nie mógł się powołać na jego postanowienie z "[...]", a powinien znacznie wcześniej projekt decyzji uznać za uzgodniony. Wójt nie wyjaśnił także dlaczego uznał, że planowana inwestycja jest sprzeczna z rozporządzeniem nr 23 Wojewody z dnia 9 sierpnia 2007 r. w sprawie zespołu przyrodniczo –krajobrazowego "Jeziora Sorkwickie", bo żaden przepis prawa nie zawiera bezwzględnego zakazu dokonywania przebudowy obiektów użytkowanych. Planowana inwestycja nie przewidywała zmiany sposobu użytkowania ani obiektów budowlanych, ani ziemi. Organ I instancji w decyzji raz przyjmował, że działki na których ma być przeprowadzona inwestycja nie stanowią gruntów budowlanych by następnie wskazać, że wnioskowany teren inwestycji leży na gruntach budowlanych. Strona nie miała także możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, nie zostało jej też doręczone postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia "[...]". Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania P. G. decyzją z dnia "[...]" uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od otrzymania projektu decyzji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji, zatem organ I instancji po tym czasie powinien uznać, że nastąpiła fikcja uzgodnienia. Stwierdzono także, że postanowienie organu uzgadniającego z "[...]" zostało doręczone jedynie Wójtowi wobec czego nie weszło ono w ogóle do obrotu prawnego, dlatego też nie mogło być podstawą wydania decyzji odmownej przez organ I instancji. Kolegium uznało, że nie może wydać na tym etapie postępowania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy ,gdyż w znacznej części nie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające. Inwestor winien doprecyzować wniosek w zakresie parametrów inwestycji, gdyż gabaryty podane zostały tylko dla budynków letniskowych. Przeprowadzona analiza również nie jest kompletna, gdyż brak jest wyliczenia średnich wskaźników dla budynków o tej samej funkcji, które znalazły się w obszarze analizowanym. Nadto w sytuacji, gdy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie weszło do obrotu prawnego, oznacza, iż organ winien raz jeszcze dokonać uzgodnienia projektu decyzji. Skargę na powyższą decyzję wywiódł P. G. zarzucając naruszenie: 1/ art. 138 § 2 k.p.a. poprzez przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, w sytuacji gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest wystarczający do wydania orzeczenia co do istoty sprawy i nie wymaga uzupełnienia, gdyż wniosek inwestora jest kompletny, z mocy prawa nastąpiło pozytywne uzgodnienie z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, a ewentualnego wyliczenia średniego wskaźnika budynków o tej samej funkcji może nastąpić w trybie art. 136 k.p.a.; 2/ art. 60 ust.1a w zw. z art. 53 ust. 5c u.p.z.p. poprzez ustalenie, iż w ponownym postępowaniu należy powtórzyć uzgodnienie projektu decyzji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska z uwagi na niedoręczenie stronie postanowienia, gdy tymczasem pozytywne uzgodnienie projektu decyzji nastąpiło na skutek braku stanowiska w ustawowym terminie 21 dni; 3/ art. 7 i 107 § 3 k.p.a. poprzez wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji, gdyż z jednej strony trafnie wskazuje, iż w skutek bezczynności organu, w ustawowym terminie doszło do uzgodnienia projektu decyzji, z drugiej zaś strony bezzasadnie nakazuje powtórzenie procedury uzgodnienia z powodu niedoręczenia stronie postanowienia, które nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Konsekwencją przedstawionych zarzutów był wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, względnie uchylenie decyzji w części obejmującej jej uzasadnienie w odniesieniu do kwestii konieczności doprecyzowania wniosku inwestora i ponownego dokonania projektu decyzji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie podał we wniosku parametrów technicznych do modernizacji domu wczasowego, gdyż nie wiedział jakie one mają być i oczekiwał, że właściwe parametry uzyska od organu, który potwierdził te oczekiwania w projekcie decyzji, jasno zakreślając granice dla celów dalszego projektowania. Skarżący zacytował też wyrok sądu administracyjnego i wyprowadził z niego stwierdzenie, że