II SA/Ol 406/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego "[...]" z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy postanawia umorzyć postępowanie sądowe. Decyzją dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy "[...]" z dnia "[...]", którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku "[...]". W złożonej skardze Z.J. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zarzucił, że niezgodnie z rzeczywistym stanem faktycznym organy obu instancji przyjęły, że planowana inwestycja stanowi zabudowę zagrodową. Inwestor wbrew złożonemu oświadczeniu nie posiada gospodarstwa rolnego o powierzchni 14,50 ha, lecz ma nieruchomość o powierzchni 2,30 ha, z czego tylko 2 ha stanowią grunty rolne, ponadto część tej nieruchomości położona jest poza terenem gminy. Organy uznały za wiarygodne oświadczenie inwestora, które nie było złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej i nie zostało potwierdzone żadnymi dokumentami urzędowymi. Projektowany dom mieszkalny to, w ocenie skarżącego, pomieszczenie socjalne o powierzchni 28 m², co nie spełnia wymogu przewidzianego w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zdaniem skarżącego skoro inwestor nie wykazał, iż sporna inwestycja będzie stanowić gospodarstwo rolne oraz nie udokumentował, że spełnia warunki niezbędne do uznania go za rolnika, to nie zostały spełnione przesłanki do odstąpienia obowiązku spełnienia przez inwestora wymogów określonych w art. 61 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Podniósł ponadto, że planowana inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej, gdyż istniejąca droga dojazdowa do nieruchomości inwestora uniemożliwia poruszanie się po niej samochodów ciężarowych, których przejazd jest niezbędny do funkcjonowania fermy drobiu. Skarżący wywiódł również, że nie zostanie zapewniony ład przestrzenny, gdyż w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji nie ma zabudowań o podobnym charakterze i funkcji. W skardze zarzucono także nieprzeprowadzenie postępowania w sprawie oddziaływania inwestycji na środowisko. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania z uwagi na uchylenie decyzją z dnia 24 czerwca 2008 r., zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie sądowe staje się bezprzedmiotowe, jeżeli zaskarżone orzeczenie zostanie wyeliminowane z porządku prawnego m.in. w trybie autokontroli. Podstawę prawną do takiego działania organu administracji stanowi art. 54 § 3 p.p.s.a., zezwalający organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 6 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1168/05, iż możliwa jest wyłącznie kontrola "w głąb sprawy", tj. z uwzględnieniem aktów wydanych w postępowaniu administracyjnym, poprzedzających wydanie zaskarżonej do sądu decyzji czy postanowienia, natomiast nie jest upragniony do kontroli na podstawie art. 135 p.p.s.a. aktów wydanych po dacie zaskarżonej decyzji (postanowienia). W tych okolicznościach wniosek o umorzenie postępowania zasługuje na uwzględnienie. Zaistniały bowiem okoliczności, które czyniły zbędnym wydanie wyroku w niniejszej sprawie. Wobec powyższego na podstawie art. 161 § 2 ppsa orzeczono, jak w sentencji.