II SA/Ol 405/25

Dnia 19 sierpnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 sierpnia 2025 roku sprawy ze skargi K. B. i J.B. na postanowienie Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych - oddala skargę. Z akt sprawy przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nidzicy zawiadomieniem z 19 marca 2025 r. poinformował K. i J. B. (dalej strony, skarżący, inwestorzy) o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie obiektu budowlanego - budynku gospodarczego o konstrukcji murowanej na działce o numerze ewidencyjnym gruntu [...] obręb B., gm. N., będącego w budowie bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. W trakcie kontroli inwestorzy oświadczyli, iż budowę przedmiotowego budynku gospodarczego rozpoczęli w maju 2024 r. bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Na dzień przeprowadzenia czynności kontrolnych stwierdzono, że inwestycja nie została zakończona — stan zaawansowania robót to stan surowy zamknięty. Organ ustalił, że przedmiotowy budynek to obiekt o konstrukcji murowanej, parterowy z poddaszem, na które prowadzą schody betonowe, wykonany jest strop żelbetowy, dach dwuspadowy o konstrukcji drewnianej. Wymiary budynku to 15,75m x 8,77m, wys. 6,5m. PINB podał, że według oświadczenia inwestora przedmiotowy budynek ma przeznaczenie gospodarcze i ma służyć do przetwórstwa i magazynowania lawendy. Mając na uwadze tak ustalone okoliczności PINB w Nidzicy 20 marca 2025 r. wydał postanowienie na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w którym wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie obiektu budowlanego, budynku gospodarczego o konstrukcji murowanej na działce o numerze ewidencyjnym gruntu [...] obręb B., gm. N. bez pozwolenia na budowę. Na powyższe rozstrzygniecie, pismem z 25 marca 2025 r. zażalenie wywiedli inwestorzy. Wskazali, że przedmiotowy budynek jest jednokondygnacyjny, a poddasze jest konsekwencją konstrukcji dachu i nie będzie użytkowane. Podkreślili, że budynek powstał po zmianie przepisów dotyczących koniczności uzyskania stosownych pozwoleń na obszarze natura 2000. Zaznaczyli również, że rozkład pomieszczeń w budynku będzie dostosowany do ilości maszyn i urządzeń służących magazynowaniu i przetwarzaniu lawendy. Postanowieniem z [...] r. Warmińsko – Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygniecie PINB z 20 marca 2025 r. W motywach swojego stanowiska organ II instancji podkreślił, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29. WINB zaznaczył, że przedmiotowy budynek posiada wymiary 15,75m x 8,77m i wysokości 6,5m (powierzchnia zabudowy ok 138,12 m2). W związku z powyższym na jego wykonanie niezbędne było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę - jest to budynek w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Ponieważ Inwestorzy nie dysponują stosowną decyzją o pozwoleniu na budowę, w opinii WINB zasadnym było zastosowanie art. 48 ustawy Prawo budowlane. WINB zwrócił uwagę, że organ nadzoru budowlanego w przedmiotowym przypadku jest zobligowany do wydania takiego postanowienia w każdym przypadku, gdy obiekt budowlany lub jego część jest w budowie albo został wybudowany bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę lub bez wymaganego zgłoszenia. WINB odnosząc powyższe uwarunkowania prawne do stanu niniejszej sprawy podzielił stanowisko PINB i wskazał, że budynek stanowiący przedmiot postępowania wymagał uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. WINB zastrzegł przy tym, że nie jest to obiekt związany z produkcją rolną zwolniony z uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub dokonaniu zgłoszenia. Organy nadzoru budowalnego stanęły na stanowisku, że realizowany obiekt nie spełnia wymogów wskazanych w art. 29 ust. 2 pkt 33 Prawa budowlanego. Przedmiotowy budynek gospodarczy jest bowiem budynkiem dwukondygnacyjnym. Pojęcie kondygnacji zdefiniowane jest w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W § 3 pkt 16 tego rozporządzenia określono, że ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kondygnacji - należy przez to rozumieć poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m. WINB zastrzegł, że nie można wprost przenieść pojęcia tak rozumianego do rozpoznawanej sprawy, gdyż definicja kondygnacji, która odnosi się do części pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz wysokości tam podanych dotyczy pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Tymczasem w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z obiektem mieszkalnym, jak wskazują inwestorzy, lecz budynkiem gospodarczym, który ze swej istoty nie służy do pobytu ludzi. W podsumowaniu argumentacji WINB podzielił stanowisko PINB, że przedmiotowy budynek jest budynkiem wymagającym decyzji o pozwoleniu na budowę. Na powyższą decyzję, pismem z 26 maja 2025 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wywiedli inwestorzy. Zaskarżonej decyzji zarzucili: - naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 33 prawa budowlanego poprzez uznanie, iż przedmiotowy budynek jest budynkiem dwukondygnacyjnym, podczas gdy inwestycja skarżących stanowi budynek jednokondygnacyjny; - naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 14 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż budynek gospodarczy o konstrukcji murowanej o parametrach jak inwestycja skarżących nie jest ujęty w art. 2 Prawa budowlanego i wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy przepis ten nie ma zastosowania w realiach niniejszej sprawy i niezrozumiałe jest jego stosowanie do zaistniałego stanu faktycznego, ani technologii wykonania budynku; - naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia faktycznego w sposób nie pozwalający na zdekodowanie, co legło u podstaw ustalenia, że przedmiotowy budynek jest dwukondygnacyjny. Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji; W treści skargi inwestorzy zawarli również wniosek o dopuszczenie dowodu z: - kserokopii wyłącznego pośrednictwa sprzedaży nieruchomości z dnia 10 września 2024 r. wraz z rozwiązaniem umowy na fakt, iż wbrew twierdzeniom organów przedmiotowy budynek nie był objęty ofertą sprzedaży, a jedynie nieruchomość gruntowa niezabudowana, na skutek czego skarżąca rozwiązała umowę pośrednictwa ze skutkiem natychmiastowym; - protokołu weryfikacji zgłoszonych prac geodezyjnych z dnia 10 października 2024 r. wraz z wykazem zmian ewidencyjnych dotyczących budynku na fakt, iż w dniu 7 października 2024 r. inwestorzy zgłosili Staroście N. zmiany dotyczące budynku oraz na fakt, iż Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowej w N. odmówił geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej z uwagi na fakt, że sprawozdania technicznego wynika, że budynek został wybudowany zgodnie z art. 22 ust. 2 pkt 33 Prawa budowlanego; - kserokopii pisma E. S.A. z dnia 2 stycznia 2025 r., 3 grudnia 2024 r., warunków przyłączenia z dnia 3 grudnia 2024 r. na fakt, iż przedmiotowy budynek wbrew wątpliwościom organów zgłoszony został na potrzeby umowy jako budynek gospodarczy. W motywach skargi inwestorzy w pierwszej kolejności zanegowali stanowisko organów zgodnie z którym powstający budynek nie ma charakteru jednokondygnacyjnego. Argumentowali, że dokonana przez organ w oparciu o definicję zawartą w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie kwalifikacja przedmiotowego budynku jako dwukondygnacyjnego jest błędna. Inwestorzy wskazali na niedostatki uzasadnienia postanowienia organu II instancji, który nie wykazał podstaw dokonanej kwalifikacji budynku jako dwukondygnacyjnego. Podkreślili, że organ wskazał jedynie, że "z zebranego materiału dowodowego wynika, że powstający budynek nie ma charakteru budynku jednokondygnacyjnego, jest natomiast dwukondygnacyjny". Ustalenie to – zdaniem inwestorów - nie jest poprzedzone żadną analizą stanu faktycznego, pomimo odniesienia się w tym zakresie do definicji kondygnacji w