niezależnie od tego co zawarłby we wniosku o ustalenie warunków zabudowy to i tak rozstrzygnięcie organu nie mogło być inne niż to zawarte w projekcie decyzji. W sprawie tej ma zastosowanie norma art. 53 ust. 5c u.p.z.p., dlatego nie ma też problemu braku doręczenia postanowienia organu uzgadniającego, norma ta jest rygorystyczna i jednoznaczna oraz nie przewiduje żadnych przypadków do przywrócenia terminu do wydania tego postanowienia. Analiza stanowiąca załącznik do decyzji organu I instancji w sprawie odmowy wydania warunków zabudowy skupia się na stanowisku wyrażonym w postanowieniu z "[...]". Natomiast w projekcie decyzji jest wyraźny zapis o wskaźniku zabudowy terenu, który nie może przekroczyć 0,2 dla analizowanego terenu. Jeżeli zaś organ II instancji miałby co do tego wątpliwości to mógł z łatwością uzupełnić materiał dowodowy w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Podkreślono także, że wniosek powinien być kompletny i parametry powinny być w nim ustalone. Projekt decyzji powinien być raz jeszcze uzgodniony ponieważ będzie to inny projekt, gdyż uchylenie decyzji niweczy też byt projektu. Pismem procesowym z dnia 20 maja 2010 r. skarżący zanegował stanowisko Kolegium wskazując, że wniosek nie budził wątpliwości organu I instancji, co miało odzwierciedlenie w projekcie decyzji, który strona akceptowała. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem . Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na gruncie przedmiotowej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławczego uchyliło decyzją z dnia "[...]" decyzję Wójta Gminy z dnia "[...]" odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącego ośrodka wypoczynkowego. Pomimo tego, że rozstrzygnięcie to mogło wydawać się korzystnym dla inwestora nie zgodził się on z tą decyzją formułując swe żądania w opisanej wyżej skardze. Już w tym miejscu wskazać należy, że żaden z wniosków skarżącego, to jest o uchylenie decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie jej w części obejmującej uzasadnienie, nie był słuszny. Jeżeli chodzi o wniosek ewentualny, to brak jest podstaw prawnych do takiego rozstrzygnięcia, ale nawet gdyby takie podstawy były to i tak nie można byłoby potwierdzić jego słuszności, podobnie jak i wniosku podstawowego zmierzającego w swej istocie do tego aby organ odwoławczy nie przekazywał sprawy do ponownego rozpoznania, a rozstrzygnął ją merytorycznie. W niniejszej sprawie nie można było tak postąpić, gdyż postępowanie przeprowadzone przed organem I instancji jest dotknięte zbyt wieloma wadami i to nie tylko tymi, które dostrzegło Kolegium. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), każdy ma prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W myśl zaś art. 59 ust. 1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 cytowanej ustawy, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Decyzyjne ustalenie warunków zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl zaś § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Stosownie natomiast do przepisu § 9 ust. 1-4 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załączniki do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy. W świetle przytoczonych regulacji prawnych podnieść należy, że załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, określone w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, stanowią integralną część tej decyzji. Oznacza to, że stosownie do art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako k.p.a.), załączniki te, obok dokładnego oznaczenia decyzji której dotyczą, muszą być opatrzone podpisem osoby uprawnionej do wydania tej decyzji. Obowiązek ten dotyczy zarówno części tekstowej i graficznej decyzji, jak również załączników w postaci wyników analizy, zawierających także część tekstową i graficzną (zob. wyrok NSA z 19.01.2007r., II OSK 200/06, LEX nr 327707). W przypadku wadliwego sporządzenia tych załączników, decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna i może budzić uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzenia analizy określonej w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto istotnym jest wskazać, że projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządza osoba profesjonalnie przygotowana do prac projektowych i planistycznych związanych z gospodarką przestrzenną. Formalnym ujęciem tego wymogu jest brzmienie art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten ustanawia obowiązek przynależności autora projektu decyzji do samorządu zawodowego architektów bądź urbanistów. Rozstrzygającą przesłanką jest wpis takiej osoby na listę izby odpowiedniego samorządu zawodowego. Należy tu kategorycznie pamiętać o wymogu przynależności osoby sporządzającej projekt decyzji do właściwego samorządu zawodowego. Urbanista lub architekt będący autorem decyzji nie musi, ale może być pracownikiem administracji. Jego autorstwo powinno być udokumentowane w aktach sprawy. Niezachowanie tego obowiązku będzie zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa i może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, 4 wydanie, Komentarz Becka, str. 384). Na gruncie przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że dwa projekty decyzji ustalającej warunki zabudowy obarczone zostały poważnymi wadami prawnymi ponieważ nie zostały podpisane ani opieczętowane przez profesjonalistę uprawnionego do sporządzenia projektu takiej decyzji. Samo naniesienie adnotacji w formie wydruku komputerowego nie stanowi potwierdzenia opracowania wspomnianego projektu decyzji przez uprawnioną osobę. Załączniki takie nie mają w istocie mocy dokumentu ponieważ niezbędnym jego elementem jest własnoręczny podpis osoby uprawnionej wraz z jego opieczętowaniem potwierdzającym niezbędne uprawnienia osoby przygotowującej stosowny projekt. W ocenie Sądu nie jest dopuszczalne przyjmowanie domniemania opartego wyłącznie na wydruku komputerowym i pozytywne zweryfikowanie na jego podstawie danych oraz uprawnień osoby projektującej decyzję. Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że organ II instancji nie mógł merytorycznie rozstrzygnąć sprawy i ewentualnie wydać decyzji ustalającej warunki zabudowy choćby z tego powodu, iż nie wiadomo kto sporządził projekt takiej decyzji. Na k - 25 i k – 47 akt administracyjnych znajdują się częściowo różniące się od siebie projekty decyzji ustalającej warunki zabudowy, ale żaden z nich nie spełnia wymogu określonego w art. 60 ust. 4 u.p.z.p., bo nie wiadomo kto sporządził te projekty to jest czy uczyniła to osoba wpisana na listę samorządu zawodowego urbanistów lub architektów. Jeszcze raz należy podkreślić, że brak stosownego i zgodnego z wymogami podpisu i potwierdzenia sporządzenia projektu decyzji przez daną osobę stanowi istotny brak, który de facto uniemożliwia zgodne z prawem potwierdzenie, że to właśnie ta osoba jest jego autorem. Tym samym nie potwierdza ona swoim statusem zawodowym i wiedzą fachową treści zawartych w projekcie decyzji. W tych okolicznościach należało uznać, że ewentualna pozytywna decyzja organu I instancji nie zawierałaby prawidłowo sporządzonych, a wymaganych przez prawo załączników do decyzji o warunkach zabudowy, tym samym ewentualne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącego przez Kolegium nie było możliwe. Należy wskazać, że Sąd nie przesądza o tym, że oba projekty decyzji ustalającej warunki zabudowy zostały sporządzone przez nieuprawnioną osobę, a jedynie wskazuje na znaczące uchybienie formalne, które zaistniało w czasie rozpoznawania sprawy przez organ I instancji. Po to aby odnieść się w sposób właściwy do stawianych skardze zarzutów należy przyjąć teoretyczne założenie, że istnieje projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy, choć raz jeszcze podkreślić trzeba, iż jest to tylko teoretyczne założenie. Z pewnością uzgodnieniu podlega projekt decyzji w swym ostatecznym kształcie i po uzgodnieniu nie może być zmieniany. W tej sytuacji należy zauważyć, iż w czasie prowadzenia postępowania przed organem I instancji projekt decyzji (z uwagi na wskazane braki w ocenie Sądu nie był to projekt) został zmieniony i przesłany do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w dniu 4 listopada 2009 r. Organ uzgadniający postanowienie wydał w dniu 24 listopada 2009 r. i następnego dnia nadał je w urzędzie pocztowym ( k – 50, 53, 67 i 69 akt administracyjnych ). W tej sytuacji wszelkie rozważania skarżącego dotyczące uznania za uzgodniony projektu decyzji 10 miesięcy wcześniej nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż uzgodnieniu może podlegać tylko ostateczny projekt, a nie taki który w późniejszym czasie jest zmieniany. W ocenie Sądu nie może budzić także wątpliwości, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien odpowiadać wymaganiom określonym w art. 52 u.p.z.p. czyli powinien zawierać m. in. gabaryty i charakterystyczne parametry techniczne inwestycji. Możliwość odmiennego rozstrzygnięcia kwestii gabarytów budynku przez organ nie może zwalniać inwestora od złożenia kompletnego wniosku o ustalenie warunków zabudowy, zwłaszcza, że w ocenie Sądu gdy organ chce zmienić wskazane gabaryty to przed wydaniem decyzji powinien o tym poinformować inwestora. Argumentacja skarżącego w tym zakresie jest z resztą dziwna jeżeli zestawić ją z treścią złożonego przez niego wniosku. Otóż we wniosku tym P. G. określa ilość kondygnacji, kąt nachylenia dachu, wysokość, długość, szerokość i powierzchnię zabudowy domków letniskowych, a w skardze stwierdza, iż tego rodzaju parametrów nie musiał wskazywać dla budynku hotelowo – gastronomiczno – biurowego, o którego przebudowę i rozbudowę wnosił. Wskazać należy także, że jeżeli skarżący wnosił o rozbudowę istniejącego budynku to wnosił on o zmianę jego parametrów technicznych, natomiast projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy (w założeniu teoretycznym) zezwalał jedynie na modernizację istniejących obiektów pod warunkiem nie zmieniania ich powierzchni zabudowy i ilości kondygnacji. Występuje tu wyraźna sprzeczność między wnioskiem i projektem, a jest to rzecz niedopuszczalna, niezależnie od tego czy skarżący się godzi z takim zapisem czy też nie. Słusznie organ II instancji stwierdza, że postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska odmawiające uzgodnienia warunków zabudowy nie weszło do obrotu prawnego ponieważ nie zostało ono doręczone żadnej ze stron prowadzonego postępowania. Można podzielić także stanowisko organu odwoławczego, że w ponownym postępowaniu organ I instancji powinien dokonać uzgodnień, ale nie z tego powodu, iż wcześniejsze postanowienie nie zostało doręczone inwestorowi, tylko dlatego, że ewentualny pozytywny projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy będzie w rzeczywistości nowym projektem decyzji wydanym również w oparciu o uzupełniony wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy musi być doprecyzowany również dlatego, że skarżący musi w nim precyzyjnie wskazać czy chce on tylko przebudowy czy też rozbudowy istniejącego budynku. Zwrócić uwagę należy także na to, że we wniosku skarżący zwracał się o ustalenie warunków zabudowy dla budowy 12 nowych domów rekreacji indywidualnej, natomiast w części graficznej analizy wskazano jedynie 10 takich domów. We wniosku mowa jest także o przebudowie istniejącego budynku hotelowo – gastronomiczno – biurowego, natomiast z części graficznej analizy wynika, że oprócz tego budynku ma być przebudowanych jeszcze 8 innych budynków. Niczego w tym przedmiocie nie zmienia uzupełnienie wniosku z dnia 15 czerwca 2009 r., które w istocie rzeczy wyjaśnia jedynie to co jest jakim kolorem zaznaczone. Rację ma także skład orzekający Kolegium kiedy stwierdza, że sporządzona analiza nie jest kompletna, gdyż brak jest wyliczenia stosunku powierzchni zabudowy do powierzchni działki. Wskaźniki te należy prawidłowo określić zarówno w analizie jak i decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oraz szczegółowo uzasadnić przyjętą jako właściwą wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu. Zauważyć należy także i to, że skarżący w zasadzie nie negował tego braku, a jedynie wywodził, iż może go uzupełnić organ II instancji. Reasumując stwierdzić należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze mogło jedynie uchylić zaskarżoną decyzję i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania, bo przecież długotrwałość postępowania prowadzonego wcześniej przed organem I instancji nie może być powodem aby temu organowi nie przekazać sprawy do ponownego rozpoznania. Dlatego też biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.