przepisach techniczno-budowlanych. Organ w kontekście tej definicji nie wskazał nawet czy w budynku znajduje się strop, a jeśli tak, to ile tych stropów jest. Inwestorzy podnieśli, że definicja kondygnacji określona w § 3 pkt 16 rozporządzenia jest dwuelementowa. W pierwszej części zdefiniowano pojęcie kondygnacji jako przestrzeń pomiędzy stropami. Przepisy prawa budowlanego nie definiują pojęcia stropu, zatem w tym zakresie sięgnąć należy do znaczenia tego pojęcia w języku potocznym. Strop to poziomy układ konstrukcyjny oddzielający poszczególne kondygnacje, przenoszący obciążenia na pionowe elementy nośne (ściany lub słupy). Na górnej powierzchni stropu układana jest podłoga, a dolną powierzchnię najczęściej pokrywa się tynkiem, tworząc sufit. Jedną z funkcji stropu jest przeniesienie obciążenia stałego, dotyczy to ciężaru własnego, ciężaru ścianek działowych na poddaszu, również częściowo ciężaru więźby dachowej. Wedle definicji słownikowej, strop to poziomy element konstrukcyjny oddzielający poszczególne kondygnacje budynku (zob. pwn.pl). W drugiej części definicji kondygnacji, za kondygnację uznaje się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą cześć budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m. Skarżący zwrócili uwagę, że zakres pojęcia "poddasze" jest węższy od pojęcia "kondygnacji". Poddasze może być uznane za kondygnację przy spełnieniu dodatkowych wymagań wskazanych powyżej. Zaznaczyć przy tym trzeba, że nieużytkowe poddasze w budynku stanowiącym przedmiot postępowania ma wysokość nie większą niż 1,88 m. W dalszej części argumentacji skarżący podnieśli, że definicja poddasza nie została określona w przepisach prawa budowlanego. Przyjąć zatem należy potoczne rozumienie tego określenia. Słownik Języka Polskiego definiuje poddasze jako przestrzeń między stromym dachem, a ostatnią kondygnacją budynku. Definicja ta oddaje istotę i charakter poddasza. Poddasze jest "efektem ubocznym" przykrycia budynku dachem stromym, wnikającym z istoty konstrukcji dachu stromego i stanowi przestrzeń pomiędzy górną kalenicą, połacią dachową i ostatnią kondygnacją budynku. Jedynie w przypadku dachu płaskiego poddasze nie powstaje, ponieważ każda powstała przestrzeń pomiędzy ostatnią kondygnacją, a dachem jest wyborem inwestora. Nie ma bowiem technicznych przeszkód, aby dach płaski położony został bezpośrednio na ostatniej kondygnacji budynku nie tworząc dodatkowej przestrzeni pomiędzy dachem, a ostatnią kondygnacją. Skarżący wskazali, że schody prowadzące na poddasze są tymczasowe i służą wyłącznie pracom koniecznym przy konstrukcji dachu. Przy czym poddasze będzie nieużytkowe. Skarżący zwrócili także uwagę, że w definicji budynku gospodarczego (§ 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) wskazuje się, że jest to budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Oczywistym jest – zdaniem skarżących - że budynek taki, musi być wyposażony w podstawowe instalacje jak: elektryczna, wodna, kanalizacyjna. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i argumentację tam przedstawioną. Organ wskazał również, że przedmiotowy budynek posiada instalacje oraz rozkład pomieszczeń odpowiadające budynkowi mieszkalnemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - p.p.s.a.) uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przy tym z mocy art. 134 § 1 tej ustawy, kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji wykazała, że rozstrzygnięcia te nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, zaś ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Prawnomaterialną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił art. 48 ust. 1 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 , dalej P.b.), zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenia. Z powyższego wynika, że przesłanką wydania postanowienia o wstrzymaniu budowy z art. 48 ust. 1 pkt 1 pozostaje stwierdzenie, że obiekt budowlany lub jego część wykonano bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, przy czym postanowienie takie wydaje się zarówno w przypadku obiektu będącego w budowie, jak również do obiektu już wybudowanego. Sąd podzielił trafność zapadłych rozstrzygnięć wynikającą z właściwie zastosowanych przepisów procedury administracyjnej i prawa materialnego. Dla prawidłowego zastosowania art. 48 P.b. wyjściowo podstawowe znaczenie ma rozstrzygnięcie, czy realizacja obiektu budowlanego wymaga któregoś z rodzajów zgody budowlanej wymienionych w art. 48 ust. 1 P.b., a więc pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Z akt niniejszej sprawy wynika, że w toku przeprowadzonej kontroli (udokumentowanej protokołem wraz z dokumentacją fotograficzną i szkicem planu budynku – Protokół oględzin z 26 lutego 2025 r. k. 5 i n. akt organu I instancji), przeprowadzono czynności, które wykazały że na działce o numerze ewidencyjnym gruntu [...]obręb B., gm. N. prowadzona jest budowa budynku o konstrukcji murowanej. Obiekt to budynek parterowy z poddaszem, na które prowadzą schody betonowe, wykonany jest strop żelbetowy, dach dwuspadowy o konstrukcji drewnianej. Wymiary budynku to 15,75m x 8,77m, wys. 6,5m. Na dzień przeprowadzenia czynności kontrolnych stwierdzono, że inwestycja nie została zakończona - stan zaawansowania robót to stan surowy zamknięty. Stwierdzono również, że na działce wykonana została skrzynka elektryczna i studnia z 1 doprowadzeniem przyłącza wody do budynku. Ponadto w stropie zostawione są otwory pod wentylację mechaniczną lub grawitacyjną. Ustalenia te nie były co do zasady kwestionowane przez skarżących. Nie stanowi również przedmiotu sporu okoliczność, że skarżący nie dysponują pozwoleniem na budowę tego budynku. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy obiekt budowlany będący przedmiotem prowadzonego przez organy nadzoru postępowania spełnia kryteria z art. 29 ust. 2 pkt 33 P.b. Przepis ten stanowi, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa jednokondygnacyjnych budynków gospodarczych i wiat o prostej konstrukcji, związanych z produkcją rolną, o powierzchni zabudowy do 150 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 6 m i wysokości nie większej niż 7 m, których obszar oddziaływania mieści się w całości na działce lub działkach, na których zostały zaprojektowane. Wskazany przepis zawiera kompleksowe materialnoprawne przesłanki wyłączające obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę bądź dokonania zgłoszenia. W przepisie tym chodzi o jednokondygnacyjne budynki gospodarcze i wiaty związane z produkcją rolną o określonej powierzchni i parametrach technicznych, których obszar oddziaływania mieści się w całości na działce na której został zaprojektowany. Aby zatem możliwa była ocena, czy dany obiekt lub roboty budowlane zostały zrealizowane zgodnie z wymogami zawartymi w ww. przepisach organ nadzoru budowlanego musi dokonać jednoznacznej kwalifikacji obiektu lub robót. Wspomniana kwalifikacja wraz z dokonaną przez organ oceną umożliwiają mu wybór właściwego, opartego na przepisach Prawa budowlanego, trybu postępowania. Najistotniejszą zatem kwestią dla zastosowania przepisu art. 48 P.b. jest prawidłowe zakwalifikowanie przedmiotu inwestycji, a co za tym idzie ustalenie, że przedmiot taki wymagał uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, czy też był zwolniony z takiego obowiązku. Podkreślenia wymaga, że przeprowadzone 26 lutego 2025 r. czynności kontrolne wykazały, że budynek poza częścią parterową posiada poddasze, oddzielone od parteru żelbetowym stropem, na które prowadzą schody betonowe. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w protokole kontroli z 26 lutego 2025 r. (podpisanym również przez inwestorów) oraz załączonej do protokołu dokumentacji fotograficznej. Organy słusznie przyjęły, że przedmiotowy budynek nie spełnia cechy budynku jednokondygnacyjnego, lecz posiada dwie niezależne kondygnacje, parter oraz poddasze. Nie mają znaczenia dla sprawy zawarte w zażaleniu od postanowienia organu I instancji twierdzenia skarżących, wskazujące że betonowe schody mają charakter tymczasowy i zostaną rozebrane. W sposób nie budzący wątpliwości istnienie tej konstrukcji (mającej charakter trwały – konstrukcja betonowa) zostało wykazane. Przedmiotowy budynek posiada część parterową, szczegółowo uwidocznioną na zdjęciach stanowiących załącznik do protokołu kontroli z 26 lutego 2025 r. oraz usytuowane ponad nią poddasze oddzielone żelbetowym trwałym stropem na które prowadzą betonowe schody. Podkreślenia wymaga, że wyjątek przewidziany art. 29 ust.2 pkt.33 P.b. dotyczy jednokondygnacyjnych budynków gospodarczych związanych z produkcją rolną. Nie są to zatem budynki mieszkalne. Kwestia wysokości poddasza, który to argument podnoszą skarżący jako wykluczający możliwość jego kwalifikacji jako kondygnacji nie może abstrahować od tego faktu. Wynikające z § 72 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm., dalej jako: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych) uwarunkowania określające wysokość pomieszczeń dotyczą zgodnie z literalną treścią przepisu pokoi na poddaszu w budynkach jednorodzinnych i mieszkalnych zagrodowych oraz pomieszczeniach w budynkach rekreacji indywidualnej. Siłą rzeczy nie istnieje podstawa do przenoszenia tych uwarunkowań na budynki gospodarcze. Nawet zaś jeśli przyjąć, że przedmiotowego budynku dotyczyć winny wymagania określone w §3 pkt 16 rozporządzenie w sprawie warunków technicznych zgodnie z którymi za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; lub w § 97. ust. 1 rozporządzania zgodnie z którym wysokość pomieszczenia technicznego i gospodarczego nie powinna być mniejsza niż 2 m, to sytuacja w której poddasze nie będzie spełniać tych obostrzeń dowodzi jedynie wadliwości (niezgodności z przepisami) konstrukcji budynku. Fakt, że konstrukcja poddasza nie wypełnia wymogów §3 pkt 16 ani § 97. ust. 1 rozporządzenia, nie zmienia faktu, że istnieje ono jako niezależna kondygnacja. Wysokość pomieszczenia nie jest jedynym czynnikiem przesadzającym o istnieniu kondygnacji. Wskazać należy w tym miejscu na istnienie stałej poziomej przegrody w postaci żelbetowego stropu, stały dostęp do drugiej kondygnacji (poddasza) poprzez schody, istnienie okien na tej kondygnacji, wreszcie wentylacja kondygnacji (przyznaje to sam inwestor w treści zażalenia na postanowienia organu I instancji). Przyjąć należy zatem, że nie mamy do czynienia jedynie z technicznym odizolowaniem powierzchni znajdującej się pod więźbą dachową od poziomu parteru np. w postaci sufitu podwieszanego. Konstrukcja przedmiotowego budynku zakłada istnienie dwóch niezależnych kondygnacji, parteru (co nie jest sporne) i kolejnej kondygnacji, poddasza. Ta oddzielona jest trwałym stropem, istnieje do niej dostęp poprzez trwałą konstrukcje schodów, posiada niezależne doświetlenie przez otwory okienne zlokalizowane tylko na tej kondygnacji (poniżej poziomu dachu, a powyżej stropu parteru). Ewentualne wady w konstrukcji tej kondygnacji sprowadzające się do zaniżenia jej wysokości w stosunku do wymogów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie mogą wykluczać kwalifikacji tego poziomu budynku jako niezależnej kondygnacji. Pamiętać należy, że art. 29 ust.2 pkt 33 P.b. formułuje wyjątek od obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub dokonania zgłoszenia. Przepisy formułujące wyjątki interpretowane i stasowane muszą być w sposób pryncypialny i nie mogą być interpretowane rozszerzająco. W sprawie wbrew zarzutom skargi ni doszło również do naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 14 P.b., bowiem ten nie był w istocie przez organy zastosowany. Uzupełniająco dodać należy, że na żadnym etapie postępowania skarżący – poza deklaracją że budynek służyć ma do przetwórstwa i magazynowania lawendy nie wykazali jego związku z prowadzoną dzielnością rolną. Układ przestrzenny obiektu, podział na pomieszczenia, usytuowanie i wielkość otworów okiennych zbliża go zaś do budynku o charakterze mieszkalnym. Sama deklaracja o związku budynku z produkcją rolną, nie zastępuje wykazania takiego faktu w toku postepowania przed organami administracji. Argument skarżących wskazujący, że kwestia istnienia drugiej kondygnacji pozostaje w sferze domysłów, póki bowiem budynek nie jest zrealizowany w całości, inwestorzy mogą wprowadzać zmiany do projektu wedle własnego uznania, nie może być zaakceptowany. Po pierwsze organy odniosły się do istniejącego i udokumentowanego stanu budynku. Skarżący nie przedstawili zaś żadnych dokumentów, np. projektu technicznego wskazującego na fakt, że obecny stan budynku jest tylko etapem jego budowy zmierzającym do uzyskania konstrukcji odpowiadającej wymaganiom art. 29 ust.2 pkt. 33 P.b. Ponadto same działania skarżących przeczą sygnalizowanej tezie. Geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza wykonywana jest po zakończeniu prac budowlanych, przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu, w przypadku każdego obiektu budowlanego wymagającego odbioru przez nadzór budowlany. Skoro zaś skarżący podjęli się zgłoszenia prac, co wynika z wniosku dowodowego skarżących zawartego w skardze, to przyjąć należy, że inwestorzy uznali pracę budowlane za sfinalizowane. Odnosząc się do zgłoszonych wniosków dowodowych wskazać należy, że wymienione w pkt 1 i 3 dokumenty: "kserokopia wyłącznego pośrednictwa sprzedaży nieruchomości z dnia 10 września 2024 r. wraz z rozwiązaniem umowy oraz kserokopie pism E. S.A. ws. warunków przyłączenia" nie odnoszą się do okoliczności istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Fakt ewentualnego obrotu nieruchomością jak również kwestia doprowadzenia energii elektrycznej nie stanowią faktów jakie mają znaczenie z punktu widzenia brzemienia stosowanych norm prawnych. Wniosek dowodowy obejmujący protokół weryfikacji zgłoszonych prac geodezyjnych z 10 października 2024 r. wraz z wykazem zmian ewidencyjnych dotyczących budynku, jako dowód na fakt, iż w dniu 7 października 2024 r. inwestorzy zgłosili Staroście zmiany dotyczące budynku oraz na fakt, iż Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej odmówił geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej z uwagi na okoliczność, iż ze sprawozdania technicznego wynika, że budynek został wybudowany zgodnie z art. 22 ust. 2 pkt 33 Prawa budowlanego; także nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzyganie "w granicach danej sprawy", o którym mowa we wspomnianym przepisie oznacza, iż sąd administracyjny nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Innymi słowy sąd jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest kwestionowany konkretny akt lub czynność. Sąd nie może zatem badać materialno – technicznych czynności związanych z dokonaniem lub odmową wykonania geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej. Kwestia naruszenia norm prawa budowlanego pozostaje w gestii oceny organów nadzoru budowlanego. Z tego względu protokół weryfikacji zgłoszonych prac geodezyjnych z dnia 10 października 2024 r. w którym wskazano, że budynek nie wymaga geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej z uwagi na brzmienie §15 Rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 219 z późn. zm.). w żaden sposób nie może przesądzać o tym czy prowadzone prace budowlane mieściły się w granicach wyjątku przewidzianego art. 29 ust.2 pkt. 33 P.b., ani przesądzać o kwalifikacji budynku z punktu widzenia konieczności posiadania pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu z akt sprawy wynika, że organy nadzoru budowalnego nie uchybiły przepisom proceduralnym i przeanalizowały wszystkie okoliczności, które były istotne i niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Należy uznać, że zakwestionowane postanowienia wydane zostały w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł o oddaleniu skargi.